ซีวหยวนจือมองชายหนุ่มที่กัดฟันกรอดอย่างอัดอั้น ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขาไม่กล้าทำอะไรนาง อีกเดี๋ยวนางยังต้องไปทำงาน จึงซบอยู่บนไหล่ของเขาแล้วหัวเราะไม่หยุด
กู่หมิงยานรับรู้ได้ว่าคนในอ้อมแขนแนบชิดกับอกของเขา ดวงตาจึงหรี่ลงอย่างอันตราย ฝ่ามือลูบไล้แผ่นหลังของนางช้า ๆ น้ำเสียงแผ่วพร่า
“ไม่ได้ใส่ชั้นในหรือ?”
ซีวหยวนจือได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าสบตาชายหนุ่ม กะพริบตาปริบ ๆ ทำหน้าไร้เดียงสา
“ก็ต้องโทษคุณสิ บวมแล้ว… ไม่สบายตัว…”
พูดจบ ซีวหยวนจือมองดวงตาของชายหนุ่มที่ยิ่งล้ำลึกขึ้น แล้วรีบกระโดดออกจากอ้อมแขนของเขาทันที
“หนูจะไปกินเค้กที่สามีซื้อให้แล้ว ไม่เล่นกับคุณแล้วนะ”
กู่หมิงยานมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินจากไป ก้มลงมอง “น้องชาย” ของตนเองแวบหนึ่ง ก่อนจะหลับตาปรับลมหายใจ เมื่อลืมตาขึ้นก็ไม่สนใจส่วนที่นูนเด่นนั้น เดินไปนั่งลงข้างซีวหยวนจืออย่างเป็นธรรมชาติ
เมื่อครู่ป้าจ้าวได้ยินเสียงหยอกล้อของสามีภรรยาคู่นี้ จึงไม่กล้าออกมาเลย พอได้ยินเสียงเก้าอี้กินข้าวก็รีบหยิบชุดจานชามใหม่กับข้าวสวยหนึ่งถ้วยมาวางตรงหน้ากู่หมิงยาน
สายตาของกู่หมิงยานจับจ้องอยู่ที่ซีวหยวนจือซึ่งกำลังกินเค้ก แม้จะรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของป้าจ้าว แต่ก็ไม่เหลือบมองนางแม้แต่น้อย
“อร่อยไหม?”
ก็ธรรมดา ครีมสมัยนี้ยังเป็นครีมจากพืช กินเอาความแปลกใหม่เท่านั้น ซีวหยวนจือตักขึ้นมาหนึ่งช้อนแล้วส่งเข้าปากกู่หมิงยาน
“หวานไหม?”
กู่หมิงยานขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบของหวาน จึงหยิบแก้วน้ำข้างตัวขึ้นมาดื่มอึกใหญ่
“หวาน คุณก็กินให้น้อยหน่อย ระวังจะไม่สบายท้อง ถ้าชอบกิน คราวหน้าค่อยไปซื้ออีก”
ซีวหยวนจือไม่ได้สนใจคำพูดต่อจากนั้นของชายหนุ่ม เพียงยิ้มหวานพลางกัดช้อนที่เขาใช้แล้ว น้ำเสียงอ่อนหวาน