เมื่อกู่หมิงยานรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป เขาก็รีบกลับไปมีสีหน้าเย็นชาเหมือนปกติ ก่อนหันไปมองหลี่ลี่ลี่อย่างไม่พอใจ
“พี่ชายเธอพามาหรือ?”
เดิมทีหลี่ลี่ลี่ก็หงุดหงิดอยู่แล้วที่ซีวหยวนจือเพียงปรายตามองนางอย่างไม่ใส่ใจ ครั้นเห็นท่าทีของกู่หมิงยานในตอนนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มแล้วเดินเข้ามาหา
“ค่ะ เห็นว่าวันนี้หัวหน้าพาภรรยามาด้วย ดิฉันก็เลยขอร้องให้พี่ชายพามาด้วยค่ะ”
กู่หมิงยานได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองหลี่เจี้ยนกั๋วที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา หลี่เจี้ยนกั๋วยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วถลึงตาใส่น้องสาวตัวปัญหา ก่อนยิ้มให้กู่หมิงยาน
“ขอโทษด้วยครับหัวหน้า น้องสาวผมนิสัยตรงไปตรงมา พูดจาไม่ค่อยเป็น ผมจะพาเธอกลับไปเดี๋ยวนี้ครับ”
พูดจบก็ทำท่าจะลากหลี่ลี่ลี่ออกไป แต่หลี่ลี่ลี่ไม่ได้พบกู่หมิงยานมาเกือบครึ่งปี วันนี้กว่าจะได้เจอกันทั้งที ย่อมอยากมีโอกาสใกล้ชิดเขาอีกสักหน่อย อย่างน้อยก็ไม่ใช่กลับไปตอนนี้ นางจึงรีบเอ่ยอ้อนวอนทันที
“หัวหน้าอย่าถือสาดิฉันเลยนะคะ ดิฉันไม่ได้หมายความอย่างอื่น วันนี้กว่าจะขอให้พี่ชายพาออกมาได้สักครั้ง ขออย่าให้พี่ชายพาดิฉันกลับไปเลยนะคะ~”
ซีวหยวนจือนั่งอยู่บนหลังม้า มองหลี่ลี่ลี่ที่กำลังทำท่าออดอ้อนเอาใจ และมองหลี่เจี้ยนกั๋วที่มีสีหน้าลำบากใจ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
“เอาละ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร นาน ๆ จะได้ออกมาสักครั้ง ก็เที่ยวให้สนุกเถอะ”
พูดจบก็ชักบังเหียนกลับจากมือกู่หมิงยาน แล้วหนีบสีข้างม้าเบา ๆ ม้าดำใต้ร่างก็เริ่มก้าวเดินไปข้างหน้า
อยู่ในตำแหน่งไหนก็ต้องทำตัวให้เหมาะกับตำแหน่งนั้น ตอนนี้เธออยู่ในสถานะนี้ จะทำอะไรก็ต้องใจกว้างหน่อย ส่วนความไม่พอใจในใจนั้นค่อยจัดการกันเป็นการส่วนตัว หากเอามาแสดงออกต่อหน้าคนอื่น ก็จะเสียภาพลักษณ์ของเธอเปล่า ๆ