“พี่น้อง... ไตย่าง... อร่อย...”
นับตั้งแต่เอ้อโหลวพาอสูรร่างยักษ์ไปย่างวัวกิน อสูรร่างยักษ์ก็เฝ้าคะนึงถึงเนื้อย่างไม่รู้วาย
ในใจอสูรร่างยักษ์ถึงกับลังเลว่าจะบอกน้องชายทึ่ม ๆ ดีหรือไม่ ว่าตนเองก็มีไตอยู่สองข้าง
คิดไปคิดมา สุดท้ายก็ไม่กล้าเผยความลับสำคัญเช่นนี้ออกไป
น้องชายทึ่มเกินไป หากเผลอพูดเรื่องนี้ออกไปคงยุ่งแน่
“เนื้อย่างกับไตย่างแม้จะอร่อย แต่มีคนชั่วมากมายคิดแย่งของกินจากพวกเราอยู่เสมอ เจ้าคิดว่าพวกเราจะยอมให้คนแย่งไปได้หรือไม่!”
เอ้อโหลวคิดว่า หากอยากปลุกใจอสูรร่างยักษ์ คงต้องเริ่มจากเรื่องกิน จะได้ผลกว่า
“ไม่ได้!”
คราวนี้อสูรร่างยักษ์ตอบอย่างเด็ดขาด มั่นคงยิ่ง ทั้งยังพูดได้คล่องปรื๋อ
“คนชั่วคราวก่อน นอกจากจะแย่งเนื้อย่างของพวกเราแล้ว ยังคิดจับพวกเราไปย่างกินด้วย”
หลายวันมานี้เขาใช้ไฟต่อหน้าอสูรร่างยักษ์หลายครั้ง ทว่าอสูรร่างยักษ์ยังคงหวาดกลัวเปลวไฟอย่างยิ่ง
เอ้อโหลวคิดจะยุแยงอีกสักหน่อย ดูว่าจะปลุกโทสะของอสูรร่างยักษ์ขึ้นมาได้หรือไม่
“หนี!”
อสูรร่างยักษ์ได้ยินเช่นนั้นกลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย เลือกหนีอีกครั้ง กระทั่งของกินก็ไม่เอาแล้ว
เฮ้อ...
ดูท่าคงหวังให้อสูรร่างยักษ์ช่วยแก้แค้นเซี่ยหมิงหย่วนไม่ได้ในระยะนี้
ตนเองสู้ไม่ไหว ส่วนอสูรร่างยักษ์ก็กลัวกระบี่ยาวเพลิงเล่มนั้น
กระบี่ยาวเพลิงในมือเซี่ยหมิงหย่วนทรงอานุภาพยิ่งนัก บางทีอาจมีเพียงภูเขาปากอสรพิษของเขาที่รับมือได้
ในเมื่อช่วงสั้น ๆ นี้ยังหาทางไม่ได้ ก็ไปตามหาจูเอ๋อร์ก่อนดีกว่า
หลายวันต่อมา เอ้อโหลวเหาะตรงไปยังแคว้นหมื่นปีศาจ ใช้เวลากว่าสิบวันจึงมาถึงที่พำนักของหมอเทวดาแพะกลางเทือกเขา
“เอ้อโก่ว?”
หมอเทวดาแพะเห็นเอ้อโหลวแล้วตกใจไม่น้อย ใบไม้เขียวที่กำลังเคี้ยวอยู่ในปากยังร่วงลงพื้นโดยไม่รู้ตัว