หนิงเฉินมองจักรพรรดินีด้วยสีหน้าตกตะลึง ก่อนจะเบ้หน้าขึ้นทันที "เจ้าสตรีผู้นี้นี่เอง มีตำแหน่งจักรพรรดินีที่ร่ำรวยด้วยสิริสุขทั้งที แต่กลับเล่นดาบเล่นหอกกันทุกวัน... ยังจะออกรบไปกับข้าอีก เจ้าทำได้แค่ฝันเอาน่า!"
จักรพรรดินีก็หน้าเบ้ตาม "เจ้าโง่เขลา! กล้าสั่งสอนเจิ้นกระนั้นหรือ?"
"โห... ใจดีขึ้นแล้วสินะ? ข้าก็สั่งสอนอยู่แล้ว เจ้าจะทำอะไรล่ะ?"
หนิงเฉินพูดไปพลางก็เอานิ้วโปกยอดหน้าผากของจักรพรรดินีไปด้วย
จักรพรรดินีขบฟันกรอด แล้วชกหมัดเข้าที่ท้องของหนิงเฉินสุดแรง
หนิงเฉินกระโดดถอยหลัง จักรพรรดินีพลาดเป้า ชายหนุ่มเต็มหน้าไปด้วยความภาคภูมิ ยิ้มแหย่พูดว่า "พลาดนี่... ข้าระวังตัวเจ้าอยู่แล้ว"
จักรพรรดินีเอ๋ยเสียงหลง โอบท้องเต็มหน้าเจ็บปวด
หนิงเฉินอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะเม้มปาก "อย่าแสร้งเลย ข้าจะไม่ไปหาเจ้าหรอก จะหลอกข้า เจ้ายังเด็กอยู่นัก"
จักรพรรดินีโอบท้อง เอ่ยด้วยความเจ็บปวด "เจิ้นได้ครรภ์แล้ว กลิ่นยาที่เจ้าได้กลิ่นนั้น คือยารักษาครรภ์ที่เจิ้นเพิ่งดื่มไป"
หนิงเฉินตกใจสุดหัว ถามโดยสัญชาตญาณ "ท้องแล้ว? ท้องกับใคร?"
คำพูดของหนิงเฉินประดุจยาอาถรรพ์ ทำให้ท้องของจักรพรรดินีหายเจ็บได้ในเสี้ยววินาที นางกลับกลายเป็นทรงพลังเหมือนมังกรม้าเจริญ ก้าวพรวดพุ่งเข้าประชิดหน้าหนิงเฉิน แล้วชกหมัดเข้าที่ท้องเขาเต็มแรง
หนิงเฉินครางเสียงลั่น โอบท้องสะดุ้งสะท้านถอยหลัง เต็มหน้าเจ็บปวด
จักรพรรดินีจ้องเขาอย่างเย็นชา ดวงตาแทบจะพ่นไฟ "เจ้าหมายปากถามว่ากับใครงั้นหรือ? ต่อให้เป็นใครก็ไม่ใช่เจ้าอยู่ดี
เจิ้นเป็นใหญ่เป็นกษัตริย์แห่งแคว้น จะหาชายสักคนเป็นเรื่องยากอะไร?"
หนิงเฉินขมวดคิ้ว แต่แล้วก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง