ภายในเมืองหลวง บัดนี้ได้รับฎีกาที่เซี่ยหมิงหย่วนส่งขึ้นมาแล้ว
จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิง ผู้ทรงปรีชาสามารถเฉลียวฉลาด ปกครองแผ่นดินด้วยบุ๋นและบู๊ ทรงคุณธรรมแผ่ไพศาลทั่วหล้า พระชนมายุยืนยาวหมื่นปี สูงส่งเหนือผู้ใด ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรเก้าตัวด้วยพระพักตร์เขียวคล้ำ
“ปัง!”
จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงขว้างฎีกาฉบับหนึ่งลงกับพื้นอย่างแรง
“เซี่ยหมิงหย่วน แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นชิงผู้นี้ทำงานอย่างไรกัน ก่อนหน้านี้กองกำลังอักษรเหรินแห่งกองทัพพิทักษ์แผ่นดินเพิ่งถูกกวาดล้างทั้งกอง
ผ่านมาไม่กี่วัน กลับทำดินแดนสามเมืองจวิ้นสูญหายไปอีก ทั้งยังพลอยให้ชาวเมืองนับล้านถูกสังหารจนหมดสิ้น”
จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงพิโรธเป็นอย่างยิ่ง ทุกตารางนิ้วที่สูญเสียไปในยามนี้ ล้วนเป็นผืนแผ่นดินที่บรรพชนใช้เลือดและหยาดเหงื่อช่วงชิงมา
พระองค์ถึงกับคาดเดาความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ บางอย่างของเซี่ยหมิงหย่วนได้ เพียงแต่มีบางเรื่องที่ไม่อาจพูดออกมาตรง ๆ
“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าควรปลดเซี่ยหมิงหย่วนออกจากตำแหน่งและสอบสวน!”
“เซี่ยหมิงหย่วนเสียเมืองและแผ่นดิน สมควรประหารทันที!”
“เซี่ยหมิงหย่วนสมควรถูกประหาร...”
เหล่าขุนนางหลายคนในท้องพระโรงรีบกล่าวสนับสนุนให้ปลดเซี่ยหมิงหย่วนและประหารทันที ต่างแสดงท่าทีเดือดดาลฮึกเหิม
“ไม่จำเป็น เขายื่นฎีกาขอลาออกมาแล้ว”
คำกล่าวนี้กลับเหนือความคาดหมายของทุกคนอีกครั้ง
“ขุนนางที่รักทั้งหลาย ลองวิเคราะห์ดูว่าเซี่ยหมิงหย่วนขอลาออก ควรอนุมัติหรือไม่”
เมื่อจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงตรัสจบ สายพระเนตรก็กวาดมองเหล่าขุนนางทั่วท้องพระโรง