เกาะเต่ามังกรมีรูปร่างสมชื่อ คล้ายเต่าทะเลยักษ์ตัวหนึ่ง
ในอดีต บรรพชนของเผ่าเต่ามังกรเห็นรูปร่างของเกาะแห่งนี้แล้วรู้สึกว่ามีวาสนาต่อกัน จึงยึดครองเกาะไว้และตั้งเป็นถิ่นฐานของเผ่าเต่ามังกร
วันนี้ เอ้อโหลวซ่อนกายมาถึงนอกเกาะเต่ามังกรแล้ว
หยวนเหล่าซานผู้นั้น เขายังไม่ได้สังหารจนสิ้นชีวิต
เพียงเลาะเนื้อที่ขาทั้งสองข้างออก แล้วป้อนยาเม็ดรักษาบาดแผลให้เขา
หลังทรมานอยู่ครู่หนึ่งก็ทำให้สลบ แล้วเก็บเข้าไปในน้ำเต้าวิเศษ
คนผู้นี้กระทำชั่วช้าสุดประมาณ เขายังต้องเก็บไว้ให้จูเอ๋อร์ลงมือสังหารด้วยตนเอง
เขาวนรอบเกาะเต่ามังกรหลายรอบ เพื่อหาจุดที่เหมาะแก่การลอบเข้าไป
ยามนี้เขาปลอมตัวเป็นกุ้ยหลิง คลานขึ้นจากหาดตื้นแห่งหนึ่งอย่างเชื่องช้า
หมอบลงบนหาดทราย กางแขนขาทั้งสี่ออก ขาหน้าตะกุยพื้น ส่วนขาหลังงอพับ แล้วค่อย ๆ ดันตัวไปข้างหน้า
ก่อนหน้านี้เขาสังเกตและเลียนแบบอยู่นาน เต่าน่าจะคลานเช่นนี้
ระหว่างทางเมื่อพบคนเผ่าเต่ามังกร เขายังต้องพยักหน้าทักทาย
คนเผ่าเต่ามังกรล้วนมีนิสัยเชื่องช้า แม้แต่การคลานก็ยังช้า
เขาค่อย ๆ คลานเอื่อยเฉื่อยเช่นนี้อยู่ครึ่งชั่วยาม เมื่อข้ามประตูใหญ่บานหนึ่ง ในที่สุดก็ผ่านค่ายกลคุ้มกันของเกาะเต่ามังกรเข้ามาได้
“อ้าว! กุ้ยหลิง ไม่ใช่ว่าเพิ่งขนเสบียงไปเมื่อไม่กี่วันก่อนหรอกหรือ เหตุใดถึงมาอีกแล้ว?”
เต่าตัวใหญ่ตัวหนึ่งเห็นเอ้อโหลว จึงถามอย่างไม่ใส่ใจ
“ใยแมงมุมที่เพิ่งขนไปใช้หมดแล้ว ข้าจึงกลับมาขนเพิ่ม”
ก่อนหน้านี้เอ้อโหลวเค้นถามกุ้ยหลิงแล้ว รู้เพียงว่าจูเอ๋อร์อยู่บนเกาะ ส่วนอยู่ตรงไหนนั้นแม้แต่กุ้ยหลิงก็ไม่รู้