“เจ้าคิดมากไปแล้ว”
น้ำเสียงเรียบเฉย สีหน้าปิดมิดชิดไม่เผยพิรุธ
ไต้ยิงยักไหล่ แสร้งทำเป็นผ่อนคลาย “ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ทำเอาตกใจหมดเลย นึกว่าพี่เวยโจวจะทำอะไรหนูจริง ๆ เสียอีก”
แววตาของฮั่วเวยโจวมืดลงเล็กน้อย
ชอบนางหรือไม่? ยังเรียกว่าชอบไม่ได้ เขาเป็นคนที่มีคู่หมั้นอยู่แล้ว อย่างน้อยตามที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้ ตำแหน่งนั้นก็เป็นของคนอื่น
แต่เหตุใดเมื่อได้ยินนางพูดว่า “ตกใจ” เขากลับรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ?
รถจอดอยู่หน้าโชว์รูมรถสปอร์ต ทว่าไต้ยิงที่นั่งเบาะหลังกลับเปลี่ยนใจขึ้นมากะทันหัน “ไม่อยากดูรถแล้ว”
ฮั่วเวยโจวกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ พอได้ยินก็ชะงักมือ หันกลับมามองนาง “งอนอะไรอีก?”
ไต้ยิงคว้ากระเป๋า ผลักประตูรถแล้วหันมายิ้มหวานให้เขา “จู่ ๆ หนูก็อยากไปดูเสื้อผ้า ไปกันเถอะพี่ พาหนูไปเดินเล่นหน่อย”
ฮั่วเวยโจวมองท่าทีเปลี่ยนใจตามอำเภอใจของนางแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่ก็ยังลงจากรถตามนางไป
ทั้งสองเดินเคียงข้างกันเข้าไปในร้าน Max Mara ใกล้ ๆ แสงไฟภายในร้านเย็นเยียบ การตกแต่งเรียบง่ายแต่ประณีต
ไต้ยิงเดินเข้าไปอย่างกระตือรือร้น แต่ถูกพนักงานสาวหน้าร้านยิ้มพลางกั้นเอาไว้
“ขออภัยค่ะคุณผู้หญิง ทางร้านของเราให้บริการแบบนัดหมายส่วนตัว ตอนนี้ช่วงเวลาทั้งหมดถูกจองเต็มแล้ว หากคุณไม่ได้จองล่วงหน้า เกรงว่าคงต้องมาใหม่วันหลังนะคะ”
ไต้ยิงเลิกคิ้ว กำลังจะเอ่ยปาก แต่ฮั่วเวยโจวที่อยู่ด้านหลังก็ก้าวออกมาเสียก่อน
เขาหยิบบัตรสีดำออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ “สแกนใบนี้”
พนักงานสาวรับบัตรไป แตะสแกนกับเครื่องที่อยู่ใกล้มือ หน้าจอก็แสดงสัญลักษณ์ VIP พร้อมรายการสิทธิพิเศษเฉพาะมากมายขึ้นมาทันที