ครานี้ชนเผ่าหมาป่าเงินถูกคนลอบขุดต้นชาวิญญาณไปมากมาย ทั้งยังมีดินวิญญาณกว้างหลายจั้ง
แม้แต่ต้นราชาชาต้นนั้นก็เกือบถูกคนขุดไปด้วย
ถูกคนรังแกถึงหน้าประตูบ้านเช่นนี้ จะยอมเลิกราได้อย่างไร?
สิบกว่าวันติดต่อกัน ชนเผ่าหมาป่าเงินวุ่นวายจนไก่บินหมูวิ่ง
คนทั้งเผ่าล้วนออกโรง เริ่มจากปิดค่ายกลพิทักษ์ภูเขา แล้วใช้เวลากว่าสิบวันตรวจค้นภูเขาอวิ๋นอู้ซานทั้งลูก
น่าประหลาดนัก บนภูเขากลับไม่พบคนนอกแม้แต่คนเดียว
ขบวนพ่อค้าที่เข้ามาในชนเผ่าหมาป่าเงินครานี้มีหลายสิบขบวน ล้วนถูกควบคุมตัวไว้ทั้งหมด
ก่อนจะจับขโมยได้ ไม่มีผู้ใดออกไปได้ทั้งนั้น
เมื่อหาคนบนภูเขาไม่พบ ก็ทำได้เพียงค้นหาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหมู่ขบวนพ่อค้าเหล่านี้
เอ้อโหลวเคยขโมยอาหารหมูมาตั้งแต่เด็ก ทั้งยังอ่านตำราปราชญ์มามากมาย บัดนี้จึงเป็นโจรที่ใจไม่ฝ่อ ทั้งร่างเปี่ยมด้วยคุณธรรมเที่ยงธรรม
ในเมื่อชนเผ่าหมาป่าเงินต้องการตรวจค้น เขาก็ให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ ทั้งยังวิ่งวุ่นช่วยเหลืออย่างกระตือรือร้น
เขายังร่วมกับชนเผ่าหมาป่าเงินประณามพฤติกรรมต่ำช้าที่ลักขโมยไก่หมา ทำลายความสามัคคีอันยิ่งใหญ่ในโลกบำเพ็ญเซียนอีกด้วย
เวลาผ่านไปอีกสามเดือน ชนเผ่าหมาป่าเงินก็ยังสืบหาเบาะแสไม่พบแม้แต่น้อย
แต่กลับควบคุมตัวขบวนพ่อค้าเหล่านี้ไว้ที่นี่ ไม่อนุญาตให้ผู้ใดไปไหน ทั้งยังตรวจค้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แม้แต่คนที่ดูซื่อสัตย์เที่ยงธรรมอย่างเอ้อโหลว ก็ยังถูกตรวจค้นหลายครั้ง
ค่ำวันหนึ่ง เอ้อโหลวพบหญิงชราผู้นั้นนอกค่ายอีกครั้ง นางส่งห่อสัมภาระให้เขา
“แขกผู้มีเกียรติ สิ่งของนี้ข้าฝากท่านนำไปส่งให้ซานหลาง ขอท่านช่วยส่งถึงมือเขาด้วย”
“ข้าจะบอกเส้นทางให้ ท่านถือห่อนี้แล้วหนีไปเถิด”
เอ้อโหลวรับห่อสัมภาระมา เห็นสีหน้าร้อนรนของหญิงชราแล้วก็คิดว่านางคงรู้ข่าวบางอย่าง
“ข้าประพฤติตนเที่ยงตรง ไม่กลัวเงาตนเอง แล้วเหตุใดต้องหนีด้วย?”
“อีกอย่าง หากข้าหนีไป แล้วสหายร่วมขบวนพ่อค้ามากมายจะทำอย่างไร?”
เมื่อเห็นเอ้อโหลวไม่ยอมหนี หญิงชราก็ถอนหายใจ ก่อนกล่าวต่อ
“หากไม่หนีเสียแต่บัดนี้ก็จะไม่ทันแล้ว ในเผ่าหาคนไม่พบ จึงคิดจะฆ่าคนในขบวนพ่อค้าทั้งหมด”