“พี่หลิน นี่เป็นเรื่องปกติค่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะ อัดยาไปหลายครั้งเข้าก็จะดีขึ้นเอง” ลู่เยียนลุกขึ้นยืน “ครั้งแรกแปะไว้นานหน่อยนะคะ สักหนึ่งชั่วโมง พอครบเวลาแล้วเดี๋ยวฉันขึ้นมา”
สวี่หลินตอบว่า “ได้ เธอไปทำงานต่อเถอะ”
ลู่เยียนลงไปดูโจวเหยี่ยนเฉิน แล้วพอครบเวลาก็ขึ้นมาแกะยาให้สวี่หลิน พร้อมพูดว่า
“พี่หลิน ช่วงสองสามวันนี้ ถ้าฉันมีเวลาเมื่อไรก็จะขึ้นมาอัดยาให้ค่ะ ก่อนพี่กลับ ฉันจะทำยาเพิ่มไว้อีกหลายกระปุก พี่เอากลับไปด้วยกระปุกหนึ่ง ส่วนที่เหลือให้โจวเยี่ยนซิงส่งไปให้ ขอแค่ยังไม่มีประจำเดือนก็อัดยาสัปดาห์ละสองครั้ง ครั้งหน้าที่ประจำเดือนมา พี่ก็จะรู้สึกถึงผลลัพธ์ได้ค่ะ”
สวี่หลินลุกขึ้นนั่ง สวมเสื้อผ้า “ขอบใจนะ เยียนเยียน”
ลู่เยียนเก็บยาพอกใส่ไว้บนโต๊ะ แล้วหันไปพูดกับสวี่หลิน “พี่หลิน ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ฉันยังรอให้พี่ต้อนรับตอนที่ฉันไปไหหลำอยู่เลยนะ”
สวี่หลินตอบว่า “ได้เลย!”
สวี่หลินไม่ได้พูดเรื่องให้เงินลู่เยียนอีก ครั้งก่อนยื่นเงินให้ก็ไม่ยอมรับ พูดขึ้นมาอีกคงดูห่างเหินกันเกินไป
แต่เธอก็ไม่คิดจะใช้ของฟรี รอถึงวันหมั้น เธอจะให้เงินมงคลเพิ่มเป็นพิเศษ
เงินมงคลทั้งงานหมั้นและงานแต่ง พ่อสามีกับแม่สามีต่างก็ไม่รับ
เห็นว่าโจวเหยี่ยนเฉินฟื้นตัวได้ดี สวี่หลินจึงโทรหาโจวฉางเจียง เล่าสถานการณ์ของโจวเหยี่ยนเฉินให้เขาฟัง
โจวฉางเจียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ทางปลายสาย ก่อนปรึกษาสวี่หลิน
“หลินหลิน ฉันอยากให้เงินมงคลพวกเขามากหน่อย”
ได้ยินดังนั้น สวี่หลินก็หัวเราะ “เราคิดตรงกันเลย เยียนเยียนทำยาพอกให้ฉัน แถมยังอุตส่าห์อัดยาให้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ฉันได้ยินแม่บอกว่ายาพอกหนึ่งกระปุกเยียนเยียนขายห้าสิบหยวน เราใช้ไปตั้งกี่กระปุกแล้ว ฉันคิดว่าให้เงินน้อยไป เยียนเยียนดีกับพวกเราขนาดนี้ เราก็จะรู้สึกผิด แต่ถ้าให้มากเกินไปก็ดูจงใจ ฉันว่าให้ 199 หยวนดีไหม เธอว่าอย่างไร”