นับแต่เอ้อโหลวถูกจับกุม ที่ว่าการอำเภอก็ส่งมือปราบหวังพร้อมเจ้าหน้าที่อีกหลายคน มุ่งหน้าไปยังภูเขาปากอสรพิษเพื่อยึดทรัพย์สินของเอ้อโหลว
มือปราบหวังเดินทางไปภูเขาปากอสรพิษอย่างเร่งร้อน
การยึดบ้านผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณ ย่อมมีผลประโยชน์มากมายเพียงใด แค่คิดก็รู้แล้ว
โดยเฉพาะชาผลพุทราที่เขาเคยดื่มในบ้านของเอ้อโหลวคราวก่อน มีปราณวิญญาณเข้มข้นยิ่ง ไม่รู้ว่าที่บ้านของเอ้อโหลวยังเหลืออยู่อีกหรือไม่
ถือโอกาสยึดทรัพย์ครานี้ เขาต้องค้นหาให้ทั่ว ต่อให้ต้องขุดดินลึกสามฉื่อก็ต้องหาออกมาให้ได้
เมื่อเจ้าหน้าที่กลุ่มนี้ซึ่งดุร้ายประหนึ่งหมาป่าและพยัคฆ์เดินทางมาถึงเชิงเขาปากอสรพิษ กลับถูกชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่แต่งกายซอมซ่อขวางไว้
“พวกชาวบ้านหัวแข็ง ยังไม่หลีกไปอีก!”
มือปราบหวังตวาดใส่คนเหล่านั้นเสียงดัง
แต่ก่อนเพียงพวกเขาปรากฏตัว ก็ทำให้เด็กเล็กหยุดร้อง ผู้คนล้วนหวาดหวั่นจนต้องหลีกทางให้
ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมีคนกล้าขวางทางพวกเขา
“นายท่านสั่งไว้แล้วว่า ห้ามผู้ใดขึ้นเขา”
ชิวเยว่ได้รับการแต่งตั้งจากเอ้อโหลวให้เป็นหัวหน้าคนเหล่านี้ ยามนี้นางจึงได้แต่ฝืนใจเดินออกไปยืนข้างหน้า
ทว่าจากปลายขากางเกงที่สั่นระริก ก็เห็นได้ว่านางหาได้สงบใจไม่ ความหวาดกลัวทำให้นางสั่นเทาจนหยุดไม่ได้
“หลีกไปให้หมด!”
มือปราบหวังชักดาบเอวออกมา เตรียมบุกฝ่าเข้าไป
“พวกชาวบ้านหัวแข็ง พวกเจ้ายังเห็นกฎหมายอยู่ในสายตาหรือไม่?”
แต่ชิวเยว่ยังคงนำคนขวางอยู่เบื้องหน้า ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
“พวกเราเป็นคนที่นายท่านใช้เงินซื้อกลับมา สตรีอย่างข้าไม่รู้เรื่องกฎหมาย รู้เพียงว่ามีนายท่าน”
คำพูดของชิวเยว่ได้รับเสียงสนับสนุนจากฝูงชนอย่างรวดเร็ว
“ใช่ พวกเราเป็นคนของนายท่าน ฟังแต่นายท่านเท่านั้น”
“กฎหมายอะไร ตอนพวกเราใกล้จะอดตาย กฎหมายไปอยู่ที่ไหน?”
“นายท่านให้ข้าวพวกเรากิน มอบโอกาสให้พวกเรามีชีวิตต่อ”
“ชีวิตข้าเป็นของนายท่าน...”
ตั้งแต่วินาทีที่คนเหล่านี้ถูกบังคับให้ปักป้ายขายตัวในตลาด พวกเขาก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะตายหรือมีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย