“พระบิดา ข้าน้อยมีราชกิจยุ่งวุ่นมาชั้นหลัง มิอาจเฝ้ากราบถามไถ้ทุกวันดั่งเคย ขอพระบิดาโปรดประทานอภัยด้วยเถิด”
จักรพรรดิองค์ใหม่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเต็มเปี่ยมด้วยความรู้สึกผิด
ฮ่องเต้เสวียนยิ่งรู้สึกประหลาดใจ นึกว่าองค์ใหม่จะโมโหโกรธาพรึ่งมาทวงคำชี้ขาดจากพระองค์ หาคาดไม่ถึงว่ายามนี้กลับสงบเสงี่ยมเช่นนี้
ทว่าฉับพลัน แววตาของพระองค์กวาดผ่านจงซือปั่ยผู้ยืนอยู่เบื้องหลังองค์ใหม่อย่างเคารพนบนอบ
พระองค์รู้จักโอรสองค์นี้ดี ที่สงบเช่นนี้ คงมีแผนการอะไรซ่อนอยู่เป็นแน่
“เจ้ามาเพราะเรื่องที่เจิ้นปลดเจ้าจากราชบัลลังก์ใช่หรือไม่”
องค์ใหม่ไม่อาจแกล้งปิดบัง พยักหน้าตอบว่า “ครับผิดแท้เลย”
ฮ่องเต้เสวียนทอดพระเนตรเขา “เจิ้นตัดสินพระทัยเด็ดขาดแล้ว เจ้าจะเป็นอย่างไร”
แววโหดเหี้ยมเป็นประกายวาบในดวงตาขององค์ใหม่
“พระบิดาช่างใจร้ายยิ่งนัก ข้าน้อยเป็นบุตรที่พระบิดาทรงอบรมเลี้ยงดูด้วยพระหัตถ์องค์เอง เป็นโอรสแท้ของพระองค์ พระบิดาทำเช่นนี้ เท่ากับเอาข้าน้อยตรึงไว้บนเสาอับอาย ให้เสียชื่อเสียงสืบไปพันปี
ข้าน้อยไม่เข้าใจเลย เราเป็นเนื้อเป็นเลือดเดียวกัน ส่วนหนิงเฉินนั้นเป็นเพียงคนนอก ถึงเนื้อถึงตัวเช่นไรเล่า”
ฮ่องเต้เสวียนทอดพระเนตรเขา “เจ้าเป็นโอรสของเจิ้น แต่แล้วราษฎรแห่งต้าเสวียนก็เป็นไพร่พลของเจิ้นเช่นกัน...หากเจ้าเป็นจักรพรรดิที่สมควรแท้จริง เจิ้นจะลงมือเช่นนี้เพื่อสิ่งใด
เจ้าจงทอดพระเนตรต้าเสวียนในยามนี้ดูเถิด แตกหักพรั่งพรูล้นเหลือ ราษฎรลำบากยากเย็น เจ้าจะเหลือสิทธิ์ใดนั่งอยู่เหนือบัลลังก์มังกร
ราชบัลลังก์เป็นสิ่งที่เจิ้นส่งต่อให้เจ้า บัดนี้ทุกสิ่งล้วนเป็นความผิดของเจิ้น...เพราะฉะนั้นเจิ้นจึงจำต้องแก้ไขปัญหาให้กลับสู่ทางที่ถูกต้อง”
“แก้ไขให้กลับสู่ทางที่ถูกต้อง?” องค์ใหม่เต็มทีด้วยโทสะ “ใครกันแน่ที่ผิด ใครกันแน่ที่ถูก ข้าน้อยต่างหากคือผู้ถูก เป็นสายเลือดราชวงศ์ เป็นโอรสแท้ของพระบิดา เป็นจักรพรรดิแห่งต้าเสวียนที่พระบิดาอบรมมาด้วยพระหัตถ์องค์เอง