"ผู้บัญชาการฉาง คำสั่งจากท่านแม่ทัพน้อย"
"เชลยทั้งหมดนี้มอบให้ท่านจัดการ ท่านแม่ทัพเชื่อว่าท่านจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง"
ดวงตาของฉางอวี้ชุนเป็นประกายวาบขึ้นทันที
งานอดิเรกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาคือการจัดการเชลย
สิ้นเสียงของผู้ส่งสาร ฉางอวี้ชุนก็โยนก้นบุหรี่ลงพื้น ใช้เท้าขยี้จนดับ
เขาจัดเครื่องแบบให้เรียบร้อย ปลดกระดุมคอเสื้อออกหนึ่งเม็ด หมุนคอไปมาเล็กน้อย จากนั้นกวักมือเรียกนายทหารคนสนิทด้านหลัง
"หลี่เหวินจง!"
"ขอรับ!"
"นำกำลังสองกองร้อย ตามข้ามา"
ทหารสองกองร้อยรวมพลอย่างรวดเร็ว เดินตามฉางอวี้ชุนมุ่งหน้าไปยังจุดคุมขังเชลย
รองเท้าทหารเหยียบย่ำลงบนพื้นดินปนเลือดและเศษอิฐหิน ส่งเสียงเสียดสีกึกกัก
จุดคุมขังตั้งอยู่บนลานโล่งนอกประตูเมืองด้านตะวันตกของเฟิ่งเฉิง
เดิมที่นี่เป็นลานกระจายเสบียงของพวกผีปีศาจ บัดนี้กลายเป็นค่ายคุมขังเชลยชั่วคราว
เชลยจากกองกำลังสมทบกว่าหมื่นคนถูกต้อนอยู่บนลานโล่ง รอบด้านคือทหารจากกองพลที่หนึ่ง ถือปืน ติดดาบปลายปืน เว้นระยะสามก้าวหนึ่งยาม ห้าก้าวหนึ่งหน่วย
ส่วนเชลยผีปีศาจสามร้อยนายถูกแยกขังไว้อีกด้านหนึ่ง โดยมีหน่วยพลีชีพของหยวนหล่างหนึ่งพันนายคุมเข้มด้วยตนเอง
ฉางอวี้ชุนเดินอาดๆ เข้ามา ทหารยามประจำประตูยืนตรงทำความเคาพจนเท้าปะติดกัน เขาตอบรับด้วยท่าทางลวกๆ แล้วเดินตรงเข้าไปในค่ายเชลย
บนลานโล่ง เชลยจำนวนมากนั่งหรือหมอบอยู่แน่นขนัด
บางคนตัวสั่นเทา บางคนสะอื้นเบาๆ บางคนกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง
เมื่อเห็นฉางอวี้ชุนเข้ามา เสียงทั้งหมดก็เงียบสนิท ดวงตากว่าหมื่นคู่จ้องมองเขาพร้อมกัน
ในดวงตาเหล่านั้นมีทั้งความหวาดกลัว ความสิ้นหวัง การอ้อนวอน และยังมีแววแห่งความหวังที่ริบหรี่จนแทบมองไม่เห็น
ฉางอวี้ชุนยืนอยู่ตรงหน้าเชลย มือเท้าสะเอว กวาดตามองโดยรอบ
สายตาของเขาจับจ้องใบหน้าของเชลยแต่ละคน สีหน้าไร้อารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังมองดูสินค้ากองหนึ่ง
เงียบไปชั่วอึดใจ จู่ๆ เขาก็แสยะยิ้มกว้าง
"ดูท่าทางยังสดชื่นกันดีนี่!"
ไม่มีใครกล้าตอบ
ฉางอวี้ชุนไม่ใส่ใจ หันหลังโบกมือให้ทหารด้านหลัง
"แจกพลั่วลงไป"
พลั่ว?
เหล่าเชลยมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้ว่านายพลกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือหน้ายักษ์คนนี้จะทำอะไร