วันนี้ซีวหยวนจือสวมกระโปรงยาวสีแดง ไม่ใช่สีแดงสดฉูดฉาดจนดูไร้รสนิยม แต่เป็นสีแดงดั่งผลทับทิมยามสุกงอม เข้มข้นแต่ไม่โอ้อวด
ตัวกระโปรงตัดเย็บพอดีตัว ขับเน้นเอวคอดของเธอได้อย่างลงตัว คาดเข็มขัดหนังสีดำเส้นเล็กไว้ตรงเอว ยิ่งขับให้เอวบางราวกับมือเดียวโอบได้ดูอ้อนแอ้นยิ่งขึ้น
เท้าของเธอสวมรองเท้าหนังแกะสีดำ เผยข้อเท้าขาวผ่องเรียวบางออกมา
ผมดำขลับหนานุ่มไม่ได้ถักเปียอย่างที่ทำเป็นประจำ หากปล่อยสยายลงด้านหลังอย่างนุ่มสลวย ราวกับผ้าแพรชั้นดี เผยใบหน้างดงามมีเสน่ห์ลึกซึ้งอย่างไร้สิ่งใดบดบัง
ปกติซีวหยวนจือมักสวมเสื้อผ้าสีอ่อน ดูเรียบง่ายจางตา ราวกับดอกกล้วยไม้ขาวดอกหนึ่งในม่านหมอกยามเช้า
แต่วันนี้เมื่อเปลี่ยนมาสวมกระโปรงแดงทั้งชุด เธอก็ราวกับเป็นจิตวิญญาณดอกโบตั๋นที่ก้าวออกมาจากภาพวาด งามยิ่งกว่าดอกไม้ สดใสแต่ไม่ฉูดฉาด ความงามเย้ายวนชวนตะลึงจนยากจะละสายตา
นิ้วมือที่จับหนังสือพิมพ์ของกู่หมิงยานเผลอกำแน่นขึ้นหลายส่วน
เขาเคยพบซีวหยวนจือมาหลายครั้ง และทุกครั้งก็รู้สึกว่าเธองดงามขึ้นกว่าเดิม แต่เพียงได้เห็นเธอในวันนี้ หัวใจของเขาก็ยังเต้นกระหน่ำอย่างแรง
เขาวางหนังสือพิมพ์ในมือลงแล้วลุกขึ้นยืน ท่วงท่าเร็วขึ้นกว่าปกติเพียงเล็กน้อย สายตาจับอยู่ที่ซีวหยวนจือซึ่งกำลังเดินลงบันได มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วไล่กลับขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ดวงตาดอกท้อซึ่งส่องประกายแสงยามเช้าของเธอ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“อรุณสวัสดิ์”