หนิงเฉินรู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก
“แม่ทัพเยว่ เจิ้นขอเพิกถอนพระบรมราชโองการ!”
เยว่ฉงหยุนกล่าวอย่างจริงจังว่า “ฝ่าบาท บัดนี้ทรงเป็นบุตรสวรรค์แล้ว ควรทรงพระวจนะเป็นเช่นคำสัญญา มิอาจหัวเราะโกรธโมโหอย่างแต่ก่อนได้อีก เพราะจะเป็นการบั่นทอนพระบรมราชอำนาจ!”
หนิงเฉินแอบแหงนหน้าขึ้นตาในใจ “ได้ เจิ้นเข้าใจแล้ว!”
เยว่ฉงหยุนกล่าวต่อ “ฝ่าบาทต้องทรงตั้งศักราชเสียแล้ว”
หนิงเฉินไม่ต้องครุ่นคิด ตอบทันที “ศักราชหนิงอัน เจิ้นจะเป็นฮ่องเต้หนิง!”
ชะงักนั้นเอง ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวผู้ทรงฉลองพระองค์ขาวบริสุทธิ์ก็เสด็จเข้ามาจากนอกลาน ได้ยินถ้อยคำของหนิงเฉินพอดี
พอเห็นฉลองพระองค์มังกรบนตัวหนิงเฉิน นางก็อึ้งงันชั่วครู่ แล้วดวงตากลับแฝงแรงเหยียดหยาม
มิใช่ว่าไม่สนใจบัลลังก์หรือ ฉลองพระองค์ก็ทรงแล้ว ศักราชก็ตั้งเรียบร้อย
หนิงเฉินสังเกตเห็นความเหยียดหยามในดวงตาของไทเฮาตายฉายเหยี่ยว จึงยิ้มเศร้าอย่างช่วยไม่ได้
ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวก้าวเข้ามา กล่าวว่า “ราชวงศ์ซีเหลียงส่งหนังสือตอบกลับมาแล้ว!”
หนิงเฉินหันไปมองเฟิ่งฉีเจิ้งกับเยว่ฉงหยุน “ทั้งสองไปทำงานของตนเถิด”
“กระหม่อมทั้งหลายขอถอนตัว!”
ทั้งสองคำนับแล้วถอยออกไป
หนิงเฉินรีบถามด้วยความใจร้อน “ราชวงศ์ซีเหลียงว่าอย่างไร?”
ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวมองฉลองพระองค์บนตัวเขา “เหตุใดเจ้าทรงฉลองพระองค์มังกรแล้วกลับดูเหมือนแท่งทองคำยักษ์เล่า ดูฉลองพระองค์เดิมสบายตากว่า”
หนิงเฉินยักไหล่ “ข้าเองก็ไม่อยากทรงเหมือนกัน คนพวกนั้นบังคับให้ทรงเอง”
ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวเอ่ยเสียงสั้น “ด้วยบารมีของเจ้า หากไม่ประสงค์จะทรงฉลองพระองค์มังกร ใครเล่าจะบังคับได้ หนิงเฉิน ที่แท้เจ้าก็ยังปรารถนาจะเป็นฮ่องเต้อยู่ในใจไม่ใช่หรือ”