"ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น ยังไงก็ไม่ได้"
ถังอวิ๋นไม่ได้บอกเหตุผลกับหลินเซียว มีเพียงน้ำเสียงที่ไร้ข้อต่อรอง
หลินเซียวไม่ถามต่อ
เรื่องนี้จะรีบร้อนไม่ได้ ยิ่งรีบก็ยิ่งพัง
……
วันนี้บ้านตระกูลถังคึกคักเป็นพิเศษ หลินเทียนเฉียวพาภรรยาพร้อมของหมั้นมายื่นขอแต่งงาน แต่สีหน้าของถังเจิงกลับไม่สู้ดีนัก
"ขอแต่งงาน? แต่งอะไร? ตัวเขายังไม่มา ยังจะให้ฉันยกลูกสาวให้อีกหรือ ฝันกลางวัน!"
"พี่ถังอย่าเพิ่งโกรธเลย เรื่องใหญ่แบบขอแต่งงาน ลูกชายฉันจะไม่มาได้ยังไง? เฮ่าอวี่!"
หยางหลานตะโกนไปที่ประตู
หลินเฮ่าอวี่เดินเข้ามา ท่าทางสุภาพนุ่มนวล "คุณลุงถัง คุณป้าถัง"
ถังเจิงขมวดคิ้ว "หมายความว่าไง?"
"พี่ถัง จริง ๆ แล้ววันนี้เฮ่าอวี่มาต่างหากที่มาขอแต่งงาน ลูกเราสองบ้านหมั้นกันตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เด็ก ๆ โตกันแล้ว ถึงเวลาทำตามสัญญาหมั้นแล้ว"
"ไม่ใช่นะ ถ้าฉันจำไม่ผิด ปีนั้นที่หมั้นหมายกับลูกสาวฉันคือหลินเซียวไม่ใช่หรือ?"
"หลินเซียว?"
ได้ยินชื่อนี้ หยางหลานทำหน้ารังเกียจเต็มที่ "ไอ้ขี้แพ้แบบนั้น จะคู่ควรเป็นลูกเขยตระกูลถังได้ยังไง!"
ถังเจิงไม่แสดงความเห็น หันไปถามหลินเทียนเฉียว "นายก็คิดแบบนี้เหมือนกัน?"
หลินเทียนเฉียวถอนหายใจ "เฮ้อ โทษผมที่เป็นพ่อไม่เอาไหน สอนลูกไม่ดีพอ..."
"แต่อาหลานพูดถูก หลินเซียวไม่คู่ควรกับเสี่ยวอวิ๋นจริง ๆ"
"เมื่อปีนั้นพวกเราเป็นคนจัดการหมั้นหมายเอง ครั้งนี้ก็จัดการอีกครั้ง เปลี่ยนคู่หมั้นเป็นเฮ่าอวี่แทน"
"แบบนี้ก็ไม่กระทบความสัมพันธ์สองบ้าน แล้วยังไม่ให้ไอ้ลูกชั่วหลินเซียวมาทำลายชื่อเสียงตระกูลถังด้วย"
หลินเทียนเฉียวพูดเหมือนตำหนิตัวเอง แต่ในน้ำเสียงมีแต่ความลำเอียงเข้าข้างหลินเฮ่าอวี่
ถังเจิงเงียบไป
ตอนนั้นเอง หลี่เสวี่ยนี ภรรยาของถังเจิงก็ลุกขึ้นพูดทันควัน "ฉันไม่ยอม! จะให้หลินเซียวมา หรือไม่ก็ยกเลิกสัญญาหมั้น!"
ทุกคนได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยน
หยางหลานรีบส่งสายตาให้หลินเฮ่าอวี่ หลินเฮ่าอวี่เข้าใจ จึงรีบทำท่าจริงใจ
"คุณป้าถัง ถ้าคุณยกคุณหนูถังให้ผม ผมสัญญาว่าจะไม่ให้เธอต้องลำบาก"
"คำหวานใครก็พูดได้ ฉันผ่านโลกมามาก มองแวบเดียวก็รู้ว่านายไม่ใช่คนดี"
ไม่มีใครคิดว่าหลี่เสวี่ยนี้จะไม่ไว้หน้ากันขนาดนี้
หลินเฮ่าอวี่หน้าคร่ำเสียงขุ่น "คุณป้าถัง ผมให้เกียรติคุณเป็นผู้ใหญ่ แต่ก็ให้คุณมาด่าผมลอย ๆ แบบนี้ไม่ได้"
"คุณว่าผมไม่ดี ไม่คู่ควรกับลูกสาวคุณ ว่าแต่ไอ้ขยะอย่างหลินเซียวมันคู่ควรหรือไง?"
"คู่ไม่คู่ ยังไม่ถึงตานายมาเป็นคนตัดสิน!"
สิ้นเสียงหลินเฮ่าอวี่ ก็มีเสียงห้าวผยองดังมาจากหน้าประตู
คนมาไม่ใช่ใครอื่น หลินเซียวนั่นเอง
หยางหลานตาเบิกกว้าง กรี๊ดลั่น "หลินเซียว! แกมาอยู่ที่นี่ได้ไง? แหกคุกออกมาหรือเปล่า?"
หลินเทียนเฉียวก็ตกใจ ด่าทอ "แหกคุกนี่โทษหนักนะ! ไอ้ลูกเวร ยังไม่รีบกลับไปมอบตัวอีก!"
"แม้แต่วันพ้นโทษของลูกชายตัวเองยังจำไม่ได้ พวกคุณนี่เป็นพ่อแม่ที่ได้ดีจริง ๆ!"
ถังอวิ๋นเดินตามหลินเซียวเข้ามา เอ่ยเสียดสี
หลินเทียนเฉียวกับหยางหลานสบตากัน
วันนี้เป็นวันที่หลินเซียวพ้นโทษหรือ?
พวกเขาจำไม่ได้จริง ๆ
หรือจะพูดว่า ไม่เคยแคร์เลยก็ว่าได้
หลินเทียนเฉียวตั้งสติได้เร็ว ทำหน้าดุ "ออกมาพอดี มีเรื่องจะคุยกับแก"
"เปลี่ยนสัญญาหมั้นระหว่างแกกับเสี่ยวอวิ๋นให้เป็นเฮ่าอวี่แทน"
หลินเทียนเฉียวปากว่าคุย แต่น้ำเสียงเหมือนคำสั่ง ไม่แยแสความรู้สึกของหลินเซียวเลย
กับความลำเอียงของพ่อเช่นนี้ หลินเซียวเห็นจนชินตา
เป็นเมื่อก่อน
เขาอาจจะทน
เหมือนตอนนั้นที่หลินเฮ่าอวี่เมาแล้วขับชนคน แต่พ่อกับแม่กลับให้เขาไปรับผิดเข้าคุก
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ผ่านสามปีในคุก หลินเซียวกลับกลายเป็นคนละคน
เขาคนเดียวในเวลานี้ ก็เหยียบตระกูลหลินให้ราบได้!
หลินเซียวดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้ามหลินเทียนเฉียว ไขว่ห้าง แล้วหยิบไม้จิ้มฟันจากโต๊ะคาบไว้ในปาก
พูดลอย ๆ "แล้วถ้า... ฉันไม่ตกลงล่ะ?"
ไม่ตกลง?
หลินเทียนเฉียวนึกจะโมโหขึ้นมาทันที แต่พอมองสบตาหลินเซียวเข้า ก็ชะงักไป
ในแววตาของหลินเซียว เขากลับเห็นความหมายบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ถึงจะยังกร่างเหมือนเดิม แต่กลับมีความหยิ่งผยอง ความเย็นชา และ... ความดูถูกเหยียดหยามจากที่สูง
บอกไม่ถูกว่าพิลึกยังไง!
หลินเทียนเฉียวใจหายวาบ
แต่หยางหลานไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เอาจี้หน้าหลินเซียวด่าทอไม่ยั้ง
"แกมีหน้าไหนบอกไม่ตกลง?"
"ดูสภาพตัวเองซะ ไปเป็นยามให้ตระกูลถังยังไม่มีใครเอา ยังจะมาแต่งกับเสี่ยวอวิ๋นอีก แกคิดจะเหยียบฟ้าเลยไหม?"
"ดูก็รู้ว่าแม่แท้ ๆ ของแกเลี้ยงมาไม่ดี ให้มันตายไว ๆ ซะยังดี นังนั่นตายเร็วก็ดีแล้ว ไม่งั้นเห็นสภาพแกแล้วอยู่ไปก็เป็นทุกข์..."
เสียงยังไม่ทันขาด
"เพี๊ยะ!"
ฝ่ามือฟาดลงบนหน้าหยางหลานดังสนั่น อากาศราวกับแข็งตัว
หลินเซียวตาคมกริบ แผ่ไอเย็นถึงกระดูก "รักษาปากหน่อย! ถ้าด่าแม่ฉันอีก มีแต่ตาย!"
"แววตาของไอ้เด็กนี่ ทำไมมันน่ากลัวขนาดนี้..."
หยางหลานวูบเดียวเหมือนตกเหวน้ำแข็ง
เย็นถึงขั้วหัวใจ!
นางไม่สงสัยเลยแม้แต่นิดว่า ถ้าพูดอีกคำ หลินเซียวจะฆ่านางจริง ๆ
"แกกล้าตีแม่ฉัน?!"
หลินเฮ่าอวี่เห็นหยางหลานถูกตี ก็โกรธสุดขีด ตะเบ็งเสียงใส่หลินเซียว แต่ยังไม่ทันถึงตัว ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ฝ่ามือ
มองดู กลับถูกไม้จิ้มฟันแทงทะลุ
หลินเฮ่าอวี่ถึงได้สติ ครางด้วยความเจ็บปวด
เมียลูกถูกตีต่อหน้า หลินเทียนเฉียวจะนั่งเฉยได้ยังไง ลุกขึ้นคำราม "ไอ้ลูกเวร นี่มันบ้าอำนาจเกินไปแล้ว! ฉันจะใช้กฎบ้าน หักขาหมาแกเดี๋ยวนี้!"
ว่าแล้วก็จะลงมือ
หลินเซียวกลับหัวเราะเยาะเบา ๆ "ตั้งแต่สามปีก่อนที่พวกคุณให้ผมไปรับโทษแทนหลินเฮ่าอวี่ ผมก็ไม่ได้เป็นหนี้ตระกูลหลินอีกแล้ว กฎบ้านอะไรกัน?"
หลินเทียนเฉียวนิ่งไป "แกว่าอะไรนะ? ไม่ได้เป็นหนี้ตระกูลหลินหมายความว่าไง?"
"สามีฉันหมายความว่า จากนี้ไป ตัดขาดกับตระกูลหลิน ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก พูดชัดพอหรือยัง?"
ถังอวิ๋นพูดเสียงเย็นขึ้นมาทันที
เมื่อกี้นางเห็นท่าทางของคนตระกูลหลินหมดแล้ว จินตนาการไม่ออกว่าก่อนหน้านี้หลินเซียวใช้ชีวิตยังไง
ถ้าจะบอกว่าเห็นใจ เรียกว่าปวดใจดีกว่า
"แกจะตัดพ่อตัดลูกกับฉัน?"
หลินเทียนเฉียวตัวสั่นด้วยความโกรธ หน้าบูดบึ้งที่สุด หยางหลานกลับได้ใจ อยากให้เป็นแบบนั้น
มีเพียงหลี่เสวี่ยนี้ที่จับอะไรได้บางอย่าง ตาเป็นประกาย "ลูก หนูเรียกเขาว่าอะไรนะเมื่อกี้?"
"สามี?"
ถังอวิ๋นมองหลินเซียวปราดหนึ่ง รับอย่างเปิดเผย "เราจดทะเบียนกันแล้ว เป็นสามีภรรยาตามกฎหมาย"
"จากวันนี้ไป เขา หลินเซียว คือสามีที่ฉัน ถังอวิ๋น แต่งเข้าบ้านอย่างถูกต้องตามประเพณี!"