หลังจากเอ้อโหลวขุดสมุนไพรวิญญาณไปจนหมด เขาก็พบว่าทะเลสาบเล็ก ๆ ในถ้ำแห่งนี้ดูพิเศษไม่น้อย
ในน้ำทะเลสาบมีพลังวิญญาณจาง ๆ ปะปนอยู่ ไม่เหมือนน้ำธรรมดาทั่วไป
เขาใช้สองมือรองน้ำขึ้นมาหนึ่งกำมือ แล้วใช้ญาณสัมผัสดู ดูเหมือนจะไม่มีพิษ ทว่าเขาก็ยังไม่กล้าดื่มโดยพลการ
เมื่อนึกถึงปศุสัตว์จำนวนมากที่เขาขโมยมาจากแคว้นหมื่นปีศาจคราก่อน ซึ่งล้วนเก็บไว้ในน้ำเต้าวิเศษและให้อวี่ซานเลี้ยงดู
เขาจึงตักน้ำทะเลสาบใส่กะละมังใบใหญ่ แล้วเก็บเข้าไปในน้ำเต้าวิเศษ ให้อวี่ซานนำไปให้หมูกิน
ระหว่างที่เขารอผลว่าหมูจะเป็นเช่นไร แม่ทัพหวังตัวจริงก็พรวดพราดเข้ามาในเหมือง
“เจ้าเป็นใคร?”
แม่ทัพหวังเห็นคนหน้าตาเหมือนตนทุกประการยืนอยู่ริมทะเลสาบ มือไพล่หลังอย่างสบายอารมณ์ จึงตวาดถามด้วยความโกรธ
เอ้อโหลวเห็นตัวจริงกลับมาอย่างกะทันหัน ในใจก็พลันตึงเครียด ได้แต่ฝืนทำใจให้สงบ
ดังคำกล่าวว่า การศึกย่อมไม่รังเกียจเล่ห์กล เขาหันกลับไปอย่างสุขุม เยือกเย็น กวาดตามองแม่ทัพหวัง ดูลึกลับเกินหยั่งถึงอยู่บ้าง
“แม่ทัพหวัง เจ้ายังประมาทเกินไป ด้วยความสะเพร่าเช่นนี้ จะให้ผู้อาวุโสวางใจมอบภารกิจสำคัญแก่เจ้าได้อย่างไร?”
เอ้อโหลวแสดงสีหน้าผิดหวังในตัวแม่ทัพหวังอย่างยิ่ง ราวกับเป็นผู้มีอำนาจเหนือกว่า
แม่ทัพหวังงุนงงไปชั่วขณะ แยกไม่ออกว่าคนตรงหน้าเป็นมิตรหรือศัตรู จึงไม่กล้าลงมือโดยง่าย
เขาหารู้ไม่ว่า ขณะนี้มีหุ่นเชิดตัวเล็กซึ่งทั่วร่างพันไปด้วยเส้นใสละเอียด กำลังคลานเงียบ ๆ อยู่ในถ้ำ และขึงเส้นใยไว้รอบตัวเขามากมาย