จู่ ๆ สายตาของซูหว่านก็ตวัดมองมาอย่างเย็นชา "กู้เยี่ยนจือ ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัว และยิ่งไม่อยากทะเลาะกับคุณ ถ้าจะออกไปก็ออกไปเถอะ ฉันปวดหัวมาก อย่ามารบกวนฉันอีก" พูดจบ ซูหว่านก็ก้าวขึ้นบันได
ชายหนุ่มที่อยู่ชั้นล่างชะงักงัน แต่ไม่นานเขาก็เปิดประตูออกไป
ซูหว่านได้ยินเสียงปิดประตูสนั่นหวั่นไหว โลกทั้งใบก็เงียบสงบลง
หลังจากนอนหลับไปตื่นหนึ่ง เหงื่อออกท่วมตัว ไข้ของซูหว่านก็ลดลง เธอลงมาชั้นล่างต้มโจ๊กหม้อหนึ่ง ตอนนั้นเองประตูก็เปิดออก
พี่หยางเดินเข้ามาอย่างร้อนใจ "คุณผู้หญิง คุณไม่สบายหรือคะ"
ซูหว่านชะงักไปชั่วขณะ คิดว่าคงเป็นกู้เยี่ยนจือที่เรียกพี่หยางซึ่งกำลังลาพักร้อนกลับมา เธอยิ้มบาง ๆ "ค่ะ เป็นหวัดน่ะ"
"คุณผู้หญิงอยากทานอะไรคะ ดิฉันจะทำให้เดี๋ยวนี้"
"ช่วยทำกับข้าวเรียกน้ำย่อยให้หน่อยแล้วกัน ฉันต้มโจ๊กไว้แล้ว อีกเดี๋ยวจะกินกับโจ๊ก"
"ได้ค่ะ ดิฉันจะทำให้สักสองสามอย่าง" พี่หยางคล่องแคล่วหยิบผ้ากันเปื้อนไปที่ครัว
วันตรุษจีนวันที่สาม ซูหว่านก็ไม่ได้ไปบ้านแม่สามี ในสภาพแบบนี้เธอดูแลลูกสาวไม่ได้ อีกทั้งจะทำให้ลูกเป็นห่วง ส่วนกู้เยี่ยนจือก็ไม่กลับมาอีกเลย
จนกระทั่งวันตรุษจีนวันที่ห้า ซูหว่านถึงฟื้นคืนกำลังขึ้นมาบ้าง พี่หยางดูแลอาหารการกินของเธออย่างใส่ใจ
"เมื่อกี้คุณผู้ชายโทรมาถามอาการป่วยของคุณผู้หญิงค่ะ" พี่หยางพูดพร้อมรอยยิ้ม
"อืม" ซูหว่านตอบรับเบา ๆ
"คุณผู้ชายเป็นห่วงคุณผู้หญิงนะคะ" พี่หยางพยายามจะพูดอะไรอีก