หนิงเฉินพำนักอยู่ที่คุ้มแม่ทัพเฒ่าเฉินเป็นเวลากว่าหนึ่งแชง
พอออกมาจากประตู ใจกลับอึดอัดหนักอึ้งเหลือเกิน
แม่ทัพเฒ่าเฉินมองความตายเป็นเรื่องเบาหวิว แต่หนิงเฉินกลับเสียดายชะมัดที่เหล่าผู้ใหญ่ที่รักและห่วงใยเขาต้องล่วงลับไป
คุมม้ากลับถึงคุ้มหนิง
พันอวี่เฉิงพาเมียและลูกออกไปเที่ยวพอใจ
เฉินชงก็เช่นกัน!
ส่วนเกาจื้อผิงกับเฟิ่งฉีเจิ้ง ชายโสดสองคนนี้หายไปไหนไม่มีใครทราบ คงลัดเลาะไปสำนักเจียวฟางกัน
หนิงเฉินรุดมายังห้องขององค์เจ้าเก้า อวี่ตี๋ก็อยู่ที่นั่นด้วย
องค์เจ้าเก้าแจ่มใสเป็นปลื้ม เอ่ยว่า “ได้ยินว่าเจ้านิมนต์เซียนกระบี่ป่าดอกท้อมาแล้ว... โรคของพระบิดากำลังจะหายใช่หรือไม่?”
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ
ให้ยอดฝีมือแห่งวิถีสงครามสามคนผลัดกันบำรุงรักษาร่างของฮ่องเต้เสวียน ประกอบกับจื่อซูถวายยา ฮ่องเต้เสวียนย่อมฟื้นคืนเป็นแน่
แต่ชีวิตของแม่ทัพเฒ่าเฉินกำลังจะดับสูญ ยาบรรเทาใดก็ช่วยไม่ได้แล้ว หนิงเฉินจึงแห้งใจยิ่งนัก
หนิงเฉินหันไปมองอวี่ตี๋ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าอยู่ห้องนี้... ข้าไปนอนห้องของเจ้าแทน เราสองคนต่อไปต้องแยกห้องกันนอน!”
สตรีทั้งสองเบิกตาโผงงงาน
หนิงเฉินยักไหล่ “ข้าฝึกพลังลมปราณนั้นสำเร็จขึ้นมาแล้ว แต่ต่อจากนั้นไม่มีวี่แววจะก้าวหน้า... ข้าถามหลิวไป๋อีดูแล้ว ท่านให้งดเว้นกาม อย่างน้อยหนึ่งปี”
ครั้นก่อนไทเฮาตายฉายเหยี่ยวบอกให้เขางดเว้นกาม เขายังเคยคิดว่านางหลอกเขาเล่น
ครานี้บนเส้นทางกลับเมืองหลวง เขาได้ถามหลิวไป๋อีไว้
หลิวไป๋อีให้คำตอบไม่ต่างจากไทเฮาตายฉายเหยี่ยว คือให้งดเว้นกามหนึ่งปีเป็นทดลอง
เพราะฉะนั้น ก็จำใจให้องค์เจ้าเก้ากับอวี่ตี๋เวทนาหนึ่งปี ยามกลางวันห้องว่างเปล่า ยามค่ำคืนเตียงว่างเปล่า!