ภายในห้องพักโรงแรม บนเตียงขนาดใหญ่สุดหรู เจียงเฉินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น กลิ่นหอมจาง ๆ พลันลอยแตะจมูก
เขาหันไปมองด้านข้าง เส้นผมยาวสลวยราวสายน้ำตก
ลำคอระหงขาวผ่องเนียนนุ่มเต็มไปด้วยรอยแดง ผ้าห่มคลุมไว้เพียงถึงเอว เผยให้เห็นแอ่งเว้าตรงบั้นเอวอันงดงาม
ร่างเย้ายวนขยับขึ้นลงเบา ๆ ตามจังหวะหายใจ
“นี่มัน...”
หนังศีรษะเจียงเฉินชาวาบ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัวทีละฉาก
เมื่อวานเขาเพิ่งปลดประจำการจากกองทัพ
เฉินหมิง พี่ชายร่วมสาบานในอดีต จัดงานเลี้ยงต้อนรับเขา
ทั้งสองไม่ได้เจอกันมาหลายปี พอได้พบกันก็ยั้งอารมณ์ไม่อยู่ ดื่มจนเมามาย
เจียงเฉินหาที่พักไม่ได้ จึงเปิดห้องในโรงแรม
ทว่าเขากลับพบหญิงงามผู้มีบุคลิกเย็นชาและหน้าตาสะสวยอยู่หน้าโรงแรม
ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ สะพายกระเป๋าชาแนลราคาแพง พอเห็นเขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากเจียงเฉินเข้าไปในโรงแรมทันที
“ซี๊ด!”
จู่ ๆ ความเจ็บปวดรวดร้าวก็ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่น
แสงสีทองพลันปรากฏบนแผ่นหลังแข็งแรงเกลี้ยงเกลาของเจียงเฉิน
ลวดลายมังกรเก้าตัวที่ดูมีชีวิตชีวาปรากฏขึ้นบนแผ่นหลังของเขาอย่างไร้สาเหตุ
ขณะเดียวกัน ความทรงจำที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนในหัวเจียงเฉิน
ที่แท้เจียงเฉินคือผู้ครอบครองกายาศักดิ์สิทธิ์เก้าหยาง ซึ่งหาได้ยากในรอบร้อยปี ปู่ของเขาผนึกพลังหยางในร่างไว้ โดยแบ่งออกเป็นเก้าส่วน
หากวันใดพลังหยางกำเนิดของเจียงเฉินรั่วไหล ผนึกก็จะคลายออก
เมื่อถึงตอนนั้น เขาจำเป็นต้องปรับสมดุลหยินหยางกับหญิงสาวผู้มีกายาพิเศษ จึงจะรักษาชีวิตไว้ได้
หลังผนึกถูกทำลาย เจียงเฉินก็ได้รับสืบทอดความรู้ด้านการแพทย์ วิชายุทธ์ ฮวงจุ้ย วิธีใช้ปราณแท้ และวิชาสืบทอดของตระกูลเจียงมาทั้งหมด
ที่เจียงเฉินคาดไม่ถึงก็คือ หญิงสาวข้างกายไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นหนึ่งในผู้ครอบครองกายาไท่อินตามที่ชายชรากล่าวไว้!
“มิน่าพอผนึกคลาย ปราณแท้ในร่างถึงเพิ่มขึ้นมาก แบบนี้เรียกว่า...ได้โชคจากเคราะห์ร้ายหรือเปล่า?”
เจียงเฉินพึมพำ
แม้ตอนนี้เขาจะปรับสมดุลหยินหยางกับหญิงสาวตรงหน้าแล้ว และฟื้นปราณแท้กลับมาได้ส่วนหนึ่ง
แต่พลังหยางที่อยู่ในลวดลายมังกรเส้นแรกบนแผ่นหลังยังไม่ได้ถูกสะกดไว้อย่างสมบูรณ์ จำเป็นต้องบำเพ็ญคู่กันอีกครั้งเพื่อเสริมความมั่นคง
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เจียงเฉินก็เหลือบมองคนข้างกาย...
ช่างเถอะ เมื่อคืนเป็นเรื่องที่ทั้งสองฝ่ายยินยอมกัน แต่ถ้าตอนนี้เขาบังคับมีสัมพันธ์กับเธอ ก็เป็นอาชญากรรมชัด ๆ
เจียงเฉินซึ่งเป็นทหารปลดประจำการไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแน่
เจียงเฉินถอนหายใจหนัก ๆ “รอให้เธอตื่นก่อนค่อยว่ากัน...”
หลังผนึกคลาย เจียงเฉินดึงพลังหยางจากลวดลายมังกรบางส่วนมาเปลี่ยนเป็นปราณแท้เพื่อชำระล้างร่างกาย
ทำให้สิ่งสกปรกจำนวนมากถูกขับออกมา
ประกอบกับเมื่อคืนเขาออกแรงไปไม่น้อย
เจียงเฉินจึงไปอาบน้ำ
เมื่อออกจากห้องน้ำ หญิงสาวบนเตียงก็ตื่นแล้ว ผ้าห่มพาดอยู่บนตัวครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นไหล่กลมกลึงขาวผ่อง
เธอมองเจียงเฉินที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสายตาเย็นชา
ใบหน้านั้นงดงามราวกับนางฟ้า ทว่าความเย็นชาในแววตาทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้
แม้ใบหน้าจะเย็นชา แต่แก้มรูปไข่อันประณีตยังมีสีแดงระเรื่อจาง ๆ ที่ไม่ทันเลือนหาย ลำคอเต็มไปด้วยร่องรอยจากความเร่าร้อนเมื่อคืน
แม้หญิงสาวจะตั้งใจปกปิดเรือนร่างอันงดงาม แต่ก็ยังซ่อนความขาวผ่องตรงเนินอกไว้ไม่มิด
ทั้งที่เคยเห็นเรือนร่างของกันและกันจนหมดแล้ว เจียงเฉินก็ยังละสายตาไม่ได้อยู่ดี
หลินชิงเสวี่ยมองชายตรงหน้าด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด
เมื่อวานเธอถูกวางยา จึงจำใจไปพึ่งพาชายหน้าตาหล่อเหลาใช้ได้คนนี้
แต่ตลอดคืน ชายคนนี้กลับจัดการเธอถึงแปดรอบ!
ต่อให้เป็นพ่อพันธุ์ยังไม่เก่งขนาดนี้เลยมั้ง?
ตอนนี้หลินชิงเสวี่ยปวดเมื่อยไปทั้งตัว จนรู้สึกว่าเอวไม่ใช่ของตัวเองแล้ว
เธอขยับริมฝีปาก ลำคอเจ็บเล็กน้อย
เมื่อคืนเธอร้องเสียงดังเกินไป จนเสียงแหบพร่า
“หันไป”
เจียงเฉินได้ยินแล้วก็ยิ้มกว้าง
“คนสวย เราเห็นกันหมดแล้ว ไม่เห็นต้องทำแบบนั้นเลยนี่?”
หลินชิงเสวี่ยตวัดสายตาคมกริบใส่เขา
เจียงเฉินยักไหล่ แล้วหันไปเก็บสัมภาระอย่างรู้กาลเทศะ
ได้ยินเสียงขยับเขยื้อนเบา ๆ จากด้านหลัง เมื่อเจียงเฉินเก็บของเสร็จ
หลินชิงเสวี่ยก็เปลี่ยนกลับมาสวมชุดสูทสีขาวตัดเย็บพิเศษแล้ว
เธอวางท่าถือตัว ก่อนหยิบบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋าชาแนลแล้วโยนให้เจียงเฉิน
“ในนี้มีหนึ่งแสน เรื่องเมื่อคืนก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกัน”
หลินชิงเสวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เจียงเฉินมองบัตรธนาคารที่ตกอยู่แทบเท้าแล้วหัวเราะด้วยความโมโห
เขาไม่ชอบท่าทีแบบนี้ของหลินชิงเสวี่ยเลย
“ผมไม่เอาเงินนี่” เจียงเฉินตอบอย่างสงบ
หลินชิงเสวี่ยได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วสูง สีหน้าไม่พอใจ
“หวังว่าคุณจะรู้จักประมาณตัวเองนะ อย่าบอกนะว่าคิดว่าตัวเองโชคดีได้นอนกับฉันคืนเดียว แล้วจะคางคกอยากกินเนื้อหงส์?”
หลินชิงเสวี่ยเป็นประธานกลุ่มบริษัทหลิน ควบคุมเส้นเลือดเศรษฐกิจของเมืองลั่วเฉิงเกือบครึ่งหนึ่ง
ในสายตาเธอ เจียงเฉินคงหวังในตำแหน่งของเธอ จึงคิดจะพัวพันกับเธอไม่เลิกราเพื่อใช้เรื่องนี้เป็นข้อต่อรอง
เจียงเฉินได้ยินแล้วก็ยิ้มเยาะอย่างดูแคลน
“คนที่ควรรู้จักประมาณตัวเอง ผมว่าคือคุณต่างหาก”
“ถ้าจะมีคางคกอยากกินเนื้อหงส์ สำหรับผมแล้วคุณนั่นแหละคือคางคก”
“ได้นอนกับผมคืนหนึ่ง คนที่ได้เปรียบคือคุณ ไม่ใช่ผม ถ้าผมไม่ช่วยถอนพิษให้คุณ ตอนนี้คุณอาจยืนอยู่ตรงนี้อย่างปลอดภัยไม่ได้ด้วยซ้ำ”
ร่างกายของหลินชิงเสวี่ยคือกายาไท่อินที่หาได้ยากในรอบร้อยปี
พลังหยินในร่างปะทุรุนแรง ไม่ต่างจากผู้ครอบครองกายาศักดิ์สิทธิ์เก้าหยาง
เส้นลมปราณของคนทั่วไปแทบไม่อาจรองรับพลังนี้ได้
หากไม่ใช่เพราะเจียงเฉินลงมือ แบ่งพลังหยางกำเนิดมาช่วยหลินชิงเสวี่ยถอนพิษราคะและสะกดพลังหยินในร่าง
ด้วยร่างกายที่อ่อนแอของหลินชิงเสวี่ย เธอคงหนีความตายไม่พ้นจริง ๆ
หลินชิงเสวี่ยกัดฟันแน่น มองเจียงเฉินด้วยแววตาเดือดดาล
“ไอ้คนสารเลว...”
ในฐานะประธานกลุ่มบริษัทหลิน ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเธอแบบนี้มาก่อน!
ถ้าเมื่อวานเธอไม่ได้ไปเจรจาธุรกิจกับคนตระกูลเจียง ไอ้เจียงฮ่าวอวี่ ประธานกลุ่มบริษัทเจียงที่น่าชัง คงไม่วางยาเธอ แล้วจะปล่อยให้ไอ้หมอนี่ได้ประโยชน์หรือไง?!
ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นครั้งแรกของเธอด้วย!
ถอนพิษแค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว แต่กลับปล่อยให้เขาฟันตั้งแปดรอบ!
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลินชิงเสวี่ยก็อดหวนคิดถึงความเร่าร้อนเมื่อคืนไม่ได้
แก้มที่เคยเย็นชาพลันแต้มสีเขินอายขึ้นมา
เธอดูงดงามน่าลิ้มลองราวกับลูกท้อสุกงอม
หลินชิงเสวี่ยส่ายหน้าแรง ๆ นี่เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ?
ขณะนั้นเอง เสียงทุบประตูอย่างบ้าคลั่งก็ดังมาจากด้านนอก
ถึงกับทำให้ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือนตามไปด้วย
“ปัง! ปัง! ปัง!”
“หลินชิงเสวี่ย! ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างใน! รีบออกมาเดี๋ยวนี้!”
“ในฐานะประธานกลุ่มบริษัทหลินของตระกูลหลิน เธอกลับไปคลุกคลีกับผู้ชายเถื่อนที่ไหนก็ไม่รู้ ทำให้ตระกูลหลินของเราเสียหน้าหมดแล้ว!”
เมื่อได้ยินเสียงจากหลังประตู เจียงเฉินก็หันไปมอง
กลอนประตูเสียรูปอย่างเห็นได้ชัดจากแรงกระแทกอย่างหนัก
หลินชิงเสวี่ยมองไปทางประตู สีแดงระเรื่อบนใบหน้าจางหายไปจนหมด แทนที่ด้วยความเย็นเยียบ
“หลินชิงเยี่ยน...” หลินชิงเสวี่ยกัดฟันเอ่ย
เจียงเฉินเลิกคิ้ว “คุณรู้จักเขาเหรอ?”
หลินชิงเสวี่ยพยักหน้า “เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน แล้วก็เป็นคนที่หลอกฉันไปงานเลี้ยงเมื่อวานด้วย”
“คุณรีบไปเดี๋ยวนี้ ถ้าหมอนั่นเห็นเข้า จะอธิบายไม่รู้เรื่อง!”
หลินชิงเสวี่ยผลักเจียงเฉินให้ไปทางบันไดหนีไฟ
กลุ่มบริษัทหลินของพวกเธอไม่ได้เป็นปึกแผ่นเสียทีเดียว
หลินชิงเยี่ยนหมายตาตำแหน่งประธานของเธอมานานแล้ว
ถ้าหลินชิงเยี่ยนเห็นเจียงเฉินอยู่กับเธอ ชื่อเสียงของตระกูลหลินคงพังยับเยิน!
“ไปเหรอ? ผมว่าไปไม่ได้แล้วล่ะ”
เจียงเฉินมองไปยังประตูห้องที่อยู่ไม่ไกล
“โครม!”
เสียงดังสนั่น ประตูตรงหน้าทนแรงกระแทกไม่ไหวอีกต่อไป
เสียงโครมครามดังขึ้น! ประตูกระแทกพื้นอย่างแรง!
บอดีการ์ดร่างกำยำหลายคนในชุดสูทสีดำเดินประคองชายคนหนึ่งเข้ามา เขาหน้าตาหล่อเหลาใช้ได้ แต่งตัวเนี้ยบมันเงา และมีรอยคล้ำใต้ตาหนาเตอะ
เสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัวทำให้สีหน้าของชายคนนั้นดูหยิ่งผยองอยู่หลายส่วน
เขากวาดตามองทั่วห้อง ก่อนจะเห็นเจียงเฉินและรอยแดงที่ยังไม่จางบนลำคอของหลินชิงเสวี่ย แล้วแสยะยิ้ม
“เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ! หลินชิงเสวี่ย เธอซ่อนผู้ชายเถื่อนไว้ที่นี่จริงด้วย!”