ภายในนครชิงโจว บนเนินเขาลูกเดิม เซี่ยหมิงหย่วนตื่นขึ้นแต่เช้าในวันนี้ แล้วคำนวณเวลาอยู่ในใจ
ฎีกาที่ส่งเข้าเมืองหลวงไปเมื่อหลายวันก่อน น่าจะไปถึงแล้วกระมัง
ในตอนนั้น เขาดีดนิ้วเบาๆ จุดแสงสายหนึ่งก็พุ่งออกไป มุ่งตรงลงจากเขา
ครู่ต่อมา เซี่ยชิงซานก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเร่งฝีเท้าปีนขึ้นมาบนยอดเขา
“กองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจเป็นอย่างไรบ้าง?”
“คำนวณตามเวลาแล้ว เมืองซานหยางคงถูกตีแตกไปแล้ว หลังจากให้ผู้บำเพ็ญปีศาจยึดเมืองซานหยางได้ ก็ให้หยุดทัพอยู่ที่นั่น”
เซี่ยหมิงหย่วนยังไม่ทันรอคำตอบจากเซี่ยชิงซาน ก็เอ่ยพึมพำกับตนเองต่อ
ท่าทางราวกับวางแผนการไว้ล่วงหน้า ทุกสิ่งล้วนอยู่ในกำมือ
เมื่อเซี่ยชิงซานเห็นประมุขตระกูลมั่นใจถึงเพียงนั้น เขาก็ขมวดคิ้วเงียบๆ อย่างลำบากใจอยู่บ้าง มีบางเรื่องที่ไม่กล้าพูด แต่ก็จำต้องเอ่ย
“ประมุขตระกูล เมื่อคืนเพิ่งได้รับข่าว กองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจเกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อย ขณะนี้ยังพักฟื้นอยู่ที่จวิ้นหลิวซา คงไปเมืองซานหยางไม่ได้ในระยะอันใกล้”
“เพราะเหตุใด?”
เห็นได้ชัดว่าเซี่ยหมิงหย่วนผู้สุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอด บัดนี้โกรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว
เขาถอนกำลังทหารชิงโจวที่ประจำอยู่ตลอดเส้นทางออกไปหมดแล้ว ทั้งยังถอนกำลังทหารทางการทั้งหมด เหลือไว้เพียงชาวบ้านธรรมดา
เขาเปิดประตูเมืองไว้กว้าง ปล่อยให้กองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจเข้ามาโจมตีได้ตามใจ
ก็เหมือนข้าถอดเสื้อผ้าออกจนหมด แล้วยังอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อย
ถึงคราวนี้กลับบอกว่าเจ้าไม่ไหวแล้ว!
“กองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจจะก่อเรื่องอะไรได้? แม้แต่เมืองซานหยางที่มั่งคั่งที่สุดก็ยังไม่รีบตีหรือ?”