เขาคงไม่คิดจะร่วมห้องนอนด้วยหรอกนะ! เสิ่นหว่านเยียนคืนนี้ไม่ได้ปรนนิบัติเขา?
พวกเขาไปโรงแรมกันมาแล้ว จะมาทำให้เธอขยะแขยงอีกทำไม?
“ฉันชินกับการนอนคนเดียว ไม่จำเป็นต้องนอนด้วยกัน” ซูหว่านขมวดคิ้วปฏิเสธ แววตาต่อต้านอย่างแรงกล้าฉายชัดบนใบหน้า
กู้เยี่ยนจือแววตาหม่นลง ใบหน้าหล่อเหลาไม่พอใจ “วันนี้วันที่แปด”
สิ้นเสียง ฝ่ามือใหญ่ของเขากดลงบนผนัง ห้องทั้งห้องพลันตกอยู่ในความมืดสลัว
ซูหว่านหายใจสะดุด “กู้เยี่ยนจือ คุณกลับห้องไปเถอะ ฉันไม่อยาก…”
ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าข้อมือเธอจากความมืด แรงมหาศาลดึงรั้งเธอไว้ ซูหว่านดิ้นหลุดเข้าไปในอ้อมอกของชายหนุ่ม ภายใต้แสงสลัวราง พอเห็นแววตาเฉียบคมของเขาเลือนราง
ซูหว่านอยากจะลุกขึ้น แต่สะเอวถูกแขนแข็งแรงของชายหนุ่มรัดแน่น กดเธอไว้กับที่
“ปล่อยฉัน” ซูหว่านทั้งโกรธทั้งร้อนรน ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาหลายส่วน
“ดื่มเหล้ามาหรือ?” จู่ๆ ชายหนุ่มก็ถามเสียงแข็ง
ซูหว่านดื่มไปแค่ครึ่งแก้ว ผ่านมาสองชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังถูกเขาจับได้
ซูหว่านเบือนหน้าหนีไม่ตอบ
ฝ่ามือใหญ่ของกู้เยี่ยนจือพลันบีบคางเธอ ริมฝีปากบางจะโน้มลงมาจูบ
ซูหว่านรีบเอามือปิดปากตัวเองตามสัญชาตญาณ หลบไปด้านข้าง หลบเลี่ยงอย่างว่องไว