กู้เยี่ยนจือคิดถึงตอนที่ซูหว่านกับหลินโม่เชียนหายลับไปตรงมุมตึกเมื่อสิบกว่านาทีก่อน
มันยากที่จะไม่ทำให้คนสงสัย—
กู้เยี่ยนจือจ้องรอยแดงนั่น ดวงตาดำขุ่น มือที่จับลูกสาวไว้บีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“พ่อจ๋า ทำไมบีบมือหนูแรงจัง” กู้อิงเม้มปากน้อย ๆ โกรธ มือเล็ก ๆ ถูกพ่อบีบจนเจ็บไปหมด
กู้เยี่ยนจือรีบปล่อยมือ สะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ย่อตัวลงมองลูกสาว “พ่อเพิ่งนึกได้ว่ายังมีงานต้องจัดการ ให้แม่อยู่เป็นเพื่อนลูกก่อนนะ”
“พรุ่งนี้พ่อจะมาเล่นกับหนูอีกไหม” กู้อิงถามอย่างผิดหวัง
กู้เยี่ยนจือใช้นิ้วแตะปลายจมูกเล็ก ๆ ของลูกเบา ๆ “ต้องมาแน่นอน”
กู้อิงถึงยอมพยักหน้าน้อย ๆ อย่างดีใจ “งั้นก็ได้ พ่อไปเถอะ”
ตอนกู้เยี่ยนจือลุกขึ้น กวาดสายตาผ่านซูหว่านแวบหนึ่ง ก่อนหมุนตัวเดินจากไป ฝีเท้าเร่งเร็วกว่าปกติหลายส่วน
กู้เยี่ยนจือรู้ดีกว่ารอยจูบแดงนั่นเป็นของใคร
แล้วก็รู้ว่าทำไมถึงได้ปรากฏอยู่บนตำแหน่งที่สะดุดตาขนาดนั้น
ผู้ชายด้วยกันรู้ดี นี่คือความคิดของบุรุษที่ประกาศการครอบครอง
เมื่อครู่นี้เขาคิดจะถามซูหว่านจริง ๆ แต่เหตุผลบอกเขาว่า เขาหมดสิทธิ์นั้นไปแล้ว
เวลานี้ โจวเป่ยหยางหาจนพบ รีบสาวเท้าเข้ามาหา “ท่านกู้ การประชุมตอนค่ำใกล้จะเริ่มแล้วครับ”
กู้เยี่ยนจือถามเขา “มีบุหรี่ไหม”
“มีครับ” โจวเป่ยหยางหยิบบุหรี่กับไฟแช็กที่พกไว้ตอนออกงานเลี้ยงส่งให้
กู้เยี่ยนจือจุดบุหรี่มวนหนึ่ง สูดไปสองฟืด แม้แสงจะสลัว แต่โจวเป่ยหยางก็สัมผัสได้ว่าอารมณ์เจ้านายไม่ค่อยดี เขาจึงอดถามไม่ได้ “ท่านกู้ งั้นเลื่อนประชุมไปพรุ่งนี้ไหมครับ”
“ไปเดี๋ยวนี้แหละ” กู้เยี่ยนจือพ่นควันออกมาเป็นวง ท่ามกลางควันที่ลอยฟุ้ง เขาหันไปมองวิลล่าหลังน้อยแวบหนึ่ง ก่อนพาโจวเป่ยหยางจากไป
ภายในห้องนั่งเล่นของวิลล่า ซูหว่านกำลังทายากันยุงให้ลูกสาว ตอนนั้นเองที่เธอนึกถึงรอยยุงกัดตรงคอ ก็เลยทาให้ตัวเองด้วยนิดหน่อย
“ไปกันเถอะ ไปหาหิ่งห้อยกัน” ซูหว่านจูงมือลูกสาว
ซูหว่านพาลูกสาวเดินเล่นบนสนามหญ้ารอบ ๆ วิลล่า เจ้าตัวเล็กตาดี มองเห็นในพุ่มไม้ไกล ๆ มีแสงวิบวับ “แม่จ๋า ตรงนั้นมีเยอะเลย”