พันอวี่เฉิงออกไปเตรียมอาหารให้หนิงเฉิน หนิงเฉินจึงยื่นโอกาสนั้นถามเฟิ่งฉีเจิ้งว่า "เมื่อคืนจัดการสองนักฆ่าหญิงนั่นได้หรือไม่?"
เฟิ่งฉีเจิ้งยิ้มจนเต็มหน้าไปด้วยความกำเริบ "สองสาวนั่นเก่งเหลือเกิน ข้าเกือบต้องวางอาวุธยอมแพ้!"
"เก่งขนาดนั้นเชียวหรือ?"
"เก่งเพียงใดกัน ถ้าเป็นเจ้าล่ะก้อ...วันนี้คงลุกจากที่นอนไม่ไหว!"
หนิงเฉินมุมปากกระตุก กลั้นใจไม่อยู่จึงเหวี่ยงเท้าไปหนึ่งครั้ง "ดูถูกใครกันแน่?"
แต่เฟิ่งฉีเจิ้งกลับถอนสีหน้าชั่วขณะต่อมา บ่นอึดอัดว่า "เสี่ยวเยว่รู้เรื่องนี้แล้ว!"
"หืม?" หนิงเฉินเหลียวมองด้วยความขัดใจ "ข้าไม่ใช่สั่งให้เจ้าเงียบไว้หรือ? ทำไมถึงบานปลายไปจนทุกคนรู้หมด!"
เฟิ่งฉีเจิ้งบ่นว่า "เผลอพูดหลุดปากไป เขาได้ยินเข้า...แต่ข้าอธิบายไปแล้ว น่าจะเชื่อแล้วล่ะ"
"เจ้าอธิบายว่าอย่างไร?"
เฟิ่งฉีเจิ้งเล่าให้ฟังหนึ่งรอบ!
หนิงเฉินอ้าปากค้าง ทำได้เพียงชูนิ้วโป้งขึ้นอย่างสิ้นหวัง "เจ้านี่มันเจ๋งจริง ๆ!"
......
ชั่วครู่ต่อมา พันอวี่เฉิงนำอาหารมาส่ง
หนิงเฉินกินจุกจนอิ่มหนำ กองทัพจึงยกพลขึ้นเคลื่อน
เมืองหยงอานและเมืองคังหยางของแคว้นเกาลี ถูกคังหลัวนำทัพเข้ายึดครองไว้ได้
แผ่นดินของแคว้นเกาลีแท้จริงก็มิได้กว้างใหญ่นัก เมื่อสองเมืองนี้ตกอยู่ในมือ แคว้นเกาลีแทบสูญเสียดินแดนทางเหนือไปทั้งหมด
หนิงเฉินต้องช่วยแคว้นเกาลีชิงสองเมืองนี้คืนมา
เมื่อมองภายนอกคือการช่วยเหลือแคว้นเกาลี แต่แท้จริงแล้วเขามีแผนการของตนเองซ่อนเร้นอยู่
เมื่อชิงสองเมืองนี้คืนมาได้แล้ว เขาจะตั้งกองทหารห้าหมื่นนายประจำการไว้ที่เมืองคังหยาง
สิบวันต่อมา หนิงเฉินนำทัพมาถึงเมืองหยงอาน
ทหารหนิงอานหนึ่งหมื่น บวกกับกองทัพภาคใต้ห้าหมื่น และทหารแคว้นเกาลีอีกเจ็ดหมื่น
รวมกันสิบสามหมื่น ยกมาตีเมืองถึงเชิงกำแพง!
เมืองหยงอานมีทหารหนานเยว่ประจำการอยู่ห้าหมื่นนาย