ทหารต้าเสวียนกล้าหาญชำนาญศึก ห้าวหาญไม่หวั่นเกรงความตาย
แต่ไม่ว่าจะเป็นสภาพร่างกายหรือจำนวนกำลังพล ล้วนด้อยกว่าแคว้นเกาลีอยู่มาก
อากาศร้อนระอุเช่นนี้ พวกเขาไม่ได้ดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียวมาสามวันแล้ว เรี่ยวแรงหมดสิ้นไปนานแล้ว
แต่ด้วยความฮึกเหิมดุดัน พวกเขาก็สังหารทหารแคว้นเกาลีจนขวัญผวา
ทว่าสุดท้ายก็ยังพ่ายแพ้!
ศึกครั้งนี้ดำเนินมาตั้งแต่ช่วงเช้าจนถึงยามเย็น
จงซิวเหวินตายแล้ว เขาล้มลงระหว่างทางที่บุกไปตัดธงศัตรู
ร่างของเขาโชกไปด้วยเลือด บาดแผลลึกถึงกระดูกทั่วทั้งกาย เลือดแทบไหลจนหมดตัว
เกาจวิ้นเฟิงก็ตายแล้วเช่นกัน
ทั่วร่างของเขาปักเต็มไปด้วยทวนยาว ยืนอยู่บนกองศพ แม้ตายแล้วก็ยังไม่ล้ม
เสียงสังหารค่อย ๆ เบาลง
ทหารต้าเสวียนเหลืออยู่ไม่กี่คนแล้ว
ท้ายที่สุด เสียงสังหารก็เงียบลงโดยสิ้นเชิง
ทหารแคว้นเกาลีล้วนหน้าซีดเผือด พวกเขาถูกความดุดันของทหารต้าเสวียนทำให้หวาดกลัว
พัวอิงอู่สีหน้าเคร่งขรึม รอผลการตรวจนับความสูญเสีย
ผ่านไปสองชั่วยาม ในที่สุดผลการตรวจนับความสูญเสียก็ออกมา
ทหารต้าเสวียนไม่มีผู้รอดชีวิต ล้มตายในสนามรบทั้งหมด
ฝ่ายแคว้นเกาลีเสียชีวิตและบาดเจ็บรวมกันเกินสี่หมื่นคน
พัวอิงอู่เงียบงัน ปลายนิ้วสั่นเทาอย่างอดไม่ได้
เขาหวาดกลัวแล้ว!
ตอนทหารต้าเสวียนบุกเข้าโจมตี พวกเขาถูกกองธนูของฝ่ายแคว้นเกาลีสังหารไปส่วนหนึ่งแล้ว
กล่าวคือ ใช้คนราวหนึ่งหมื่นห้าพัน ทำให้ฝ่ายแคว้นเกาลีเสียชีวิตและบาดเจ็บเกินสี่หมื่น...ทั้งที่พวกเขาไม่ได้ดื่มน้ำมาสามวันเต็ม!
......
ราตรีมืดมิด
กองทัพที่หนิงเฉินนำมาหยุดตั้งค่ายพักฟื้น
ม่านกระโจมถูกเปิดออก เซียวเยี้ยนซีก้าวเข้ามา