ฝนพร่ำพรูเปียกปนมาทั้งคืน
รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อหนิงเฉินลุกจากที่นอน ฟ้ายังโปรยปรายฝนปรอย ๆ อยู่
แม้เบื้องบนฟ้ายังมืมือด้วยม่านเมฆ แต่ม่านเมฆในใจของหนิงเฉินกลับแหลกสลายจางหายไปสิ้น
เพราะมีสายฝนนี้ พืชผลย่อมรอดชีวิต
หนิงเฉินบันม้าออกนอกเมือง กองทัพเป็ดต่างลงมือทำงานกันมาแต่เช้ามืดแล้ว
ตั้งแต่แสงสายัณห์เริ่มสาดส่อง หยวนหลงก็ปล่อยกองทัพเป็ดออกไป
กองทัพเป็ดที่อดโซมาทั้งคืนต่างพร้อมหน้าพุ่งเข้าใส่ กินอย่างเอร็ดอร่อย
เป็ดหนึ่งตัวกินตั๊กแตนได้ราว 200 ตัวต่อวัน กองทัพเป็ดสองหมื่นตัว อีกไม่กี่วงคงทำให้เหล่าตั๊กแตนสิ้นซาก
ไม่อาจทราบได้ว่าใครเป็นผู้เผยแพร่ข่าวว่าตั๊กแตนกินได้
ราวสิบวันถัดมา ชาวบ้านพากันจับกลุ่มออกไปจับตั๊กแตนนอกเมือง
ผู้มีเงินมีพอก็นำไปทอดน้ำมัน ผู้ไร้เงินก็เอามาคั่วแห้งในกระทะ
กัดหนึ่งคำเงียบไปเลยทั้งคน!
ไม่น่าแปลกที่ถึงอ๋องได้ลิ้มแล้วยังชมว่าอร่อย ยิ่งกว่าที่ว่าอีก หอมอร่อยจริง
หนิงเฉินมิได้ขัดขวางชาวบ้าน แต่จัดส่งคนไปตรวจตราที่ประตูเมือง เพื่อพิสูจน์ว่าตั๊กแตนที่ชาวบ้านจับมาเป็นตั๊กแตนสีเขียวทั้งหมด
หากกินตั๊กแตนพิษเข้าไปแล้วย่อมเกิดปัญหาใหญ่
คงเป็นไปไม่คิดฝันว่าเหล่าตั๊กแตนจะถูกรักขนาดนี้ ทั้งที่ก่อภัยมานับไม่ถ้วน ไม่ว่าเป็ดจะรัก แม้แต่มนุษย์ยังรัก
ไม่กี่วันเท่านั้น ศักนาตั๊กแตนก็ถูกควบคุมได้อย่างดี
หัวใจที่แขวนลอยของหนิงเฉินจึงได้วางลงในที่สุด
ปราการเสวียนอู่เดินไปบนรางที่ถูกต้องเรียบร้อยแล้ว
วันหนึ่ง ขณะที่หนิงเฉินกำลังฝึกกระบี่อยู่ในลานบ้าน
ครั้นปฏิบัติดาบร้อยวัน ทวนพันวัน กระบี่หมื่นวัน ตามที่กล่าวไว้
แม้หนิงเฉินบัดนี้ไม่ต้องสะสมกำลังอีกแล้ว แต่การฝึกกระบี่ประจำวันระหว่างช่วงสะสมกำลังกลายเป็นนิสัยติดตัว