สีหน้าเสิ่นเมี่ยวซีดขาวลงทันที
สำนักไท่ฉูชื่อก้องฟ้าเหลืออยู่จริง แต่ก็ไม่กล้าตั้งตนเป็นอิสระจากต้าเสวียน เพราะนั่นคือการก่อกบฏ
ไม่ว่าพลังอำนาจจะยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ไม่มีใครกล้าปะทะกับราชสำนัก
หนิงเฉินเอ่ยเสียงเข้ม "ตอบคำถามเปิ่นหวังมา ชาวสำนักไท่ฉู่เป็นราษฎรของต้าเสวียนหรือไม่?"
เสิ่นเมี่ยวกัดฟันแน่น ตอบว่า "เป็น!"
หนิงเฉินกล่าวเสียงหนักแน่น "ถ้าเป็นเช่นนั้น จงย้ำให้ชัดในฐานะของตน เปิ่นหวังทำสิ่งใด ยังถึงทีเจ้าจะมาชี้นำอะไรไม่ได้
ถ้าหากไม่ใช่ เปิ่นหวังก็ไม่เสียมารยาทที่จะให้สำนักไท่ฉู่ของเจ้าได้ลิ้มรสคมดาบศรธนูของทหารต้าเสวียนเรา"
ผู้ที่ชอบโอ้อวดเก็บหน้าเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่ผู้มีน้ำใจกว้างขวาง เสิ่นเมี่ยวเก็บความแค้นนี้ไว้ในใจแล้ว
เสิ่นเมี่ยวก้มหน้าต่ำ แต่ในดวงตาแฝงแสงเย็นเยียบระยิบ
หนิงเฉินย่อมรู้ดีว่าคนแบบเสิ่นเมี่ยวใจคอแคบ ทว่าเขาไม่เอาใจใส่แม้แต่น้อย เพราะการรับมือกับคนเช่นนี้ เขาชะมังเอาอยู่
"แก่เฟิง ท่านเฉิน จับมันลงมาให้เปิ่นหวัง!"
"รับบัญชา!"
เฟิ่งฉีเจิ้งกับเฉินชงรับคำสั่งทันที
เสิ่นเมี่ยวตกใจสุดหลง!
"ข้าเพียงพูดธรรมแทนท่านผู้เป็นเจ้าสำนักหลิวสักสองสามคำ ท่านอ๋องจะจับข้าลงไปด้วย มิเป็นที่กดขี่ยิ่งเกินไปนักหรือ?"
หนิงเฉินหัวเย็น กวาดสายตามองรอบวง
"ท่านทั้งหลายคงคิดว่าเปิ่นหวังใจคอแคบกระมัง?"
เหล่ายุทธชนที่อยู่ ณ ที่นี้ย่อมคิดเช่นนั้นจริง
หนิงเฉินกล่าวเสียงหนัก "ท่านทั้งหลายทราบหรือไม่ว่าเหตุใดเปิ่นหวังจึงปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้? เพราะพระบรมศพของฮ่องเต้ก่อนอยู่ ณ ตำหนักซางเจี้ยน"