หยวนหลงยกเหล็กเกลียวในมือขึ้นขวางโดยสัญชาตญาณ
เสียงกังวานดังกึก ประกายไฟกระจายทั่ว!
หยวนหลงถูกแรงปะทะสั่นจนโคนมือร้อนผ่าว สะดุดถอยหลังไปหลายก้าว
"เหลยอาน เจ้าคิดก่อกบฏหรือ?
เจ้าไม่ได้รับการยกย่องใช้สอย ก็เพราะความสามารถของเจ้าไม่พอ กระหม่อมจะไปเกี่ยวข้องอันใด?"
เหลยอานหัวเราะเยาะ "ความสามารถข้าไม่พอ? ถ้าว่ากันด้วยความสามารถ ข้าอยู่เหนือเจ้ายิ่งนัก... เมื่อหนิงเฉินมองไม่เห็นความหนักแน่นของข้า วันนี้ข้าจะยอมสวามิภักดิ์ต่ออ๋องวิ่นเสียแล้ว"
หยวนหลงโกรธคำราม "ทรยศต่ออ๋อง ควรถูกประหาร!"
เหลยอานยิ้มเย็น "อยากจะฆ่าข้า ก็ดูสิว่าเจ้ามีวรยุทธ์พอหรือไม่... หยวนหลง ในทหารหนิงอานเจ้าเป็นหัวหน้า ข้าเป็นรอง ฆ่าเจ้าเสีย ก็จะไม่มีใครขัดขวางการสวามิภักดิ์ของข้าต่ออ๋องวิ่นอีก"
กัง กัง กัง!!!
ทั้งสองปะทะกันจนเป็นก้อยเดียว เสียงโลหะประสานกึกก้องหู ประกายไฟกระจายราวดาวระวิง
เฟิ่งฉีเจิ้งตะโกนด้วยความพิโรธ "เหลยอาน เจ้ากล้าทรยศต่ออ๋อง กำลังตามหาความตาย!"
หยวนหลงคำรามลั่น "ไม่ต้องมาแทรกแซง รับมือมันข้าคนเดียวก็พอ... มันไม่ใช่ว่าความสามารถอยู่เหนือข้าหรือ? วันนี้ข้าจะดูให้เป็นความจริงว่ามันเหลือวรยุทธ์อีกเท่าใด?"
กัง!!!
เหล็กเกลียวปะทะกัน ทั้งสองถูกแรงปะทะกระเด็นถอยหลังติด ๆ กัน
ยังไม่ทันตั้งหลัก ก็พุ่งเข้าประชิดกันอีกครั้ง
"ไอสัตว์นรก เบา ๆ หน่อยสิ... โคนมือข้าจะแตกอยู่แล้ว"
เหลยอานอดกลั้นไม่ได้ "นี่เจ้าพูดเปล่า ๆ เจ้าคิดว่าข้าสบายตัวหรือ? ไม่แสร้งจริงจังหน่อย เหลิงเหวินเหยียนมันจะมองออก"
ทั้งสองร่อนเล่นวิชาต่อสู้ไป ยังอาจพลอยส่งเสียงคุยกันสองประโยค
หยวนหลงแผ่วเสียงลง "ทำแบบนี้ไม่ได้ ต่อรอดเวลาได้อีกไม่นานหรอก?"