ใจกลางนครชิงโจวมีภูเขาน้อยลูกหนึ่งปกคลุมด้วยเมฆหมอก บนภูเขามีศาลาและหอสูงที่ประณีตงดงามยิ่ง
ชาวเมืองต่างรู้กันว่า ท่านแม่ทัพใหญ่แห่งชิงโจวพำนักอยู่บนภูเขาที่มนุษย์สร้างขึ้นลูกนี้
ปกติชาวเมืองไม่อาจเข้าใกล้บริเวณรอบภูเขาในระยะหนึ่งลี้ได้ มีเพียงเหล่าผู้มีอำนาจในเมือง หรือผู้ใหญ่ระดับสูงของตระกูลเซี่ยเท่านั้นที่ขึ้นไปบนภูเขาได้
หลายคนมักภาคภูมิใจที่เคยขึ้นไปบนภูเขาลูกนี้
แม้แต่บ่าวที่รับหน้าที่งานจิปาถะบนภูเขา ยามเดินอยู่ข้างนอกก็ยังรู้สึกว่าตนเหนือกว่าผู้อื่น
ยามนี้เซี่ยหมิงหย่วนยืนอยู่บนยอดเขา ทอดสายตามองลงมาเห็นทั่วทั้งเมือง
เขากุมอำนาจทหารและการปกครองของชิงโจวไว้แต่เพียงผู้เดียว หลังจากใช้เวลาหลายร้อยปีบ่มเพาะอำนาจ ก็จัดการชิงโจวให้มั่นคงดุจกำแพงเหล็กไปนานแล้ว
ทุกสิ่งในที่แห่งนี้ล้วนขึ้นอยู่กับคำพูดของเขา
ทว่าใต้หล้านี้ย่อมมีคนที่ขัดหูขัดตาอยู่บ้าง
หนึ่งในนั้นคือกองทัพพิทักษ์แผ่นดิน การมีกองกำลังแข็งแกร่งเช่นนี้อยู่ ทำให้เขาถูกควบคุมอยู่เสมอ รู้สึกไม่เป็นสุขไปทั้งตัว
ราวกับมีกระบี่คมแขวนอยู่เหนือศีรษะ พร้อมจะร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ
กระทั่งช่วงก่อนหน้านี้ เขาออกอุบายเล็กน้อย ในที่สุดก็ขจัดปัญหาอย่างกองทัพพิทักษ์แผ่นดินได้สำเร็จ
ถึงกองทัพพิทักษ์แผ่นดินจะยังมีกองกำลังฟ้าและดินที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า แต่พวกเขาต่างมีภารกิจของตน วิ่งวุ่นจนแทบไม่มีเวลาพัก ในระยะสั้นย่อมไม่อาจมายุ่งกับเรื่องนี้ได้
ยามนี้ภายในชิงโจว ยังเหลือสถานที่ขัดหูขัดตาอีกแห่ง และคนที่ขัดหูขัดตาอีกคน
“ทางราชสำนักตอบกลับมาหรือยัง?”