ซีสืออวี่มองหลินอิง แล้วยิ่งคิดยิ่งโกรธหนัก
หญิงชาวบ้านหยาบคายเช่นนี้โผล่มาจากไหนกัน?
เขากำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่บนหลังคา หญิงไร้วิชาความรู้ผู้นี้กลับบุกเข้ามาเบื้องหลังโดยไร้เสียง
หนึ่งมือปัดเหยือกเหล้าของเขากระเด็นไป
หนึ่งเท้าเหวี่ยงเขาร่วงจากหลังคา
เข้าไล่ดึงกระบี่มาแล้วสองครา กลับดึงไม่ออกเสียที
เซี่ยซืออวี่ค้นใจยิ่งนัก โกรธเกรี้ยวเหลือคณา!
หนิงเฉินรีบเข้าไปอธิบายว่า “แม่ยายท่าน ผู้นี้ชื่อซีสืออวี่ เป็นศิษย์พี่ใหญ่แห่งประตูเงาผี ขณะนี้พำนักอยู่ในคุ้งเพื่อปกป้องความปลอดภัยของทุกคน”
“คนแห่งประตูเงาผีงั้นรึ?” หลินอิงหันหัวมองซีสืออวี่ “ให้เป็นเช่นนั้น จึงแอบซุ่มหลบอยู่บนหลังคาราวกับหนู ข้านึกว่าผู้ลอบสังหารเสียอีก”
ข้าลอบซุ่มซ่อนเมื่อไร?
วรยุทธ์รูปงามช่างองอาจ เพชฌหน้าช่างดีดบาน นั่งโฉบเฉี่ยวกลางสันหลังคา ทั้งทีจะซุ่มซ่อนได้ตรงไหน?
เซี่ยซืออวี่อบบ่นอุบในใจเหลวไหล
“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ซีสืออวี่เช็ดรอยเท้ากับหิมะที่ติดตัว แล้วกล่าวเสียงเย็นชา “ด้วยฝีมือนางนั่น ยังทำอันตรายข้าไม่ได้หรอก”
หนิงเฉินขมวดคิ้วมุ่น โดนตบจนสภาพเช่นนี้แล้วยังจะอวดอ้างอีกรึ?
หลินอิงมองซีสืออวี่ แล้วเอ่ยเสียงหึหึผ่านหน้า
เซี่ยซืออวี่ค้นจนดวงตาเป็นประกายไฟ
หนิงเฉินรีบช่วยเกลี่ยประเด็นกล่าวว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ผู้นี้คือหลินอิงภรรยาของท่านเฉิน ทุกคนต่างเรียกท่านว่าแม่ยาย”
“ข้างนอกลมแรง เข้าไปคุยกันภายในเถิด?”
ซีสืออวี่เงยหน้าชูคอว่า “พวกเจ้าคุยกันไป ข้าจะเฝ้ายามต่อไป!”
พูดจบก็บิดตัวกระโดดขึ้นหลังคาอีกครั้ง
หลินอิงแสดงสีหน้าเหยเก “ไร้สมองเสียจริง ฝีมือชั้นสาม ท่าทางกลับชั้นหนึ่ง”