เอ้อโหลวรับราชโองการจากมือเฉินอ้วน แล้วก็หยิบศิลาวิญญาณสามก้อนส่งให้อีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว
“แค่ก ๆ ๆ…”
“น้องจาง โปรดเก็บศิลาวิญญาณคืนไปเถิด ข้าไม่ใช่คนเช่นนั้น”
เฉินอ้วนจะรับศิลาวิญญาณสามก้อนจากเอ้อโหลวได้อย่างไร เขารีบผลักคืนทันที
“เช่นนั้นก็ได้”
เอ้อโหลวรีบเก็บศิลาวิญญาณกลับ แล้วสอดใส่กระเป๋า
“ของทั้งหมดอยู่ในนี้แล้ว ลองตรวจดูเถิด”
เฉินอ้วนกล่าวพลางยื่นถุงเก็บของใบหนึ่งให้เอ้อโหลว
เอ้อโหลวใช้ญาณตรวจดู สิ่งของด้านในตรงกับรางวัลที่ระบุไว้ในราชโองการทุกประการ ไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง
พี่เฉินช่างเป็นคนซื่อตรงจริง ๆ อุตส่าห์เดินทางไกลมาส่งเสบียงเหล่านี้ให้ ถึงกับไม่ยักยอกโอสถไปแม้แต่เม็ดเดียว
หากเปลี่ยนเป็นขุนนางคนอื่น ผ่านมือใครแต่ละทอดก็ต้องถูกหักไปชั้นหนึ่ง พอถึงมือเขา บางทีคงเหลือเพียงสองสามส่วน
ทว่าเวลานี้ถุงเก็บของที่ถืออยู่กลับหนักอึ้ง
สิ่งตอบแทนจากทรัพย์สินกองนี้ คือการต้องไปยึดคืนสองจวิ้น
“พี่เฉิน ท่านว่าจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงทรงประเมินข้าสูงเกินไปหรือไม่?”
จนถึงบัดนี้เอ้อโหลวก็ยังไม่เข้าใจ
ราชโองการเช่นนี้กลับมาจากจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลงซิงผู้ทรงปราดเปรื่อง ทั้งยังปกครองแผ่นดินด้วยพระปรีชาสามารถ บุญบารมีแผ่ไพศาล และทรงพระชนมายุยืนยาวไร้สิ้นสุด ผู้สูงส่งเหนือผู้ใด
“น้องจาง นี่เจ้าเป็นคนพูดเองมิใช่หรือ ขอเพียงมอบเสบียงเหล่านี้ให้ เจ้าย่อมยึดจวิ้นเซี่ยวอี้กับจวิ้นหลิวซากลับคืนมาได้”
“แต่ข้าพูดถึงโอสถผสานแก่นทอง 10 เม็ด กับโอสถสร้างฐาน 1 โต่วต่างหาก ฝ่าบาทก็มิได้ประทานให้ข้ามากถึงเพียงนั้นเสียหน่อย!”
นี่ต่างหากที่ทำให้เขาคับข้องใจที่สุด แม้ก่อนหน้านี้จะพูดโอ้อวดไปบ้าง แต่
รางวัลกลับลดลงอย่างหนัก คำโอ้อวดกลับไม่ลดลงตาม