ตอนที่ 5 ขออนุญาตกินข้าวก่อนได้ไหมคะ
กู้ซิงหม่างยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกเขาจูบเสียแล้ว
เขาดื่มเหล้ามา
แต่กลิ่นเหล้าจางมาก แถมยังมีรสหวานนิด ๆ กลิ่นคล้ายผลไม้ผสมดอกไม้ ลอยละมุนอยู่ที่ปลายลิ้น
กลิ่นหลักคือกลิ่นไม้จันทน์เย็น ๆ ที่เป็นกลิ่นประจำตัวของเขา สะอาดสดชื่น หลายกลิ่นผสมกัน กลับหอมอย่างไม่น่าเชื่อ
กู้ซิงหม่างนิ่งไปหนึ่งวินาที แล้วก็หลับตาลงอย่างว่าง่าย
รับเงินแล้วก็ทำตามหน้าที่ จูบหน่อยจะเป็นอะไรไป
บนที่นั่งคนขับยังมีเฒ่าเฉินคนขับรถอยู่
เซี่ยหรงจิ้นค่อนข้างยับยั้งชั่งใจ จูบได้แค่ครู่เดียวก็ปล่อยเธอ หน้าผากแนบกับหน้าผากเธอ ลมหายใจค่อนข้างหนัก
กู้ซิงหม่างกระพริบตาปริบ ๆ ถามเสียงเบา "ดื่มเหล้ามาหรือคะ"
"อืม" เสียงเขาแหบเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับอีกครั้ง หันไปสั่งเฒ่าเฉิน "ไปบ้านพักยฺหวินหลาน"
เฒ่าเฉินรับคำแล้วสตาร์ทรถ
กู้ซิงหม่างนั่ง乖乖อยู่ข้าง ๆ เขา ไม่พูดอะไร
แสงไฟนีออนนอกหน้าต่างรถส่องผ่านเข้ามา เธอแอบมองชายข้างกาย
เขาพิงเบาะ หลับตาอยู่ แนวกรอบหน้าดูเย็นชา แต่ก็ดูผ่อนคลายกว่าตอนกลางวันหลายส่วน
รถแล่นออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าไปทางภูเขา
ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า รถเลี้ยวเข้าถนนร่มรื่นส่วนตัว สองข้างทางเป็นสวนภูมิทัศน์ที่ตกแต่งอย่างสวยงาม สุดท้ายจอดหน้าประตูทองแดงบานมหึมา
ประตูเปิดอัตโนมัติ รถแล่นเข้าไปต่อ
กู้ซิงหม่างนอนแนบกระจกหน้าต่าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
เธอไม่เคยเห็นที่พักที่สวยขนาดนี้มาก่อน
ในโลกวันสิ้นมีแต่ซากปรักหักพัง ในความทรงจำของร่างเดิม ก็มีแค่สวนทางใต้และวังโบราณทางเหนือที่เคยไปเที่ยวเท่านั้นที่พอจะเทียบได้
ไม่ ที่นี่สวยกว่านั้นอีก
สวนจีน ศาลาเก๋งจีน สะพานเล็กน้ำไหล แสงไฟประดับอยู่ทั่ว ราวกับภาพวาด
รถแล่นไปตามถนนริมทะเลสาบ ผิวน้ำสะท้อนแสงไฟ ระยิบระยับ
กู้ซิงหม่างแนบหน้าติดกระจกรถ ดวงตาเป็นประกาย ปากอ้าเป็นรูปตัวโอ
"นี่บ้านคุณเหรอคะ" เธออดถามไม่ได้
เซี่ยหรงจิ้นลืมตามองเธอ สายตาหยุดที่ใบหน้าเล็ก ๆ ที่แทบจะแบนติดกระจก มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย
"อืม"
"สวยเกินไปแล้วมั้ง" กู้ซิงหม่างอุทานจากใจจริง "นี่ต้องใช้เงินเท่าไหร่กันนะ..."
เซี่ยหรงจิ้นไม่ตอบ
รถจอดหน้าคฤหาสน์จีนหลังหนึ่ง
กู้ซิงหม่างเดินตามเขาลงรถ ระหว่างทางก็มองซ้ายมองขวา ราวกับยายหลิวเข้าร้านเหลา เห็นอะไรก็ตื่นตาตื่นใจไปหมด
หน้าประตูมีชายวัยกลางคนยืนอยู่ พูดอย่างเคารพ "คุณชาย"
เซี่ยหรงจิ้นพยักหน้า พาเธอเข้าไป
ดูเหมือนเขาจะเมาจริง ๆ แววตาเลือนรางกว่าปกติ ทำให้ใบหน้ายิ่งดูเย้ายวน หางตาระเรื่อแดงเล็กน้อย ขนตาทอดเงา ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดูห้ามใจแต่ก็เร้าใจ
กู้ซิงหม่างมองอยู่หลายตา
อาการคลั่งหน้าตาดีกำเริบ แทบจะละสายตาไม่ได้
เขาพาเธอขึ้นชั้นบน เข้าห้องนอน
ประตูเพิ่งปิด เขาก็ดันเธอติดบานประตู ก้มลงจูบ
ครั้งนี้ลึกซึ้งกว่าจูบในรถมาก อบอวลไปด้วยไอเหล้าและความปรารถนา อ่อนหวานแต่ก็ดุดัน
กู้ซิงหม่างถูกจูบจนมึนงง ขาอ่อนแรง ถูกเขาช้อนเอวพาไปที่เตียง
เขาทาบทับลงมา
แล้ว
"จ๊อก——"
เสียงท้องร้องชัดเจน ดังเป็นพิเศษในห้องนอนที่เงียบสงบ
เซี่ยหรงจิ้นชะงักไป
กู้ซิงหม่างกระพริบตาปริบ ๆ ไม่อายแม้แต่น้อย พูดอย่างสมเหตุสมผล "ท่านนายทุนที่รัก ดิฉันขออนุญาตกินข้าวก่อนได้ไหมคะ"
เซี่ยหรงจิ้น "?"
"ฉันหิวแล้ว" เธอพูดอย่างจริงจัง "วันนี้ถ่ายละครทั้งวัน ต้องเติมพลังงานหน่อย"
เซี่ยหรงจิ้นมองผู้หญิงใต้ร่าง แผ่ผมสยายบนหมอน ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ
เขานิ่งไปสองวินาที
"ฉันกินอิ่มแล้วถึงจะมีแรงปรนนิบัติคุณบนเตียงไงคะ" กู้ซิงหม่างเสริม น้ำเสียงสมควรแล้ว
เซี่ยหรงจิ้นจ้องมองเธอสามวินาที
แล้วเขาก็พลิกตัวลุกขึ้น คลายคอเสื้อเล็กน้อย เสียงแหบนิด ๆ
"ลงไปชั้นล่างหาพ่อบ้าน เขาจะพาไปกินข้าว"
กู้ซิงหม่างตาเป็นประกาย รีบเด้งตัวขึ้นนั่ง
"ขอบคุณท่านนายทุนคะ"
เธอประคองหน้าเขา จูบลงบนริมฝีปากเขาอย่างหนักแน่น "จุ๊บ" เสียงดังกังวานชัดเจน
แล้วคนก็กระโดดลงเตียง สวมรองเท้าแตะวิ่งออกไปข้างนอก
เซี่ยหรงจิ้นนั่งบนขอบเตียง ลูกกระเดือกขยับ ลำคอแห้งผาก
"ครึ่งชั่วโมง" เขาพูดกับแผ่นหลังที่วิ่งไกลออกไป
"ทราบแล้วค่ะ"
กู้ซิงหม่างลงชั้นล่าง ไปหาพ่อบ้าน บอกความต้องการของตน
พ่อบ้านพูด "คุณกู้ ห้องอาหารทางนี้ครับ"
กู้ซิงหม่างเดินตามเขาผ่านทางเดิน เข้าไปในห้องอาหารที่สว่างไสว
บนโต๊ะอาหารยาวมีช้อนส้อมอย่างดีจัดวางไว้
พ่อบ้านเชื้อเชิญให้เธอนั่ง แล้วตบมือ
คนรับใช้หลายคนเดินเรียงแถวเข้ามา ถือถาด
อาหารร้อน ๆ ตั้งตรงหน้า เป็นกับข้าวพื้น ๆ ง่าย ๆ——ปลากะพงนึ่ง หมูเปรี้ยวหวาน ผักกระเทียม ข้าวเปล่าหนึ่งถ้วย กับซุปอุ่น ๆ อีกหนึ่งถ้วย
กู้ซิงหม่างมองแล้วน้ำลายสอ พูดยิ้ม ๆ "ลุงพ่อบ้านคะ ข้าวถ้วยเดียวไม่พอสำหรับหนูนะ"
พ่อบ้านกำลังจะบอกว่าถ้ากินหมดค่อยเรียกคนรับใช้มาตักเพิ่ม
กู้ซิงหม่างยิ้มกว้างกว่าเดิม โบกมือเล็กน้อยอย่างกล้าหาญ "ยกหม้อมาให้หนูเลยค่ะ"
พ่อบ้านกับเหล่าคนรับใช้ มองดูเธอกินอย่างรวดเร็วราวกับพายุพัด กวาดกับข้าวกับข้าวเปล่าหมดไปทั้งหม้อใหญ่ ตกใจจนคางแทบหลุด
ผู้หญิงที่คุณชายพามา นี่มันจอมเขมือบชัด ๆ
นี่ข้าวเปล่าทั้งหม้อเลยนะ เท่ากับปริมาณข้าวของผู้ชายผู้ใหญ่ตั้งห้าคน
สิบนาที
เรียบเกลี้ยง
เธอวางตะเกียบ ตบท้องด้วยความพอใจ มองดูเวลา——ยังหัวค่ำ อีกยี่สิบนาที
เธอลุกขึ้น "ขอถามหน่อยว่าห้องพักแขกอยู่ตรงไหน ฉันอยากอาบน้ำ"
พ่อบ้านนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพาเธอไปห้องพักแขกอย่างสุภาพ
กู้ซิงหม่างใช้เวลาอีกสิบนาทีอาบน้ำเสร็จ ล้างตัวจนหอมฟุ้ง ใส่เสื้อคลุมอาบน้ำ
ตอนกลับไป
ก่อนเวลาที่เซี่ยหรงจิ้นให้เธอไว้สิบนาที
เปิดประตูเข้าไป ผู้ชายหนุนหมอนดูมือถืออยู่บนเตียง เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมอาบน้ำแล้ว คอเสื้อเปิดออก เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าและหน้าอกที่เซ็กซี่
เขาเงยหน้ามอง
กู้ซิงหม่างยืนอยู่หน้าประตู หน้าเล็ก ๆ หลังอาบน้ำเสร็จแดงระเรื่อ ผมสยาย ดวงตาสุกใสมองเขา
"มาเร็วกว่าสิบนาทีนะคะ" เธอพูดยิ้ม ๆ ท่าทางอยากให้ชม
เซี่ยหรงจิ้นวางมือถือ
"มานี่"
คืนนั้น
กู้ซิงหม่างไม่ได้ถูกวางยา ไม่ได้ดื่มเหล้า ได้สัมผัสกับความต้องการอันแรงกล้าของนายทุนอย่างแท้จริง
เขาดื่มเหล้ามา ท่วงท่าดุดันและปล่อยตัว
ตอนแรกเธอยังตามเขาไปได้
หลังจากนั้นก็เริ่มตั้งรับไม่ไหว
เขาเก่งเกินไปแล้ว
กู้ซิงหม่างจากตอนแรกที่คิดว่าแค่รับเงินทำหน้าที่ปรนนิบัตินายทุน ก็เปลี่ยนเป็นนี่มันสบายเกินไปแล้วอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นก็กลายเป็นทำไมยังไม่เสร็จอีก สุดท้ายกลายเป็นช่วยด้วย
"เซี่ยหรงจิ้น..." เสียงเธอแหบพร่า มีเสียงสะอื้น "คุณมันติดเซ็กซ์หรือไง..."
เขากัดใบหูเธอ เสียงแหบต่ำ "ครั้งสุดท้าย"
กู้ซิงหม่างเชื่อคำหลอกลวงของเขา
สุดท้ายหลังจากผ่านไปถึงสามครั้ง เขาถึงยอมปล่อยเธอ
กู้ซิงหม่างนอนราบบนเตียง ไม่อยากขยับแม้แต่นิ้วเดียว
เซี่ยหรงจิ้นกลับกระปรี้กระเปร่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิ่มเอม ลงจากเตียง มองลงมายังเธอจากที่สูง "ไปล้างตัวซะ"
กู้ซิงหม่างหลับตาแกล้งตาย
"กู้ซิงหม่าง"
"ไม่มีแรง" เธอพึมพำ "ไม่ไป คุณไปล้างเองเถอะ"
เขาให้เงินแล้วจะไม่รู้จักประมาณตนแบบนี้เลยหรือ
สัตว์เดรัจฉาน
เซี่ยหรงจิ้น "พ่อบ้านจะมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอน"
กู้ซิงหม่างแกล้งตายต่อ
เซี่ยหรงจิ้นมองเธอนอนราบบนเตียง หน้าซุกหมอน เผยให้เห็นปลายหูแดง ๆ แคบ ๆ นิ่งไปสองวินาที
"กู้ซิงหม่าง"
เธอตอบรับอย่างขอไปที หรี่ตามอง แล้วกางแขนอ้าเข้าหาเขา พูดอ่อนหวาน "อุ้ม"