……
ก่อนหน้านี้ ต่อให้ฆ่ากู้หว่านหว่านให้ตาย เธอก็ไม่มีวันยอมตัดแต่งกิ่งดอกไม้
แต่หลินฮุ่ยชอบดอกไม้ วันนี้เธอจึงไม่เพียงลงมือทำ แต่ยังทำอยู่นานถึง 2 ชั่วโมงเต็ม
จนหลินฮุ่ยเห็นแล้วใจหาย สูดปากด้วยความเสียดายไม่หยุด
“หว่านหว่าน กิ่งนั้นยังไม่บานเลย…”
“อ๊ะ ขอโทษค่ะคุณน้าหลิน หนูเห็นมันเอียง คิดว่าเหี่ยวแล้วน่ะค่ะ”
หลินฮุ่ยอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็หยุดไว้ สุดท้ายจึงยอมเลิกแนะนำ ปล่อยให้เธอทำตามใจ
กู้หว่านหว่านตัดแต่งจนเหงื่อท่วมศีรษะ แต่ในใจกลับเรียกระบบรัว ๆ
“ระบบ ระบบ ค่าความชอบเพิ่มหรือยัง?”
【เพิ่มขึ้น 2 แต้ม ตอนนี้อยู่ที่ -168】
แค่ 2 แต้มเอง!
เธอเกือบปาเครื่องตัดกิ่งไม้ทิ้ง
เหนื่อยแทบตายมาตลอดบ่าย เพิ่มขึ้นแค่ 2 แต้ม
“เพิ่มช้าเกินไปแล้วมั้ง!”
【โฮสต์ ค่าดวงชะตาจะเพิ่มขึ้นตามความผันผวนของความรู้สึกที่แท้จริง วันนี้คุณเป็นฝ่ายเข้าไปอยู่เป็นเพื่อน แต่มีจุดประสงค์ชัดเจนเกินไป ระบบตรวจพบว่าคุณมีเจตนาประจบเอาใจอย่างเห็นได้ชัด โบนัสทางอารมณ์จึงลดลง】
กู้หว่านหว่าน:“……พูดให้ฉลาดน้อยลงหน่อยไม่ได้หรือไง”
【ฉันแนะนำให้คุณใส่ใจครอบครัวจากใจจริง แบบนั้นค่าดวงชะตาถึงจะเพิ่มเร็วขึ้น】
จากใจจริงงั้นเหรอ?
ตอนนี้ชีวิตเธอแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่แล้ว จะเอาความจริงใจมาจากไหนกัน
แต่เรื่องแบบนี้พูดออกไปไม่ได้
กู้หว่านหว่านยื่นกุหลาบกิ่งสุดท้ายให้หลินฮุ่ย ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว รอยยิ้มดูน่าเอ็นดู
“คุณน้าหลิน หนูตัดออกมาไม่ค่อยสวย อย่ารังเกียจนะคะ”
หลินฮุ่ยรับดอกไม้ ปลายนิ้วหยุดค้างบนก้านดอกอยู่ครู่หนึ่ง
เธอไม่ได้พูดอะไร สุดท้ายเพียงยื่นมือมาปัดผมที่ปรกหน้าผากของกู้หว่านหว่านไปทัดหลังหู
“ไปล้างมือเถอะ คุณปู่โทรมา เย็นนี้ไปกินข้าวที่บ้านเก่ากัน”
กู้หว่านหว่านเบ้ปาก
บ้านเก่า
เธอไม่ชอบไปบ้านเก่า
บ้านเก่าตระกูลฟู่อยู่บนเนินเขาทางเหนือของเมือง ฟู่ยวี่ซานผู้เฒ่าพำนักอยู่ที่นั่น ปกติจึงเงียบสงบมาก
แต่ทุกครั้งที่มีงานเลี้ยงครอบครัว ฟู่เจิ้นคุน อารองของเธอและครอบครัวก็มักจะไปด้วย
บ้านอารองมีลูกสาวคนหนึ่งชื่อฟู่หว่านอวี๋ อายุน้อยกว่าเธอ 2 ปี ตั้งแต่เด็กก็ไม่ถูกกับเธอ
เพราะเธอเป็นคุณหนูตัวปลอมที่ถูกฝากเลี้ยง แต่กลับโชคดีถึงเพียงนี้
ความอิจฉาและความเกลียดชังระหว่างผู้หญิงด้วยกัน
ในนิยาย ฟู่หว่านอวี๋ยืนอยู่ข้างคุณหนูตัวจริงในภายหลัง เป็นคนที่เล่นงานเธอหนักที่สุด
เมื่อก่อนกู้หว่านหว่านเอาแต่ใจ อยากไปงานเลี้ยงครอบครัวก็ไป ไม่อยากไปก็ออดอ้อนอาละวาดหาทางหนี
แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน
วันนี้เธอต้องไป
เพราะฟู่เยี่ยนไป๋อยู่ที่บ้านเก่า
ฟู่เยี่ยนไป๋เป็นลูกชายที่หลินฮุ่ยคลอดตอนอายุ 45 ปี อายุน้อยกว่ากู้หว่านหว่านถึง 16 ปีเต็ม
ตอนเธออายุ 16 ปี จู่ ๆ ในบ้านก็มีเจ้าตัวเล็กที่เอาแต่ร้องไห้กับน้ำลายยืดเพิ่มขึ้นมา ทุกคนเริ่มหันไปสนใจเขา จนเธอรู้สึกแตกต่างจากเดิมอย่างมากและงอแงอยู่นานถึงครึ่งปี
ต่อมาเธอยังอาละวาดขู่ว่าจะฆ่าตัวตายเพื่อออกจากตระกูลฟู่ หลินฮุ่ยไม่มีทางเลือก จึงส่งฟู่เยี่ยนไป๋วัย 2 ขวบไปอยู่กับผู้เฒ่า
ผู้เฒ่ารักหลานชายมาก ฟู่เยี่ยนไป๋จึงอยู่บ้านเก่าต่อเนื่องถึง 6 ปี
ในนิยาย ฟู่เยี่ยนไป๋กับเธอสนิทกันน้อยมาก หลังคุณหนูตัวจริงกลับมา เขาก็ยอมรับพี่สาวคนใหม่อย่างรวดเร็ว
คิดถึงตรงนี้ กู้หว่านหว่านก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย ยกมือแตะจมูก
เธอคิดว่าตัวเองยังพออุดช่องโหว่นี้ได้
ยังไงเสีย เด็กเล็กก็เพิ่มค่าความชอบได้ง่ายที่สุด
เธอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
จากนั้นใช้คอนซีลเลอร์ค่อย ๆ ปกปิดร่องรอยบนร่างกายอย่างละเอียด
สุดท้ายเลือกชุดเดรสผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อน มัดผมหลวม ๆ เป็นหางม้าต่ำ ดูเหมือนพี่สาวแสนอ่อนโยน
ก่อนออกจากบ้าน เธอหยิบอมยิ้มรสสตรอว์เบอร์รีหนึ่งกล่องกับช็อกโกแลตอีกหนึ่งกล่องใส่กระเป๋า
หลินฮุ่ยรออยู่ชั้นล่าง พอเห็นเธอลงมา สายตาก็หยุดมองนานขึ้นสองวินาที
“วันนี้แต่งตัวเรียบจัง?”
“ไปบ้านเก่านี่คะ คุณปู่ไม่ชอบอะไรฉูดฉาด”
……
เมื่อถึงบ้านเก่า คนกลุ่มหนึ่งในห้องรับแขกกำลังล้อมผู้เฒ่าที่อุ้มฟู่เยี่ยนไป๋ไว้ หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน
กู้หว่านหว่านเข้าประเด็นทันที หยิบอมยิ้มสตรอว์เบอร์รีที่เตรียมไว้ในกระเป๋าออกมา ยิ้มอ่อนโยนเป็นกันเอง
“ไป๋ไป๋ ดูสิว่าพี่เอาอะไรมาให้?”
ฟู่เยี่ยนไป๋มองเห็นว่าเป็นเธอ แล้วพูดเสียงเด็กน้อยว่า “คุณแม่บอกว่ากินลูกอมเยอะไม่ได้ครับ”
มือของกู้หว่านหว่านค้างอยู่กลางอากาศ บรรยากาศกำลังจะกระอักกระอ่วน
ฟู่หว่านอวี๋ที่อยู่ด้านหลังรีบคว้าโอกาสไว้ แสร้งทำเป็นตกใจ ยกมือปิดปากพลางหัวเราะ
“แหม พี่หว่านหว่าน ลืมไปแล้วเหรอ? ไป๋ไป๋ฟันผุเมื่อเดือนก่อน คุณป้าสะใภ้ใหญ่ห้ามกินลูกอมตั้งนานแล้ว ปกติพี่ไม่เห็นสนใจน้องชายเลย แล้วจู่ ๆ จะมาประจบเอาใจเขาทำไมล่ะ?”
พอได้ยินอย่างนั้น สายตาของหลินฮุ่ยก็กวาดมาทันที คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ท่าไม่ดีแล้ว!
แต่เธอกู้หว่านหว่านเป็นใครกัน?
เธอเป็นคนทำงานที่ได้รับเลือกจากสวรรค์ แต่ใกล้จะไม่มีชีวิตรอดแล้ว
ไม่เพียงไม่ชักมือกลับ เธอยังแกะห่ออมยิ้มดังกรอบแกรบ แล้วใส่เข้าปากตัวเองทันที
“น้องหว่านอวี๋ ความจำดีขนาดนี้ ทำไมไม่ไปสอบจอหงวนล่ะ? พี่แค่หิวระหว่างทางเลยซื้ออมยิ้มมากินเอง แล้วถือให้ไป๋ไป๋ดูด้วย เรียกว่าเห็นบ๊วยแล้วคลายกระหาย เข้าใจไหม? ใครบอกว่าจะให้เขากินกันล่ะ?”
ฟู่หว่านอวี๋:“เธอ…”
“ไป๋ไป๋ พี่ชิมแทนให้แล้ว ลูกอมนี้เปรี้ยวมาก ไม่อร่อยเลย ห้ามกินเด็ดขาดนะ” กู้หว่านหว่านขยิบตาให้ฟู่เยี่ยนไป๋
ฟู่เยี่ยนไป๋มองเธอนิ่ง ๆ แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะคิกคักออกมา
เด็กเล็กนี่หยอกง่ายจริง ๆ
กู้หว่านหว่านกัดอมยิ้มจนแตก แล้วนั่งยอง ๆ ลงข้างรถแข่งสีแดงในมือฟู่เยี่ยนไป๋
“ว้าว รถคันนี้เท่มาก”
ฟู่เยี่ยนไป๋ตอบว่า “พี่ใหญ่ให้มา”
ฟู่เยี่ยนหลี่เป็นคนให้เหรอ?
พี่ใหญ่คนนี้รู้ใจคนเก่งจริง ๆ
“สวยจัง” เธอขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ตั้งใจพิจารณารถคันนั้น “ประตูรถเปิดได้ไหม?”
ดวงตาของฟู่เยี่ยนไป๋เป็นประกายขึ้นมา เขายื่นมือเล็ก ๆ ไปเปิดประตูรถ
ข้างในมีการตกแต่งประณีตอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งเบาะและพวงมาลัยมีครบถ้วน
“ว้าว” สีหน้าของกู้หว่านหว่านประหลาดใจจริง ๆ “ทำได้ละเอียดมากเลย”
ฟู่เยี่ยนไป๋เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นมีสีหน้าแตกต่างไปจากเดิมอยู่บ้างในที่สุด
【โฮสต์ ค่าความชอบของฟู่เยี่ยนไป๋ +3 ค่าดวงชะตาปัจจุบัน -165】
กู้หว่านหว่านดีใจอยู่ในใจ
มีหวัง มีหวังแล้ว
“มีอย่างอื่นอีกไหม? เอามาให้พี่ดูหน่อย”
ฟู่เยี่ยนไป๋ไถลลงจากโซฟา จูงมือเธอเดินไปยังมุมของเล่นข้าง ๆ
ตรงนั้นมีกล่องใบใหญ่ ข้างในเต็มไปด้วยรถจำลองของเขา
เขานั่งยอง ๆ หยิบรถออกมาทีละคัน พลางพูดพึมพำว่า “นี่รถปอร์เช่ นี่รถลัมโบร์กินี ส่วนคันนี้พี่ใหญ่บอกว่าเรียกว่าไมบัค…”
กู้หว่านหว่านนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเขา ฟังเขาพูดเจื้อยแจ้ว คอยรับคำเป็นระยะ
ด้านหลัง หลินฮุ่ยมองดูอยู่ไกล ๆ สีหน้าเผยความประหลาดใจเล็กน้อย
เมื่อก่อนกู้หว่านหว่านมักจะหลบฟู่เยี่ยนไป๋เท่าที่ทำได้ เธอไม่อดทนกับเด็กเล็กที่สุด
มือของผู้เฒ่าที่กำลังยกถ้วยชาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเผยความพอใจเล็กน้อย
กู้หว่านหว่านกำลังถือรถจำลองคันหนึ่ง ฟังฟู่เยี่ยนไป๋เล่าเรื่องของมันอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่ทอดลงมาจากด้านหลัง
เธอคุ้นกับความรู้สึกแบบนั้นเป็นอย่างดี
ฟู่เยี่ยนหลี่
เขามาถึงบ้านเก่าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เธอไม่ทันได้ยินความเคลื่อนไหวเลยสักนิด
ฟู่เยี่ยนไป๋เงยหน้าขึ้น เรียกเสียงเด็กน้อยว่า “พี่ใหญ่!”
มือของกู้หว่านหว่านที่กำรถจำลองอยู่ชะงักค้างกลางอากาศ