คนที่นั่งอยู่ตำแหน่งที่สามทางขวามือของกู่หมิงยาน คือผู้อำนวยการอู่ หัวหน้ากระทรวงการต่างประเทศ
อู่คลุกคลีอยู่ในระบบราชการมาหลายสิบปี มีคำพูดแบบไหนบ้างที่เขาฟังไม่เข้าใจ?
คำพูดของกู่หมิงยานเพิ่งสิ้นสุดลง เขาก็เข้าใจความหมายแฝงในนั้นทันที จึงยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ วางลง แล้วเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ราวกับพูดต่ออย่างไม่ใส่ใจ
“นายกเทศมนตรีกู่พูดถูกแล้ว ช่วงที่เพื่อนสหายสีวี้เข้ามาทำงาน ความสามารถในการทำงานโดดเด่นจริง ๆ ภาษาต่างประเทศก็แน่นปึ้ก เรียนรู้งานได้รวดเร็ว ผู้เฒ่าผู้แก่หลายคนในกระทรวงเราพูดถึงเธอให้ผมฟังหลายครั้งพอดีตำแหน่งรองผู้อำนวยการแผนกยุโรปตะวันตกกำลังว่าง ผมเห็นว่าเพื่อนสหายสีวี้เหมาะสมมาก”
เขาพูดอย่างเรียบง่าย ราวกับเป็นเพียงข้อเสนอที่เพิ่งนึกขึ้นได้ ทว่าบรรดาผู้นำที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต่างเข้าใจดีว่านี่ไม่ใช่การนึกขึ้นได้ชั่วคราวเสียหน่อย เห็นชัด ๆ ว่ากู่หมิงยานส่งสัญญาณมา ส่วนอู่ก็แค่รับลูกตามน้ำ
ตำแหน่งรองผู้อำนวยการแผนกยุโรปตะวันตกว่างมาราวครึ่งปีแล้ว แต่ยังไม่มีการแต่งตั้ง ไม่ใช่เพราะไม่มีคนเหมาะสม หากแต่ทุกฝ่ายต่างเฝ้าดู รอคอยว่าท้ายที่สุดตำแหน่งนี้จะตกไปอยู่บนกระดานของใคร
วันนี้กู่หมิงยานส่งสัญญาณออกมาต่อหน้าผู้คนมากมาย อู่ย่อมรู้ว่าควรทำอย่างไร
กู่หมิงยานได้ยินดังนั้น แต่ไม่ได้แสดงท่าทีในทันที เขายกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ วางลง แล้วจึงพูดอย่างไม่เร่งรีบ
“รัฐมนตรีอู่เลือกใช้คนได้มีสายตาเสมอ”
คำพูดนี้ไม่ได้ตอบตรง ๆ ว่า “ดี” และไม่ได้บอกว่า “ไม่ดี” แต่ด้วยฐานะของกู่หมิงยาน แค่เอ่ยคำว่า “มีสายตา” ออกมา ก็ถือเป็นการยืนยันอย่างชัดเจนแล้ว
อู่รู้สึกมั่นใจขึ้นมาในใจ ยิ้มพลางพยักหน้า ไม่พูดถึงเรื่องนี้ต่อ แต่ทุกคนในที่นั้นล้วนเข้าใจดีว่า ผู้ที่จะได้เป็นรองผู้อำนวยการแผนกยุโรปตะวันตก วันนี้ถือว่ากำหนดตัวได้แล้ว