“บังอาจ!”
“ปีศาจตนใด กล้าปลอมเป็นขุนนางผู้นี้!”
ทางแคบพบผู้กล้าย่อมเป็นฝ่ายชนะ เอ้อโหลวตะโกนลั่นขึ้นมาก่อน น้ำเสียงทรงพลังจนข่มทหารหลายคนเอาไว้ได้
ของปลอมอย่างเขาทนการซักไซ้ลึกซึ้งไม่ได้ จึงต้องลงมือก่อนเพื่อชิงความได้เปรียบ
“ข้า... ข้าต่างหากคือแม่ทัพหนู เจ้าเป็นใคร?”
เมื่อเทียบกับเอ้อโหลวที่เปี่ยมด้วยอำนาจบารมี แม่ทัพหนูตัวจริงกลับดูอ่อนด้อยกว่าอยู่หลายส่วน
“ข้าว่าเจ้าเป็นไส้ศึกเผ่ามนุษย์แน่!”
เอ้อโหลวอ่านตำราปราชญ์มามาก ย่อมรู้ดีว่าคนโกหกต้องพูดเสียงดังและแสดงท่าทีให้หนักแน่นเข้าไว้
ยามนี้เขาฉวยโอกาสรุกไล่ต่ออย่างไม่ลดละ ท่าทางดูเหมือนแม่ทัพหนูตัวจริงเสียยิ่งกว่าของแท้
“พวกเจ้ายังไม่รีบลงมือจับมันอีก!”
ภายใต้คำสั่งตวาดลั่นของเอ้อโหลว ทหารหลายนายเริ่มขยับตัว เตรียมลงมือจับแม่ทัพหนูตัวจริงผู้นั้น
“หยุด!”
“เจ้าพวกโง่ ข้าต่างหากคือตัวจริง!”
แม่ทัพหนูทั้งอับอายทั้งเดือดดาล เขาไม่คิดเลยว่าเจ้าพวกโง่เหล่านี้จะจำเขาไม่ได้
ทหารกลุ่มนั้นดูไม่ออกจริง ๆ ยามนี้จึงลังเล ต่างคนต่างมองอีกฝ่าย แยกไม่ออกว่าผู้ใดจริงผู้ใดปลอม
“เจ้าพวกโง่ ข้าจะไปตามแม่ทัพมา ท่านผู้เฒ่าย่อมดูออกในปราดเดียว”
แม่ทัพหนูกล่าวพลางหมุนกายจะจากไป
“อย่าปล่อยให้มันหนีไปเด็ดขาด มันคิดหาข้ออ้างหลบหนี!”
เอ้อโหลวตะโกนลั่น ก่อนทะยานร่างไปขวางหน้าแม่ทัพหนูไว้
“พวกเจ้ายังยืนงงอยู่ทำไม รีบจับมัน!”
“จับมันต่างหาก มันเป็นตัวปลอม!”
ทั้งสองต่างยืนยันว่าตนเป็นตัวจริง ทหารจึงแยกไม่ออกว่าใครจริงใครปลอม ได้แต่ลังเลไม่กล้าตัดสินใจ
เอ้อโหลวไม่เดือดร้อน ขอเพียงเสมอกับอีกฝ่าย เขาก็ถือว่าตนได้กำไรแล้ว ภายนอกดูเหมือนกำลังโต้เถียงกันอย่างดุเดือด ทว่าในใจกลับสงบนิ่ง
แต่แม่ทัพหนูทนไม่ไหว ปกติเคยวางอำนาจข่มเหงผู้คนจนชิน บัดนี้ลูกน้องกลับจำเขาไม่ได้ จึงเดือดดาลจนแทบคลั่ง