“หิมะตกแล้ว!”
“หิมะตกแล้ว!”
หลังภัยแล้งยาวนานสามปี ในที่สุดฤดูหนาวปีนี้ก็มีหิมะตก
เด็กกลุ่มหนึ่งพากันวิ่งลงไปบนพื้นหิมะ ส่งเสียงรื่นเริงกันอย่างเต็มที่
สำหรับเด็กเหล่านี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ปีที่ถูกขายมายังภูเขาปากอสรพิษกลับเป็นปีที่ใช้ชีวิตได้มั่นคงที่สุด
ผู้ใหญ่หลายคนเมื่อเห็นหิมะตกหนัก ต่างนึกถึงคำกล่าวที่ว่า หิมะมงคลพยากรณ์ปีเก็บเกี่ยวอุดมสมบูรณ์
ทว่าในยุคจลาจลเช่นนี้ แม้แต่โอกาสจะลงหลักปักฐานทำไร่ไถนาก็ยังไม่มี
ช่วงก่อนหน้านี้เอ้อโหลวทยอยซื้อผ้ากับฝ้ายและป่านมาเป็นจำนวนมาก ในที่สุดก็จัดชุดเสื้อผ้าบุนวมให้ทุกคนได้ทันก่อนฤดูหนาว
ในคนกว่าพันคนนี้ เกือบครึ่งหนึ่งเพิ่งได้สวมเสื้อผ้าชุดใหม่เป็นครั้งแรกในชีวิต
ครอบครัวส่วนใหญ่มีเสื้อผ้าเพียงชุดเดียว คนโตสวมเสร็จแล้วก็ส่งต่อให้คนเล็ก เสื้อผ้าชุดหนึ่งปะชุนแล้วปะชุนอีก สืบทอดกันหลายชั่วคน
เมื่อได้สวมเสื้อผ้าชุดใหม่เอี่ยม ทุกคนก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า เดินเหินอย่างอกผายไหล่ผึ่ง เชิดหน้าชูตาขึ้นมาได้
เด็กอายุหกเจ็ดขวบคนหนึ่งเล่นหิมะแล้วหกล้ม เสื้อผ้าชุดใหม่เปื้อนโคลนอยู่เล็กน้อย
เด็กน้อยรีบใช้หิมะถูเสื้อผ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งรอยเปื้อนหายไปหมด
ครั้นพอใจแล้วจึงปัดมือทั้งสองข้าง จัดเสื้อผ้าบนตัวให้เรียบร้อย ก่อนแย้มยิ้มจนเห็นฟันหน้าสองซี่
ทันใดนั้น เสียง “ฟิ้ว” พลันดังขึ้น
ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศ ปักเข้าที่ลำคอของเด็กน้อยพอดี
เด็กน้อยยกมือกุมคอ เลือดสดไหลลงมาตามลำคอ ย้อมเสื้อผ้าชุดใหม่จนแดงฉาน
“อ๊า...”
“ฆ่า!”
คนกลุ่มใหญ่พุ่งออกมาจากเชิงเขาไกลออกไป โบกสะบัดดาบ ทวน และพลอง มุ่งหน้าบุกเข้ามาทางภูเขาปากอสรพิษ
“ฆ่า!”
“ถล่มภูเขาปากอสรพิษให้ราบ!”
“พี่น้องทั้งหลาย ลงมือเบาหน่อย อย่าทำเมียข้าเสียโฉม!”
“ข้าต้องการชิวเยว่ ใครก็อย่ามาแย่ง!” หนิวเอ้อร์ตั้นตะโกนลั่นขณะบุกนำอยู่ในฝูงชน
“ถล่มภูเขาปากอสรพิษให้ราบ คืนนี้แบ่งผู้หญิงกัน!”