เอ้อโหลวเก็บตัวบำเพ็ญอยู่ในกระท่อมหิน ครึ่งเดือนให้หลังจึงออกจากการเก็บตัว
ยามนี้กลิ่นอายบนร่างของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แผ่ความกดดันจนผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณต้องหวาดหวั่น
เมื่อก่อนครั้นเห็นยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานวางอำนาจโอ้อวด เขาก็ได้แต่อิจฉาจนแทบทนไม่ไหว ไม่คิดเลยว่าหลังตนสร้างรากฐานสำเร็จ จะมีอานุภาพน่าเกรงขามถึงเพียงนี้
ภายในตันเถียนของเขาปรากฏหลุมเล็ก ๆ กว้างราวห้านิ้ว ภายในหลุมนั้นมีของเหลวรวมตัวกันอยู่สิบกว่าหยด
ของเหลวอันน้อยนิดนี้ก็คือพลังเวทของเขา
เขาบำเพ็ญเพียรมาถึงเก้าปี ปราณแท้ที่สะสมอยู่เต็มร่าง เมื่อนำมากลั่นให้บริสุทธิ์และบีบอัดจนแปรเปลี่ยนเป็นพลังเวทแล้ว กลับเหลืออยู่เพียงเท่านี้
การบำเพ็ญขั้นต่อไปคือสะสมพลังเวท ค่อย ๆ เติมหลุมเล็ก ๆ นี้ให้เต็ม เมื่อเต็มแล้วก็จะเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐานสมบูรณ์ใหญ่
หลุมแค่นี้ยังกล้าเรียกว่าทะเลตันเถียน ดูท่าตำราโบราณจะกล่าวเกินจริงไปไม่น้อย
เอ้อโหลวเดินออกจากกระท่อมหิน เห็นอวี่ซานน้ำมูกน้ำตาไหล มือยังคงขยำยาเม็ดบำรุงรากฐานอยู่
“อวี่ซาน เจ้าเป็นอะไรไป?”
อวี่ซานเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็นเอ้อโหลว ก็รีบเช็ดน้ำมูก ทันใดนั้นน้ำมูกก้อนใหญ่ก็สะบัดกระเด็นไปติดผนังหินดังเพียะ
“นายท่าน ข้าคิดถึงท่าน ครึ่งเดือนมานี้ไม่ได้เห็นท่าน ดูสิ ข้าผอมลงไปตั้งรอบหนึ่งแล้ว”
อวี่ซานพูดพลางเช็ดน้ำมูกกับคราบยาเปียกมือ ก่อนจะพุ่งเข้ามากอดขาเอ้อโหลว
เอ้อโหลวรีบถอยหลังไปหลายก้าว ไม่อยากให้เสื้อผ้าเปรอะเปื้อน
“ข้าหมายถึง เหตุใดเจ้าถึงเอาน้ำมูกไปขยำลงในยาเม็ด?”
มิน่าเล่า หลายคนถึงบอกว่ายาเม็ดของเขามีกลิ่นเค็ม ที่แท้อวี่ซานขยำน้ำมูกน้ำตาลงไปด้วย
โชคดีที่ช่วงนี้เขากินโอสถ ไม่ได้กินยาเม็ดพวกนี้อีก