หนิงเฉินหรี่ตาจ้องมองเขา แล้วถามทีละคำว่า “เฟิงฝู่ เจ้าแท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่”
เฟิงฝู่หัวเราะตอบว่า “ข้าก็เป็นเพียงที่ปรึกษาน้อย ๆ คนหนึ่งของฮึงยุนทัง และยังเป็นหนึ่งในชีเย่าอีกด้วย”
หนิงเฉินบังเอิญแย้มยิ้มอย่างไร้พิษภัย
“เห็นลาช้างไม้ในห้องแสลงแล้วใช่ไหม หรือเจ้าจะขี่มันเวียนรอบราชธานีสักรอบดีไหม”
ใบหน้าของเฟิงฝู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารู้ดีว่าหนิงเฉินไม่ได้ล้อเล่น...บัดนี้เขาเป็นเพียงปลาเนื้ออ่อน ส่วนหนิงเฉินคือเครื่องมือฆ่า บนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่หนิงเฉินไม่กล้าทำ
“ได้! ข้าจะบอก...นอกจากเป็นหนึ่งในชีเย่าของฮึงยุนทังแล้ว ข้ายังเป็นครูของรัชทายาทแห่งซีเหลียง!”
มุมปากของหนิงเฉินยกขึ้นเล็กน้อย เขาคว้าปกเสื้อของเฟิงฝู่แล้วลากเขาออกไปข้างนอก
“เจ้าตัวดีนี่ไม่ยอมซื่อสัตย์สักนิด ข้าพูดจากเจรจาดีกับเจ้า เจ้ากลับปล่อยเรื่องเพ้อเจ้อ...ครูของรัชทายาทงั้นเหรอ เจ้านี่แอบซุ่มอยู่ในต้าเสวียนมากว่าสิบปี รัชทายาทอะไรของเจ้า เจ้าจะสอนรัชทายาทซีเหลียงได้อย่างไรทั้งที่ห่างกันหมื่นลี้”
“วันนี้ไม่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไร ข้าก็ต้องให้เจ้าลองรสชาติของลาช้างไม้ให้ได้!”
เฟิงฝู่ดิ้นรนสุดชีวิต แต่เขาจะต้านทานแรงของหนิงเฉินได้อย่างไร ถูกลากไปทั้งเป็น
“หนิงเฉิน ข้าจะพูด ข้าจะพูดแล้วยังไม่ได้หรือไง”
หนิงเฉินหัวเราะเยาะ “เจ้ายอมพูด แต่ข้าจะยอมเชื่อหรือ...ในสายตาข้า เจ้าไม่เหลือความน่าเชื่อถืออะไรอีกแล้ว”
“ข้าเป็นชาวราชวงศ์ซีเหลียง ข้าคือเจ้าเมืองปราบตะวันตก...หนิงเฉิน ครั้งนี้ข้าพูดความจริง”
หนิงเฉินไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียว เขาตะโกนเรียกเครื่องแบบแดงที่ยืนมองอยู่แต่ไกลว่า “มองอะไรอยู่ พาคนนี้ไปห้องแสลงเดี๋ยวนี้”