เอ้อโหลวมองวิชาซ่อนกายในน้ำที่อ๋าวเจี่ยมอบให้ พบว่ามันยังไม่สมบูรณ์ มีเพียงคำแนะนำเกี่ยวกับวิชาและส่วนต้นเท่านั้น
อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่ามองเคล็ดวิชาพรางกายของเขาออก แต่ไม่ได้เปิดโปงเขาในทันที กลับยกวิชานี้ขึ้นมาเป็นเหยื่อล่อเพื่อผูกมิตรกับเขา
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยังคงเดินตามหลังอ๋าวเจี่ยไปตามถนนสายหนึ่ง
ทั้งสองมาหยุดอยู่หน้าหอสุราขนาดใหญ่ อ๋าวเจี่ยเชิดหน้าก้าวยาวเข้าไปด้านใน เอ้อโหลวรีบตามไปติด ๆ
ทั้งสองเดินเรียงกันเข้าไปนั่งที่ชั้นสามของหอสุรา
ไม่นาน กุ้งตัวใหญ่ตัวหนึ่งก็แสดงกายกรรม ใช้หัวประคองจานอาหารประณีตไว้กว่าสิบจาน ส่วนงูขาวตัวเล็กใช้หัวดันไหสุราใบใหญ่ ทั้งคู่ยกของมาวางเรียงบนโต๊ะ
เนื่องจากอยู่ในโลกใต้สมุทร อาหารบนโต๊ะจึงล้วนเป็นเนื้อสดและอาหารเย็น แม้จัดจานได้ประณีตงดงามก็ตาม
ปลาในจานใบใหญ่จานหนึ่งยังมีชีวิต ว่ายไปมาภายในจาน บนจานมีอาคมผนึกชั้นหนึ่งป้องกันไม่ให้ปลาน้อยว่ายหนี
เอ้อโหลวมองเนื้อสดเต็มโต๊ะแล้วไม่มีความอยากอาหารแม้แต่น้อย
นับตั้งแต่เข้ามาในวังโลหิตมังกร เขายอมอดทนหิวมาตลอด ไม่คิดแตะเนื้อสดที่ยังมีเลือดติดอยู่เหล่านี้ ด้วยระดับการบำเพ็ญของเขา จะกินหรือไม่กินก็ไม่สำคัญ
แต่เมื่ออ๋าวเจี่ยเป็นเจ้ามือ เขาย่อมแสดงท่าทีไม่เหมือนชาวสมุทรจนเกินไปไม่ได้ อย่างไรก็ต้องกินเป็นพิธีสักสองสามคำ
“ทั่วทั้งเมืองวังโลหิตมังกร มีเพียงหอสุราแห่งนี้ที่ทำอาหารได้พอใช้สักหน่อย สหายเต๋าจูฉี เชิญตามสบาย”
อ๋าวเจี่ยกล่าวพลางใช้ตะเกียบคีบปลาน้อยที่กำลังว่ายอยู่ขึ้นมา จุ่มลงในถ้วยน้ำจิ้มที่มีซอส น้ำส้ม และพริก
เมื่อถูกเครื่องปรุงรสกระตุ้น ปลาน้อยก็ดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง ท้ายที่สุดก็ยังถูกอ๋าวเจี่ยยัดเข้าปากอย่างไร้ทางสู้
เอ้อโหลวเห็นหางปลายังสะบัดอยู่ขณะที่อ๋าวเจี่ยเคี้ยว รู้สึกว่าวิธีกินเช่นนี้ช่างโหดร้ายยิ่งนัก
“รสชาติไม่เลว ลองชิมดู!”