【คำเตือน: นางเอกไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายสุดขั้ว พระเอกแต่ละคนก็มีข้อบกพร่องส่วนตัว ผู้เขียนแต่งเติมเองหลายอย่าง หากไม่ชอบก็อย่าอ่าน
นิยายแนวเสน่ห์แรงดึงดูดคนหมู่มาก ผู้ที่ชอบคู่เดียวห้ามเข้า
เพิ่มเติม: พระเอกที่ขึ้นแท่นเป็นคนสะอาดบริสุทธิ์ เนื้อเรื่องเป็นหลัก】
“สหาย ช่วยให้ความร่วมมือหน่อย แค่คายน้ำออกมาก็พอแล้ว”
ทรมานเหลือเกิน โดยเฉพาะตรงหน้าอก ทั้งอึดอัดทั้งเจ็บ
สติของอวี้เซียงพร่าเลือน เธอดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง ในที่สุดก็สำลักน้ำออกมาได้หนึ่งอึก
“อืม...”
เธอลืมตาขึ้น ชายตรงหน้าคิ้วเข้มตาโต ผิวขาวสะอาด ทว่ามือใหญ่ทั้งสองข้างกลับวางอยู่บนหน้าอกของเธออย่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
อวี้เซียงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตบหน้าชายคนนั้นฉาดหนึ่ง “ไอ้คนลามก!”
“...” หลินจั่วยานถูกตบจนหน้าหันไปอีกทาง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ผม...ผมช่วยชีวิตคุณนะ...คุณยังมาตบผมอีกเหรอ?”
“ใช่แล้ว! ถ้าไม่ใช่เพราะยุวชนหลินช่วยลากเธอขึ้นมาจากแม่น้ำ ป่านนี้เธอคงตายไปแล้ว พี่สะใภ้รอง ทำไมถึงใจร้ายขนาดนี้!”
โจวเฉี่ยนเฉี่ยนยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อแสดงความไม่พอใจที่มีต่ออวี้เซียงอย่างชัดเจน
คำพูดของทั้งสองทำให้อวี้เซียงสับสนจนสมองยุ่งเหยิง เธอถึงเพิ่งสังเกตว่าตัวเองนอนเปียกโชกอยู่ริมฝั่ง
รอบข้างยังมีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยยืนมุงดูเรื่องสนุกกันอยู่แล้ว
“อ๊า!” อวี้เซียงร้องลั่น พลางพยายามหลบอย่างลนลาน “ทำไมถึงเป็นแบบนี้...”
“อย่าขยับมั่วสิ”
แม้เพิ่งถูกตบมา แต่เมื่อเห็นท่าทางลนลานทำอะไรไม่ถูกของหญิงสาว หลินจั่วยานก็ระงับความโกรธลงชั่วคราว
เสื้อคลุมของเขาถูกใช้ห่มให้อวี้เซียงไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้แขนของเขาเปลือยเปล่า จึงได้แต่ใช้ร่างกายบังสายตาคนอื่นให้อีกฝ่าย
หลินจั่วยานหันหลังให้ฝูงชน พยายามปลอบอวี้เซียง “คุณไม่ได้โป๊ อย่าเพิ่งขยับ ให้...”
“เมียจ๋า!”
คำพูดของหลินจั่วยานถูกขัดจังหวะทันที
ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งเบียดฝ่าฝูงชนเข้ามา
โจวเอ้อร์ชวนรีบร้อนพุ่งมาหาอวี้เซียง
เขาเห็นเมียตัวน้อยของเขากำลังสั่นเทา ใบหน้าเล็กที่ขาวอยู่แล้วซีดลงกว่าเดิม เธอทำอะไรไม่ถูก หลบอยู่หลังผู้ชายคนอื่น...
โจวเอ้อร์ชวนถอดเสื้อคลุมออกแล้วห่มให้อวี้เซียงเพิ่มอีกชั้น ห่อเธอเสียจนเหมือนบ๊ะจ่าง
มือใหญ่ของเขาแนบลงบนแก้มเย็นเฉียบของเธอ รู้สึกปวดใจจนแทบทนไม่ไหว
“เมียจ๋า เป็นยังไงบ้าง? ผมจะพาคุณไปสถานีอนามัยเดี๋ยวนี้!”
“ฉัน...ไอ้คนตายซาก ทำไมเพิ่งมาถึง!” พอเห็นโจวเอ้อร์ชวน อวี้เซียงก็โมโหจนใบหน้ามีสีเลือดขึ้นมาบ้าง
ถ้ามือไม่ได้ถูกห่อไว้ ฝ่ามือที่สองคงตบหน้าเขาไปแล้ว
เธอนึกออกแล้ว ทุกอย่างกลับมาอยู่ในความทรงจำแล้ว
น้องสามีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นั่นแหละที่ทำให้เธอตกลงไปในแม่น้ำ
อวี้เซียงหันไปตะโกนใส่โจวเฉี่ยนเฉี่ยนทันที “โจวเฉี่ยนเฉี่ยน เธอผลักฉันตกแม่น้ำ ยังมีหน้ามายืนดูเรื่องสนุกอีกเหรอ!”
“คิดว่าฉันจะจมน้ำตายใช่ไหม คิดว่าไม่มีใครพูดความจริงได้แล้วใช่ไหม!”
คำพูดนี้ทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที
เดิมทีคนรอบข้างกำลังกระซิบกระซาบกันเรื่องที่ยุวชนชายลวนลามร่างกายของอวี้เซียง แต่ตอนนี้ดูเหมือนเรื่องหลังจะน่าสนใจกว่า
“อะไรนะ? ลูกสาวคนเล็กบ้านโจวผลักพี่สะใภ้ตกแม่น้ำงั้นเหรอ?”
“พระเจ้า นี่มันเรื่องทำร้ายคนเลยนะ...”
โจวเอ้อร์ชวนได้ยินภรรยาพูดอย่างนั้นก็ยืนตะลึงอยู่กับที่
เขาโอบร่างนุ่มนิ่มเย็นเฉียบของอวี้เซียงไว้ในอ้อมแขน ยืนนิ่งอยู่นานกว่าจะขยับเท้าได้
แต่ว่า...น้องสาวของเขาเป็นคนเรียบร้อยมาตลอด จะกล้าทำเรื่องทำร้ายคนแบบนี้ได้ยังไง
ไม่ต้องพูดถึงเขาเลย โจวเฉี่ยนเฉี่ยนยิ่งงุนงงกว่า
เธอไปผลักนังผู้หญิงปากจัดคนนี้ตกแม่น้ำตั้งแต่เมื่อไหร่
ทั้งที่เป็นอีกฝ่ายต่างหากที่...
เวลาย้อนกลับไปเมื่อสิบห้านาทีก่อน
โจวเฉี่ยนเฉี่ยนสะพายตะกร้าใบเล็กออกไปเก็บหญ้าเลี้ยงหมูเหมือนทุกวัน
ใครจะคิดว่าพี่สะใภ้รองจอมตะกละขี้เกียจ เอาแต่หลบเลี่ยงงาน จะดึงดันตามเธอไปเก็บหญ้าเลี้ยงหมูด้วย
เพราะรู้สึกแปลก ๆ โจวเฉี่ยนเฉี่ยนจึงคอยระวังอีกฝ่ายมาตลอดทาง
แต่ไม่นานเธอก็ไม่มีเวลาระแวงใครอีก เพราะเห็นปลาตัวอ้วนตัวใหญ่ตัวหนึ่งอยู่ริมแม่น้ำ
จากประสบการณ์ที่ผ่านมา แค่เอื้อมมือตักขึ้นมาลวก ๆ ปลาก็ขึ้นฝั่งได้แล้ว
ไม่คิดว่าตอนที่เธอกำลังจะตักปลา จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากด้านหลัง
เธอหันกลับไป ฟ่งอวี้เซียงก็ถลาเข้าไปในแม่น้ำเสียแล้ว
โจวเฉี่ยนเฉี่ยนได้สติกลับมา รีบโต้แย้งอย่างน้อยใจ “เธอพูดเหลวไหล ฉันไม่ได้ผลักเธอเลย เธอสะดุดตกลงไปเองต่างหาก!”
เธอเป็นคนมีโชคที่คุณย่าพูดถึง ไม่ใช่ตัวซวย จะไปทำร้ายคนได้ยังไง!
แต่อวี้เซียงยืนกราน “เธอเป็นคนผลักฉัน! ฉันไม่ได้โง่จนกระทั่งเดินตกแม่น้ำเองหรอกนะ!”
คราวนี้โจวเอ้อร์ชวนตกที่นั่งลำบาก
ข้างหนึ่งคือน้องสาวที่ปากแข็งใจอ่อน อีกข้างคือเมียตัวน้อยแสนนุ่มนิ่มหอมหวาน
เขากำลังลังเลว่าจะพูดยังไงดี ก็ได้ยินเสียงตวาดห้ามของพ่อดังมาจากด้านหลัง “ไม่ไปทำงานกันหรือไง มามุงอะไรกันอยู่ตรงนี้!”
มีคนในฝูงชนตะโกนขึ้น “หัวหน้ากองผลิต! หัวหน้ากองผลิตมาแล้ว!”
โจวอ้ายจวินมองภาพตรงหน้าแค่แวบเดียวก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่เรื่องในครอบครัวไม่ควรแพร่งพรายออกไป ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร ก็ควรปิดประตูจัดการกันเอง
เขาถลึงตามองโจวเอ้อร์ชวน “เอ้อร์ชวน ยังไม่รีบพาเมียกลับบ้านอีก!”
“ไม่ได้ครับ”
โจวเอ้อร์ชวนพูดอย่างจริงจัง “ผมต้องพาเมียไปตรวจที่สถานีอนามัยก่อนครับ”
“...” โจวอ้ายจวินขมวดคิ้วแน่น “จะพาไปไหนก็เรื่องของแก รีบพาคนออกไปก่อน!”
“อ้อ...”
โจวเอ้อร์ชวนเห็นด้วย แต่อวี้เซียงไม่ยอม เธอดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของเขา
“ฉันไม่กลับ พ่อสามีต้องให้คำอธิบายกับฉัน!”
“พวกคุณต้องคิดจะปกปิดความจริงแน่ ๆ พวกคุณเข้าข้างโจวเฉี่ยนเฉี่ยน ฆาตกรคนนี้กันหมด...”
คำว่า ‘ฆาตกร’ นั้นเป็นเหมือนเสียงฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้
โจวเฉี่ยนเฉี่ยนทนความน้อยใจแบบนี้ไม่ไหว น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมา “พี่สะใภ้รอง ทำไมต้องใส่ร้ายฉันด้วย...ทั้งที่พี่เป็นคนยืนไม่มั่นคงเองแท้ ๆ”
ไม่สิ
จู่ ๆ โจวเฉี่ยนเฉี่ยนก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบพูดเสริม “หรือว่าพี่คิดจะผลักฉันตกแม่น้ำ แต่ทำไม่สำเร็จเลยตกลงไปเองล่ะ!”
โจวเฉี่ยนเฉี่ยนคิดว่าตัวเองเดาความจริงได้แล้ว
เพราะเธอกับพี่สะใภ้รองตัวป่วนที่ชอบก่อเรื่องในบ้านคนนี้ไม่ถูกกันมาตลอด อีกทั้งวันนี้อีกฝ่ายยังมีท่าทีแปลก ๆ ดึงดันจะตามเธอมาด้วย
และก็เป็นอย่างที่คิด พอพูดจบ เธอก็เห็นแววกระอักกระอ่วนวูบหนึ่งในดวงตาของอวี้เซียง
โจวเฉี่ยนเฉี่ยนยกมุมปาก กำลังจะรุกไล่ต่อให้ถึงที่สุด ก็ถูกโจวเอ้อร์ชวนขัดขึ้นมา “พอได้แล้ว เฉี่ยนเฉี่ยน!”
“พี่สะใภ้รองของเธอทั้งใจดีทั้งอ่อนโยน เธอจะคิดแบบนั้นกับพี่ได้ยังไง?”
“ถ้ายังพูดแบบนี้อีก พี่รองไม่ปล่อยเธอไว้แน่!”
“พี่รอง!” โจวเฉี่ยนเฉี่ยนกระทืบเท้าด้วยความโมโห
พี่รองของเธอพูดโกหกหน้าตายแบบนี้ได้ยังไง!
โจวเฉี่ยนเฉี่ยนนึกถึงคนสำคัญขึ้นมาได้ในพริบตา
เธอหันไปมองพี่สะใภ้ใหญ่ หญิงสาวผู้ซื่อ ๆ เงียบ ๆ คนหนึ่ง
“พี่สะใภ้ใหญ่! พี่ยืนอยู่ตรงนี้มาตลอด ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ”
โจวเฉี่ยนเฉี่ยนตื่นเต้นมาก “พี่ออกมาพร้อมฉันไม่ใช่เหรอ พี่ต้องเห็นแน่ว่าพี่สะใภ้รองตกลงไปได้ยังไง ใช่ไหม?”
“เอ่อ...”
จางเสี่ยวฮวาหันไปมองอวี้เซียงโดยไม่รู้ตัว
แก้มเล็ก ๆ ของอวี้เซียงกลับมามีสีเลือดฝาดเต็มที่แล้ว เธอเม้มริมฝีปาก ถลึงตามองอีกฝ่ายราวกับกำลังข่มขู่
จางเสี่ยวฮวาสั่นสะท้าน รีบก้มหน้าลงทันที
“ฉันไม่เห็น ไม่เห็นจริง ๆ”
“พี่สะใภ้ใหญ่!” โจวเฉี่ยนเฉี่ยนจับไหล่จางเสี่ยวฮวาไว้ พลางซักถาม “พี่ไม่เห็นได้ยังไง พี่ต้องเห็นสิ!”
แต่ไม่ว่าเธอจะถามยังไงก็ไม่ได้คำตอบ
ท่าทีแบบนี้ยังทำให้ชาวบ้านมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ
จู่ ๆ โจวเอ้อร์ชวนก็ร้องขึ้น “เมียจ๋า!”
อวี้เซียงหมดสติไปในอ้อมแขนของโจวเอ้อร์ชวน
โจวเอ้อร์ชวนไม่สนใจความจริงอีกต่อไป รีบร้อนอุ้มเธอออกไปทั้งสะดุดล้มลุกคลุกคลาน
เสียงซุบซิบดังขึ้นอีกครั้ง แต่ละคนพูดกันไปคนละอย่าง
คนส่วนใหญ่สงสัยว่าโจวเฉี่ยนเฉี่ยนเป็นคนผลักอีกฝ่ายตกลงไป
แม้ปกติเธอจะดูว่านอนสอนง่ายน่ารัก แถมยังเป็นดาวนำโชคของบ้านโจว
แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าฟ่งอวี้เซียงจะเอาชีวิตตัวเองมาใส่ร้ายโจวเฉี่ยนเฉี่ยน
อย่างไรเสียเธอก็เกือบตายจริง ๆ
คนบ้านโจวต่างก็ร้องไห้บ้าง โวยวายบ้าง สุดท้ายถูกโจวอ้ายจวินไล่กลับบ้านไปหมด
ไม่มีใครสนใจหลินจั่วยาน วีรบุรุษผู้ช่วยชีวิตคนเลย
เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม เปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า จ้องมองทิศทางที่อวี้เซียงถูกอุ้มจากไปอย่างเหม่อลอย