เมื่อมาถึงใกล้ ฉู่เกาหานบังหยุดม้า
เหลิงเหวินเหยียนจ้องเขม็งที่ห่อผ้าสีดำซึ่งชุ่มเลือดในมือของฉู่เกาหาน น้ำเสียงตื่นเต้นจนสั่นเครือ “ใน… ในนั้นคือศีรษะของหนิงเฉินหรือ”
ฉู่เกาหานพยักหน้า “ถูกต้อง”
เหลิงเหวินเหยียนรีบกล่าว “ส่งมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”
ฉู่เกาหานเอ่ยเสียงหนักแน่น “ท่านอ๋องวิ่น สายสืบของท่านคลาดเคลื่อน รอบข้างหนิงเฉินยังมีผู้เชี่ยวชาญคนอื่นคุ้มกันอยู่… เพื่อสังหารเขา พวกพี่น้องของข้าสามสิบคน เหลือรอดมาเพียงสามคน
จะเอาศีรษะหนิงเฉินก็ได้ แต่ต้องเพิ่มค่าตอบแทน”
แววตาเหลิงเหวินเหยียนมืดมอม เบิกบางเผยความฆาตกรรม
ฉู่เกาหานรู้สึกขนหัวลุก หนิงเฉินพูดไม่ผิดจริง ๆ หากภารกิจล้มเหลว เหลิงเหวินเหยียนย่อมไม่ปล่อยเขาไปแน่
เหลิงเหวินเหยียนอดกลั้นความโกรธ ชี้ไปที่หีบบนรถม้าหลังหนึ่ง “ข้างในหีบนี้มีค่ามหาศาลนับหมื่นทองคำ เอาศีรษะหนิงเฉินมาให้ข้า ทั้งหมดนี้เป็นของเจ้า”
ฉู่เกาหานแลเหีบหนึ่งครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโลภ แล้วส่งห่อผ้าในมือให้ลูกน้องข้างหลัง “เอาศีรษะหนิงเฉินไปถวายท่านอ๋องวิ่น”
“รับทราบ”
ลูกน้องคนนั้น คือหนิงเฉินปลอมตัวมาเอง
พันอวี่เฉิงบีบด้ามดาบแน่น ตึงเครียดจนเหงื่อแตกที่ฝ่ามือ
รอบกายเหลิงเหวินเหยียนมีทหารนับพัน หากเกิดความผิดพลาดขึ้น แม้ฝีมือของเขากับหนิงเฉินจะเก่งกาจเพียงใด ก็ไม่มีทางรอดฝ่าดงกระสุนออกมาเป็นแน่
หนิงเฉินรับสิ่งที่ฉู่เกาหานส่งมา แล้วควบม้าเข้าไปหาเหลิงเหวินเหยียน
เมื่อมาถึงใกล้ หนิงเฉินโยนสิ่งในมือใส่เหลิงเหวินเหยียน ผ้าดำที่ห่ออยู่หลุดร่วงลง ศีรษะหนึ่งเปิดเผยต่อสายตาทุกคน