“เอ้อโก่ว ข้าอยู่ข้างกายเจ้าแล้ว เหตุใดเจ้าจึงยังสร้างหุ่นเชิดที่เหมือนข้าตั้งมากมายเช่นนี้?”
บนภูเขาปากอสรพิษ เอ้อโหลวสร้างหุ่นเชิดขึ้นหลายร้อยตัว
หุ่นเชิดเหล่านี้มีทั้งชนิดสองขาและแปดขา เรียงแถวกันอยู่บนยอดเขาหลายแถว
จูเอ๋อร์มองหุ่นเชิดเหล่านั้นแล้วรู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้เอ้อโหลวบอกว่าเพราะคิดถึงนาง จึงสร้างหุ่นเชิดขึ้นมากมาย
หรือว่าตอนนี้มีคนเป็น ๆ อยู่ข้างกายแล้ว ยังไม่พอให้เขาคิดถึงอีกหรือ?
“เจ้าดูสิ ตัวที่มีแปดขานี่คือเจ้า ส่วนตัวที่มีสองขานี่คือข้า”
“เราสองคนจะร่วมกันออกศึก ยึดจวิ้นหลิวซากับจวิ้นเซี่ยวอี้กลับคืนมา”
“เจ้าดูสิ แบบนี้สนุกหรือไม่?”
“อื้ม! สนุก!”
เมื่อได้ฟังเอ้อโหลวพูดเช่นนี้ จูเอ๋อร์ก็รู้สึกว่าสนุกไม่น้อย เอ้อโหลวช่างคิดรอบคอบจริง ๆ
ดวงตาที่นางมองเอ้อโหลวอีกครั้งเปล่งประกายราวกับมีดวงดาวเล็ก ๆ อยู่เต็มไปหมด
“เอ้อโก่ว เช่นนั้นเจ้าสร้างเพิ่มอีกหน่อยเถิด ให้ข้าช่วยหรือไม่?”
“ไม่ต้อง เจ้าพักอยู่ข้าง ๆ ก็พอ”
นับตั้งแต่พาจูเอ๋อร์กลับมายังเมืองซานหยาง เอ้อโหลวก็มั่นใจขึ้นอยู่บ้างว่าจะทวงคืนดินแดนที่เสียไป
เมืองซานหยางของเขามีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานมากกว่า 300 คน อีกทั้งยังมีห่านตัวใหญ่กับงูที่อยู่ในขั้นสร้างรากฐานอีกหลายสิบตัว
ผู้ใต้บังคับบัญชาขั้นสร้างรากฐานผ่านการฝึกฝนมาหลายปี จึงมีพลังต่อสู้แข็งแกร่งไม่น้อย โดยเฉพาะยามรวมค่ายกลทัพ พลังต่อสู้ยิ่งเพิ่มขึ้น
ในระดับขั้นแก่นทอง มีแม่ทัพเฉินกับจูเอ๋อร์ ส่วนตัวเขาก็พอจะช่วยออกแรงได้บ้าง
น่าเสียดาย เจ้าจางเอ้อร์โก่วตัวปลอมที่จูเอ๋อร์จับได้คราวก่อน หนีออกจากค่ายกลใยแมงมุมไปเสียก่อน
หากจูเอ๋อร์ลากตัวเขามายังเมืองซานหยางได้อีกคน ก็จะมีกำลังต่อสู้ขั้นแก่นทองเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน
เมื่อคำนึงถึงพลังต่อสู้ของจูเอ๋อร์ที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ คนเดียวก็รับมือได้หลายคน
แม่ทัพเฉินเองก็มีฝีมือไม่อ่อนด้อย ได้ยินมาว่าตอนอยู่ขั้นสร้างรากฐาน ทะเลตันเถียนของแม่ทัพเฉินกว้างถึงสามฉื่อ เป็นอัจฉริยะหาได้ยากยิ่งเช่นกัน
ตราบใดที่ยอดฝีมือขั้นหยวนอิงไม่ลงมือ เมืองซานหยางก็มีความสามารถพอจะต่อกรกับกองทัพผู้บำเพ็ญปีศาจหรือกองทัพแคว้นชิงได้ตามลำพัง