หุ่นเชิด 50 ตัวที่เซี่ยชิงซานส่งมอบให้ ช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจแก่กองทัพแคว้นชิงอย่างมหาศาล
บัดนี้สิ่งที่ศัตรูมี พวกเขาก็มีแล้วเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยชิงซานซึ่งอยู่ในขั้นแก่นทองช่วงปลาย ยังเดินทางมาถึงแนวหน้า เตรียมเข้าร่วมการต่อสู้ด้วยตนเอง
กองทัพแคว้นชิงได้รับแรงฮึกเหิม บัดนี้ต่างขยับกำปั้นเตรียมพร้อม อยากเปิดศึกกับผู้บำเพ็ญปีศาจ ล้างอัปยศครั้งก่อนให้สิ้น
“ผู้ดูแลเซี่ย ดาบของข้ากระหายเลือดมานานแล้ว เมื่อใดจะยกทัพกลับไปสังหารพวกมัน?”
ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคนหนึ่งจากตระกูลเซี่ยชูดาบใหญ่เก้าห่วงขึ้นมา แกว่งไปมาในมือจนเกิดเสียงกระทบดังกรุ๊งกริ๊ง
เหล่าทหารที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมองไปยังเซี่ยชิงซาน รอเพียงเขาออกคำสั่ง แล้วจะนำทุกคนบุกทะลวงออกไป
“ยังไม่ต้องรีบร้อน”
ทว่าในยามที่ทุกคนต่างฮึกเหิมแทบอยากเปิดศึกกันเสียเดี๋ยวนั้น เซี่ยชิงซานกลับลูบเคราใต้คาง พลางตกอยู่ในห้วงความคิด
เซี่ยชิงซานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวขึ้นอีกครั้งว่า
“วันนี้ยังไม่รบ พวกเราต้องถอยร่นต่อไปอีก เพื่อยกพื้นที่สองเมืองให้ผู้บำเพ็ญปีศาจ”
“หา?”
“เพราะเหตุใด?”
คราวนี้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างไม่เข้าใจ
ก่อนหน้านี้เพราะสู้ไม่ไหว ทุกคนจึงหลบหนี
บัดนี้มีกำลังเสริมแล้ว และสามารถต่อกรได้ เหตุใดยังต้องถอยทัพเองอีก?
“ข้าวิเคราะห์สถานการณ์ของทั้งสองฝ่ายในยามนี้แล้ว”
“ผู้บำเพ็ญปีศาจบุกมาอย่างกะทันหัน ทั้งยังดุดันยิ่ง ฝ่ายเรายังเตรียมตัวไม่พร้อม ขณะนี้ยังมีผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองอีก 2 คน และผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานกว่าร้อยคนที่ยังมาไม่ถึง”
“หากวันนี้ยกทัพกลับไปสู้ อย่างมากก็เสมอกัน โอกาสแพ้ชนะยังมีเท่า ๆ กัน”
ที่เขาพูดว่ามีโอกาสเท่ากันนั้น แท้จริงเป็นการยกยอตนเองอยู่บ้าง โอกาสได้เปรียบนั้นมีน้อยเต็มที