เสียง “จุ๊บ” ดังขึ้นอย่างชัดเจนและกังวาน
โจวเฉวียนชะงักงัน
จูบครั้งนั้นหนักหน่วงเสียจนเมื่อนางผละออกไป แก้มของเขายังคงหลงเหลือสัมผัสชื้นแฉะอยู่ นางรีบร้อนจูบจนร่างเอนเสียสมดุลเล็กน้อย ริมฝีปากจึงเฉียดผ่านแก้มด้านข้างของเขา แทบจะปัดโดนสันริมฝีปากอยู่แล้ว...
เกือบแล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้น ก็จะจูบริมฝีปากของเขาได้แล้ว
“เป็นอะไรไปหรือคะ พี่ชาย”
ไต้ยิงไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำของตนชวนให้คิดไปไกลเพียงใด นางขยับเข้าใกล้อีกนิด จนปลายจมูกแทบแตะกัน ท่าทางเช่นนี้ ไม่ว่าใครเห็นก็คงคิดว่าทั้งคู่เป็นคนรักที่กำลังคลั่งไคล้กัน
เมื่อครู่นี้ตรงขอบสระว่ายน้ำ เขายังคิดอยู่เลยว่าจะต้องคอยชี้แนะให้นางเข้าใจเรื่องเหล่านี้อย่างถูกต้อง ทว่าในเวลานี้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวอย่างห้ามไม่อยู่ เขาก็ยังข่มความรู้สึกนั้นไว้ แล้ววางท่าทีอย่างพี่ชาย เอ่ยกับนางอย่างจริงจัง
“คราวหน้าอย่าทำแบบนี้ตามใจชอบอีก”
โจวเฉวียนจ้องนางอย่างตั้งใจ ปลายลิ้นพลันแตะริมฝีปากล่างโดยไม่รู้ตัว ก่อนยื่นมือไปแตะปลายจมูกของนางเบา ๆ
“เพื่อนสนิทกันทำแบบนี้ได้ไม่ใช่หรือคะ พี่ชายดีกับหนูที่สุดแล้ว ทำไมถึงทำไม่ได้ล่ะ”
ไต้ยิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงงไร้เดียงสา ความไว้วางใจอย่างหมดใจที่นางมีต่อชายหนุ่มปรากฏชัดอยู่บนใบหน้า
โจวเฉวียนมองท่าทางไร้เล่ห์เหลี่ยมของนาง พลันนึกคำพูดที่เหมาะสมไม่ออกไปชั่วขณะ หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจึงกำชับเสียงต่ำ น้ำเสียงแยกแยะความหมายอย่างชัดเจน “ทำกับพี่ได้ แต่ห้ามใช้วิธีใกล้ชิดแบบนี้ไปใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นเด็ดขาด”