"ฮ่าๆ ไอ้สัตว์เดรัจฉาน อาศัยวิชาอัปลักษณ์ที่ได้มาจากที่ไหนสักแห่ง ฆ่าผู้อาวุโสทั้งสามไป ก็คิดว่าตัวเองเก่งกาจไร้เทียมทานบนโลกนี้แล้วงั้นหรือ?"
ซูอู๋ชื่อถูกยั่วยุจนโกรธจัด กลับหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ "หากข้าเป็นเจ้า ได้รับพรอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ คงหนีไปไกลแล้ว ซ่อนตัวสะสมพลัง ค่อยคิดแก้แค้นทีหลัง ข้าก็คงทำอะไรเจ้าไม่ได้! แต่เจ้าดันเลือกทางที่โง่เขลาที่สุด มาคอยความตายอยู่ที่นี่ ข้าก็จะส่งเจ้าไปให้สุดทาง!"
วินาทีที่เสียงพูดจบลง พลังปราณอันเกรียงไกรขั้นสร้างฐานชั้นหกภายในร่างของซูอู๋ชื่อ ก็ระเบิดออกมาอย่างดุเดือด!
เขายอมรับว่าฝ่ามือของฉินเฟิงทรงพลังไม่ธรรมดาจริงๆ แต่ก็ยังไม่พอที่จะให้เขาข้ามภพขั้นทั้งสาม มาสู้กับเขาได้!
"ไฟลามทุ่ง!"
ซูอู๋ชื่อตะโกนก้อง สยายฝ่ามือเพลิงสุดยอดวิชาออกมาโดยตรง!
ชั่วพริบตา พลังฝ่ามืออันเกรี้ยวกราดกลายเป็นทะเลเพลิงมหึมา พัดกระหน่ำออกมาอย่างราบคาบ อุณหภูมิทั่วทั้งลานบ้านพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!
ซูอู๋ชื่อลงมือด้วยวิชาสังหารทันที เห็นได้ชัดว่าต้องการชนะขาด!
แต่ต่อหน้าวิชาสุดยอดของซูอู๋ชื่อ ฉินเฟิงกลับนิ่งสงบราวกับผืนน้ำ "ซูอู๋ชื่อ ขีดจำกัดของเจ้ามีแค่นี้หรือ?"
"เช่นนั้น คงทำให้เจ้าผิดหวังแล้ว!"
"ฝ่ามือเก้าชั้นฟ้าเผาเทพ ฝ่ามือที่สองสะเทือนขุนเขา!"
พร้อมกับเสียงตะโกนก้อง มังกรเพลิงสีทองเข้มสองตัวที่อัดแน่นและใหญ่โตยิ่งกว่าครั้งก่อน คำรามออกจากฝ่ามือของเขา! บนร่างมังกร เกล็ดแต่ละแผ่นชัดเจนราวกับมีชีวิต ดวงตามังกรราวกับมีเจตนาที่จะเผาผลาญทุกยุคทุกสมัย!
ปัง!
ฝ่ามือนี้ออกมา ราวกับมังกรคู่ทะยานออกทะเล พลังอันเกรี้ยวกราด ฉีกพญางูเพลิงหลายสิบตัวออกเป็นชิ้นๆ ได้โดยตรง!
ทะเลเพลิงทั้งผืน แตกออกเป็นสามเสี่ยง!
"อะไรนะ?!" ความภาคภูมิใจบนใบหน้าของซูอู๋ชื่อแข็งทื่อในทันใด ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
วิชาสังหารที่เขาภูมิใจนักหนา เหตุใดถึงได้อ่อนแอถึงเพียงนี้!
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะทันตั้งตัว มังกรเพลิงสีทองเข้มสองตัวก็ทะลุทะเลเพลิงออกมา พลังยังไม่ลดลง ถาโถมเข้าที่กลางอกของเขาอย่างหนักหน่วง
"ปัง!"
ซูอู๋ชื่อรู้สึกเหมือนถูกภูเขาไฟสองลูกชนเข้าอย่างจัง กระดูกหน้าอกยุบลงทันที
"อ๊าา—!"
เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดราวกับวิญญาณ ทั้งตัวเหมือนลูกกระสุนที่พุ่งออกจากลำกล้อง กระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว ทะลุกำแพงสามชั้นติดกัน กว่าจะหยุดลงได้
ฝุ่นควันจางหาย
ซูอู๋ชื่อนอนอยู่ในซากปรักหักพัง เสื้อผ้าถูกไฟไหม้ยับเยิน ผมและหนวดเคราถูกเผาไปเกินครึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าที่ดำคล้ำ เขาพ่นเลือดออกมาอย่างไม่ขาดสาย ลมหายใจแผ่วเบาลงถึงขีดสุด
ในเวลานี้ ไหนเลยจะเหลือท่าทีสง่างามของเจ้าบ้านตระกูลซู? น่าอเนจอนาถราวกับหมาไล่ทึ้ง!
"ท่านสามี!" เทินหยูส่งเสียงกรี๊ดออกมา สีหน้าซีดเผือดไปหมด นางมองดูสามีที่น่าอเนจอนาถา แล้วหันไปมองชายผู้เดินเยื้องย่างอย่างสบายอารมณ์ ราวกับเทพมาร ฉินเฟิง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ฉินเฟิงเดินเข้าหาซูอู๋ชื่อทีละก้าว มองลงมาจากเบื้องบน พูดเสียงเรียบ "ตอนนี้ เจ้ายังคิดว่าข้ากำลังรอความตายอยู่หรือ?"
"เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?"
ซูอู๋ชื่อไอเป็นเลือด เสียงสั่นระริก เขาคิดไม่ออก ว่าคนอ่อนแอที่ถูกใช้เป็นเตาหลอมหล่อเลี้ยงปราณมานานหนึ่งปี จะเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรในเวลาเพียงสองวัน!
"คนใกล้ตาย จำเป็นต้องรู้หรือ?"
ฉินเฟิงยิ้มเผยออกมา ราวกับปีศาจร้าย
ซูอู๋ชื่อร้องขึ้นด้วยความตื่นตระหนก "ฉินเฟิง... ไม่สิ ลูกเขยที่ดีของข้า เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ เจ้าข่มขืนธาตุบริสุทธิ์ของชิงเสวี่ยไป ได้ทำให้ท่านเฉาอิงโกรธเคืองจนสุดขีดแล้ว!"
"ข้าช่วยเจ้าไกล่เกลี่ย ให้ท่านเฉาอิงลดโทษประหารของเจ้าลงได้ อย่างไร?"
"ไม่จำเป็น!"
แต่คำตอบของฉินเฟิงกลับตรงไปตรงมาเช่นนั้น แล้วไม่รอให้ซูอู๋ชื่อได้อ้อนวอน ก็ลงมือราวสายฟ้า ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนกระหม่อมของเขา!
เสียง "กร๊อบ" ดังขึ้น กะโหลกศีรษะของซูอู๋ชื่อแตก ยังไม่ทันได้ร้องด้วยซ้ำ ก็ตายคาที่!
ซูอู๋ชื่อ ตาย!
เทินหยูและซูชิงเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้น สีหน้าซีดเผือดหายไปอย่างไร้ร่องรอย ความหนาวเย็นเยียบเย็นผุดขึ้นจากกระดูกสันหลัง ทำให้ทั้งคู่ราวกับตกอยู่ในหลุมน้ำแข็ง!
สายตาของฉินเฟิงเคลื่อนไปหยุดที่เทินหยูและซูชิงเสวี่ย แม่ลูกคู่นี้
เสียง "ทึ้ง" เทินหยูที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความแค้น เข่าทรุดลงไปกองกับพื้น รีบก้มหัวคำนับฉินเฟิงอย่างหนักหน่วง
"ฉินเฟิง ลูกเขยที่ดี! ภาษิตว่า ลูกเขยครึ่งหนึ่งคือลูกแท้ๆ ดูหน้าน้ำใจแต่เก่าก่อน ไว้ชีวิตพวกเราแม่ลูกเถอะนะ!"
นางร้องไห้น้ำตานองหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจและการอ้อนวอน "ทั้งหมดเป็นความผิดของซูอู๋ชื่อเวรนั่น! เป็นเขาที่โลภมาก อยากได้ดีกับตระกูลเฉา พวกเราแม่ลูกถูกเขาบังคับทั้งนั้น!"
ซูชิงเสวี่ยรู้สึกตัวได้ จึงรีบคุกเข่าตาม พยักหน้าสุดแรง "ใช่แล้วสามี! ทุกอย่างเป็นความผิดของท่านพ่อ!"
"เห็นแก่ความเป็นสามีภรรยากัน ข้าบริสุทธิ์ผุดผ่องก็ให้เจ้าไปแล้ว ปล่อยข้ากับแม่ไปเถอะ พวกเราครอบครัวนี้เริ่มต้นใหม่ ถือว่าที่ผ่านมาไม่เคยเกิดขึ้นได้ไหม?"
"ลูกเขย ถ้าเจ้ายินยอม พวกเราแม่ลูก... ต่อไปจะเชื่อฟังเจ้าทุกอย่าง"
เทินหยูพูดพลางจัดคอเสื้ออย่างไม่ตั้งใจ เผยให้เห็นไหปลาร้าที่งดงามและเนื้อขาวผ่อง
แม้อายุจะเกินสามสิบแล้ว แต่นางยังคงมีเสน่ห์เหลือเฟือ รูปร่างอวบอิ่ม คิดว่าตัวเองมีพลังดึงดูดใจผู้ชายถึงขีดสุด
นางไม่เชื่อว่าฉินอวี่จะปฏิเสธสิ่งล่อใจเช่นนี้ได้
เมื่อฉินอวี่ตกหลุมพรางความงามนี้ พวกนางก็จะมีโอกาส รอจนกว่าท่านเฉาอิงจะส่งคนมาช่วย!
แต่ทว่า ฉินเฟิงเพียงแค่มองดูการแสดงของพวกนางอย่างเงียบๆ สายตาไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย ราวกับกำลังดูตัวตลกสองตัว
"พวกเจ้าสองคน คิดจะถ่วงเวลาให้ท่านเฉาอิงแห่งจวนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายมาช่วยพวกเจ้าใช่ไหม?"
คำพูดเบาๆ ของเขาทำให้สีหน้าของเทินหยูและซูชิงเสวี่ยแข็งค้างทันที
"ไม่มีใครช่วยพวกเจ้าได้ ต่อให้เทพเจ้าองค์ไหนมา ก็ไม่เว้น!"
เสียงยังไม่ทันขาด ฉินเฟิงยื่นมือขวาออกไป คว้าคอของเทินหยูไว้ ยกทั้งตัวของนางขึ้นกลางอากาศ
"เอ่อเอ่อ..."
เทินหยูใช้สองมือเกาะแขนฉินเฟิงไว้แน่น เท้าทั้งสองข้างถีบดิ้นอย่างบ้าคลั่งกลางอากาศ สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีม่วงแดงอย่างรวดเร็ว ลูกตาถลนออกมา ลำคอส่งเสียง "ค่อกๆ"
นิ้วทั้งห้าของฉินเฟิงกระชากลงทันที
"กร๊อบ."
เสียงกระดูกคอแตกดังชัดเจนก้องไปทั่วลานบ้าน ร่างของเทินหยูกระตุกอย่างแรงหนึ่งครั้ง จากนั้นแขนทั้งสองก็ร่วงหล่นลงอย่างไร้เรี่ยวแรง สิ้นลมหายใจในที่สุด
ฉินเฟิงสะบัดมือทิ้ง ศพของเทินหยูตกลงไปข้างๆ ศพของซูอู๋ชื่อ
"แม่!"
ซูชิงเสวี่ยส่งเสียงร้องโหยหวนสุดเสียง นางเบิกตากว้าง มองดูร่างนิ่งเฉยของเทินหยูบนพื้น ตัวสั่นเทาไม่หยุด
"ฉินเฟิง ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!"
"เจ้ากล้าฆ่าแม่ของข้า?!"
ผู้อาวุโสสามคนของตระกูลซู ท่านพ่อซูอู๋ชื่อ ท่านแม่เทินหยู...
ทุกสิ่งที่พึ่งพาของนาง ถูกฉินเฟิงทำลายลงจนหมดสิ้น กลายเป็นศพเย็นชาทั้งหมด!
"เทียบกับสิ่งที่พวกเจ้าทำกับข้าแล้ว นี่มันแค่เศษเสี้ยวเดียวเท่านั้น!"
ฉินเฟิงยิ้มเย็นชา ก้าวเดินเข้าหาซูชิงเสวี่ย "ข้าบอกแล้วว่าจะทำให้ครอบครัวพวกเจ้าได้อยู่พร้อมหน้ากัน"
มองดูฉินเฟิงที่เดินเข้ามาใกล้ ความโกรธในใจของซูชิงเสวี่ยถูกความหวาดกลัวอันไม่มีที่สิ้นสุดกลืนกินทันที นางถอยร่นไปเรื่อยๆ จนแผ่นหลังชนกำแพงที่พังทลาย
"ฉินเฟิง ข้าผิดแล้ว... ข้ารู้แล้วว่าผิด ต่อไปข้าจะกลับตัวเป็นคนดี เป็นภรรยาที่ดี ขอร้องล่ะ อย่าฆ่าข้าเลย!"