"คำสั่ง: กองพลน้อยที่ 37 พร้อมด้วยกองพลน้อยที่ 39, 42 และกองพันปืนใหญ่ภูเขาอิสระแห่งกองกำลังสมทบเกาหลี รวมกำลังสี่หมื่นนาย ออกเดินทางทันที ภายในสามวัน ต้องยึดเฟิ่งเฉิงให้ได้"
เซินโซ่วออกคำสั่ง แต่ซานชวนกลับมีข้อกังวล
"ท่านแม่ทัพกองพล กองพลน้อยที่ 37 บวกกับกองกำลังสมทบ รวมพลเกือบสี่หมื่นนาย"
"สี่หมื่นนายตีเฟิ่งเฉิง ด้านกำลังพลเรามีเหนือกว่า แต่กระสุนปืนใหญ่ของเรามีแค่เจ็ดสิบส่วนเท่านั้น หากเจอกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือต่อต้านอย่างแข็งขัน กระสุนอาจหมด"
"ยิ่งกว่านั้น..."
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็พูดประโยคสำคัญที่สุดออกมา "อีกอย่าง กองทัพตะวันออกเฉียงเหนือมีกำลังทางอากาศ"
"ศึกที่ลวี่ชุ่น กำลังทางอากาศของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือจมเรือบรรทุกเครื่องบินได้ ก็ย่อมทิ้งระเบิดทหารราบเราได้"
"ถ้าไม่มีเครื่องบินคุ้มกัน พลสี่หมื่นยกไปตามเส้นทางรถไฟ หากเจอการโจมตีทางอากาศ ความสูญเสียจะมหาศาลมาก"
เซินโซ่วหันขวับมาจ้องซานชวน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยโทสะที่กดไว้ไม่อยู่
"ซานชวน! ฟังดูเป็นคำพูดอะไร! กำลังพลยิ่งเร็วยิ่งดี!"
"ที่มั่นเฟิ่งเฉิงอ่อนแอ ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึงด้วยซ้ำ เจ้ากลัวอะไร? กลัวเครื่องบินเก่า ๆ ไม่กี่ลำของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนืองั้นรึ?"
"กองทัพเรือพวกสมองกลวงนั่นรบแพ้เครื่องบินของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือ ก็เพราะกองทัพเรือมันขยะ! ทัพบกแห่งจักรวรรดิไม่ใช่พวกปวกเปียกเหมือนทัพเรือ!"
"เครื่องบินกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือจะเก่งแค่ไหน มันจะระเบิดพลสี่หมื่นของข้าให้ตายเกลี้ยงได้หรือ? มันมีปัญญาหรือ?"
"แค่เครื่องบินไม่กี่ลำเอง เจ้ากลัวอะไร?"
"รบพุ่งที่ไหนมีไม่ตายบ้าง ตายสักพันแล้วยึดเฟิ่งเฉิงได้ นั่นคือผลงานอันใหญ่หลวง"
"เจ้าเป็นถึงเสนาธิการ รับไม่ได้กระทั่งความสูญเสียเท่านี้ แล้วจะออกรบไปทำไม? สู้ย้ายกลับไปเป็นเสมียนที่กระทรวงทัพบกเสียดีกว่า!"
ซานชวนถูกด่าจนกล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเป็นระลอก ริมฝีปากขยับ แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
"ครับ!"
"ผู้น้อยโง่เขลา ขอท่านแม่ทัพกองพลโปรดอภัย คำสั่งจะถูกแจ้งทันที กองพลน้อยที่ 37 จะออกเดินทางภายในหนึ่งชั่วโมง!"
"อย่างนี้ค่อยฟังดูเข้าท่า"
สีหน้าเซินโซ่วผ่อนคลายลงเล็กน้อย