พี่ชายใหญ่ตระกูลซี ซีซิ่วหยวนเห็นซีวหยวนจือมองมาทางเขาด้วยแววตาซาบซึ้งเพราะคำพูดของบิดาซี จึงวางแก้วน้ำข้างมือลง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น
“ลูกสาวตระกูลซีของข้า ไม่ว่าเมื่อไรหรือที่ไหนก็มีหลักให้ยืนหยัดได้เสมอ เรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลเจียงครั้งนี้ก็แค่แสดงให้เห็นว่าในบ้านมีคนที่หัวไม่ค่อยดี เกิดเรื่องตอนนี้ยังดีกว่าเกิดหลังพวกเธอสองคนแต่งงานกันแล้ว”
อวี้หมิงจูก็เอ่ยคล้อยตาม
“ใช่แล้ว จือจือ ตระกูลเจียงพลาดน้องไปนับเป็นความเสียดายของพวกเขา อย่าเสียใจเพราะเรื่องนี้เลยนะ พี่สะใภ้รู้จักชายหนุ่มอนาคตไกลอยู่ไม่น้อย รอให้น้องปรับตัวกับที่ทำงานได้สักสองสามวัน พี่จะพาไปทำความรู้จัก”
ซีซิ่วหยวนได้ยินคำพูดของภรรยา ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเหลือบมองอวี้หมิงจู
“เรื่องดูตัวไม่ต้องรีบ ตอนนี้สิ่งสำคัญของจือจือคือเริ่มทำงานก่อน”
เดิมทีเพราะเรียนจบมัธยมปลายแล้วจะแต่งงาน จึงไม่รีบร้อนเข้าทำงาน แต่ตอนนี้งานแต่งไม่สำเร็จ เรื่องงานย่อมต้องรีบจัดการให้เรียบร้อย คำพูดของอวี้หมิงจูก็มีเหตุผล ต่อให้งานมั่นคงแค่ไหน ก็ยังไม่มั่นคงเท่าการแต่งงาน
เพียงแต่ซีซิ่วหยวนก็รู้ว่าซีวหยวนจือกับเจียงจิ้งหางเติบโตมาด้วยกัน ความรู้สึกที่สั่งสมมาสิบกว่าปีไหนจะตัดขาดได้ในวันสองวัน
ซีวหยวนจือมองรอยยิ้มบนใบหน้าอวี้หมิงจู แล้วเผยรอยยิ้มที่แสดงถึงความไว้วางใจ
“ขอบคุณพี่สะใภ้ แล้วก็ขอบคุณพี่ชายใหญ่ด้วย เรื่องเจียงจิ้งหาง...ฉันจะไม่ติดต่อเขาอีกแล้ว”
ซีซิ่วหยวนกับซีเจ๋อไค่มองซีวหยวนจือที่หางตาแดงก่ำ แต่ยังฝืนทำท่าสงบนิ่ง ทั้งอดโมโหขึ้นมาไม่ได้และรู้สึกปวดใจไปพร้อมกัน
เจียงจิ้งหาง เจ้าคนโง่เง่านั่น!