เพราะลู่หงซิงด่าเขาว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ บอกว่าแม่ของเขาไปมีชู้กับคนอื่นแล้วตั้งท้อง พ่อของเขารังเกียจแม่ก็เลยทิ้งพวกเขาไป
เขารู้ว่าไม่ใช่แบบนั้น แม่ของเขาคือแม่ที่ดีที่สุดในโลก
ถึงพ่อจะทิ้งพวกเขาไปจริงๆ นั่นก็เป็นเพราะพ่อตาบอด!
ลู่หย่ากวงไม่อยากบอกเรื่องพวกนี้ให้แม่รู้ แม่จะได้ยินแล้วต้องเสียใจ
"แม่ครับ ผมไม่ได้โกหกเขา ผมแค่บอกเขาว่าช็อกโกแลตเป็นสีดำ พอดีบนโต๊ะมีขี้แกะอยู่กองหนึ่ง เขาไม่ได้ดมอะไรเลยก็กินลงไป"
แน่นอนว่าขี้แกะนั่นเขาเป็นคนวางไว้บนโต๊ะเอง
เขาไม่พูด ลู่เยียนก็พอเดาได้ เธอยื่นมือไปโอบไหล่ลูกไว้ "ลูกจ๋า อดทนอีกหน่อย เชื่อแม่นะ แม่จะต้องพาลูกออกไปจากที่นี่ให้ได้"
อีกแค่ปีเดียว ขอแค่ปีเดียว เธอก็จะได้เข้าสอบเอ็นทรานซ์ แล้วพาลูกออกไปจากที่นี่
หลี่กุ้ยอิงกับเจ้าเซียงไฉ่คิดว่าเธออยากอยู่บ้านนั้นนักหรือไง?
แต่ยุคนี้ไม่ใช่แค่งานหายาก กระทั่งบ้านก็หายากเช่นกัน
ออกจากบ้านหลังนั้นแล้ว เธอก็ไม่มีที่ไป
ลู่เยียนลูบรอยช้ำบนหน้าเขาเบาๆ "เจ็บไหมลูก?"
ลู่หย่ากวงยิ้มกว้างให้ลู่เยียน "แม่ครับ ผมไม่เจ็บ"
"เพื่อนเอ๋ย?"
เสียงผู้หญิงแปลกหน้าดังมาจากเหนือศีรษะ
ลู่เยียนเงยหน้ามอง
หญิงมีวัยนางนั้นหน้าตาอ่อนโยนเมตตา ยิ้มแย้มอบอุ่น หว่างคิ้วแฝงแววสง่าผ่าเผย ดูจากการแต่งกายก็รู้ว่าไม่ใช่คนรวยก็มีอำนาจ
ลู่เยียนค้นหาในความทรงจำจนทั่วก็ยืนยันได้ว่าไม่รู้จักนาง
เธอลุกขึ้น "ท่านป้าจะถามทางหรือคะ?"
"ข้าอยากพบเจ้า"
ลู่เยียน "พบข้า?"
หญิงมีวัยนางนั้นพยักหน้า นางรู้ว่าลู่เยียนไม่มีทางเชื่อคนแปลกหน้า จึงแนะนำตัวโดยตรง "ข้าเรียกจินอ้ายอวิ๋น สามีของข้าคือโจวเจี้ยนกั๋วผู้บัญชาการทหารประจำเขต หน่วยรบพิเศษ บุตรชายของข้าเป็นนักบิน เมื่อหลายเดือนก่อนได้รับบาดเจ็บจากภารกิจ ข้าอยากเชิญเจ้าไปดูแลเขา"
เมื่อเอ่ยถึงบุตรชาย ดวงตาของจินอ้ายอวิ๋นก็แตงระเรื่อขึ้นมา
ลู่เยียนพิจารณาสีหน้าของจินอ้ายอวิ๋นอย่างละเอียด "ให้พยาบาลดูแลท่านลูกไม่เหมาะสมกว่าข้าหรือคะ?"
ลู่เยียนก็แค่อยากถามว่าทำไมถึงให้นางไปดูแล
จินอ้ายอวิ๋น "แม่สาวน้อย ไม่มีใครเหมาะสมกว่าเจ้าอีกแล้ว"
เมื่อครูนางเห็นความสามารถในการต่อสู้ของลู่เยียน รวมถึงความสามารถในการรับมือกับความกดดันที่เข้มแข็ง นางจึงเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดในการดูแลบุตรชายของนาง
นางกล่าวต่อ "แม่สาวน้อย เจ้าได้เงินเดือนเท่าไหร่ที่โรงงานปั่นฝ้าย ข้าจะให้เจ้าเป็นห้าเท่า"
"รวมอาหารและที่พัก แถมยังพาลูกชายของเจ้าไปด้วยได้ หากเจ้าดูแลดี เมื่อถึงวัยที่ลูกของเจ้าต้องเข้าเรียน ข้าจะจัดการหาโรงเรียนให้ด้วยตนเอง"
พูดจบ จินอ้ายอวิ๋นก็มองไปที่ลู่หย่ากวง สายตาพร่าเลือนไปชั่วขณะ
เด็กคนนี้ ช่างเหมือนกับลูกชายคนที่สามของนางตอนเด็กนัก...
ลู่เยียนเลิกคิ้ว
ตอนนี้เงินเดือนของนางคือ 25 หยวน ห้าเท่าก็คือ 125 หยวน
แถมนางยังพาลูกออกจากที่นี่ได้อีกด้วย
ลู่เยียนจำรูปหน้าของผู้หญิงตรงหน้าไว้ในใจอย่างเงียบๆ แล้วถามว่า "นานเท่าไหร่คะ?"
จินอ้ายอวิ๋นยังคงจ้องมองใบหน้าของลู่หย่ากวง
ลู่หย่ากวงจูงมือลู่เยียนไว้ เงยหน้ามองจินอ้ายอวิ๋น "คุณยายครับ แม่ผมถามว่าจะต้องไปนานเท่าไหร่?"
จินอ้ายอวิ๋นได้สติทันใด หันมามองลู่เยียน "เจ้าตกลงไป?"
ลู่เยียนไม่ตอบตรงๆ "หากข้าไปแล้วบุตรชายของท่านไม่พอใจในตัวข้า เช่นนั้นข้ามิต้องตกงานหมดเลยหรือ?"
จินอ้ายอวิ๋นรีบให้คำมั่น "เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ ข้าจะจัดการพักงานโดยรักษาตำแหน่งให้เจ้า"
ลู่เยียนรู้ในใจแล้ว ดูท่าครอบครัวนี้คงจะมีอำนาจอยู่บ้าง
"พรุ่งนี้ค่อยให้คำตอบท่านได้ไหมคะ?"
"ได้ เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าข้าจะรอเจ้าอยู่ที่ตรงนี้"
——
แยกกับจินอ้ายอวิ๋นแล้ว ลู่เยียนก็พาลู่หย่ากวงไปหาเหอเยว่จิ้น
ลู่หย่ากวงตะโกนตั้งแต่เข้าประตู "พ่อบุญธรรม"
เมื่อเห็นใบหน้าของลู่หย่ากวงที่แดงครึ่งซีก สีหน้าก็พลันเครียดขึ้น ก้าวพรวดๆ ไปหาลู่หย่ากวง อุ้มเขาขึ้นมา "ใครมารังแกลูกชายข้า!"
ลู่เยียนนั่งลงแล้วรินน้ำร้อนให้ตัวเองหนึ่งแก้ว กล่าวเรียบๆ "หลี่กุ้ยอิง"
เหอเยว่จิ้นได้ยินชื่อนี้ก็หมดแรง เขาอุ้มลู่หย่ากวงนั่งลงอย่างจนใจ "ถ้าจะให้ข้าแนะนำ เจ้าก็ย้ายออกมา มาอยู่ที่โรงงานเสื้อผ้าของพวกเรา"
เหอเยว่จิ้นอาศัยเส้นสายของพ่อแม่ คอยหาซื้อเศษผ้าอย่างลับๆ แล้วแอบเปิดโรงงานเสื้อผ้าเล็กๆ ลู่เยียนรับหน้าที่ออกแบบเสื้อผ้าให้ พวกเขาทำเสื้อผ้าเสร็จก็เอาไปขายในตลาดมืด
ไม่ต้องใช้คูปองผ้า อีกทั้งแบบยังสวย เสื้อผ้าขายดีมาก พวกเขาร่วมมือกันมากว่าสามปีแล้ว
ลู่เยียนกลอกตาใส่เขา "ข้าไปก็รอถูกจับในข้อหาเก็งกำไรน่ะสิ"
อย่างนั้นลูกชายของนางก็จะไร้ทั้งพ่อและแม่
เหอเยว่จิ้นมองดูรอยช้ำบนหน้าของลู่หย่ากวงแล้วรู้สึกปวดใจยิ่ง "แล้วเจ้าจะทนอยู่แบบนี้ต่อไป? เจ้าทนเห็นเด็กอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้นจริงๆ หรือ"
ลู่เยียนเองก็ทนเห็นไม่ได้ "ข้าอยากถามถึงคนคนหนึ่ง"
เหอเยว่หยิบเนื้อแห้งออกมา ยื่นให้ลู่หย่ากวง แล้วถาม "ใครหรือ?"
ลู่เยียน "โจวเจี้ยนกั๋ว ในเขตบ้านผู้นำทหาร"
"เจ้าถามถึงเขาทำไม?"
ลู่เยียน "เมื่อครู่มีสหายหญิงคนหนึ่งชื่อจินอ้ายอวิ๋นมาหาข้า อยากเชิญให้ข้าไปดูแลบุตรชายของนาง ข้าต้องทำความรู้จักกับสภาพครอบครัวของเขาก่อน"
ลู่เยียนวาดรูปหน้าของจินอ้ายอวิ๋นตามความทรงจำ เหอเยว่จิ้นก็จำได้ในทันที
"ใช่แล้ว ก็คือนาง"
พ่อของเหอเยว่จิ้นก่อนปลดประจำการมียศเป็นผู้บังคับกอง หลังปลดประจำการก็มารับช่วงดูแลโรงงานปั่นฝ้ายหนึ่ง ทั้งสองครอบครัวแม้จะไม่สนิทสนม แต่ก็พอมีไมตรีต่อกันตามธรรมเนียม
"บุตรชายของนางเป็นอย่างไรบ้าง?"
"บุตรชายของนางชื่อโจวเหยี่ยนเฉิน เป็นนายพลจัตวาที่อายุน้อยที่สุดในหน่วยรบพิเศษของกองทัพอากาศของเรา เมื่อหลายเดือนก่อนเกิดเรื่องจากภารกิจ ถูกนำตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลประจำหน่วยทหาร หนึ่งวันหนึ่งคืน ผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกจากทั่วเมืองจิงเป่ยมาหมด เกือบจะถูกตัดขาแล้ว แม้ตอนนี้ขาทั้งสองข้างจะรักษาไว้ได้ แต่หมอบอกว่ามีโอกาสสูงที่จะยืนไม่ได้อีก"
ลู่เยียน "นิสัยของคนในครอบครัวเขาเป็นอย่างไรบ้าง?"
"ผู้บัญชาการโจวดูออกจะเข้าถึงยากสักหน่อย แต่ก็ไม่ใช่คนที่รังแกผู้อื่นแน่นอน ภรรยาของเขาจินอ้ายอวิ๋นก็เป็นทหาร สมัยสาวๆ ได้ฉายาว่าสาวแกร่ง แต่ทว่าเป็นคนมีเมตตามาก ทั้งครอบครัวล้วนเป็นคนซื่อตรง"
ลู่เยียนได้รู้แล้ว "ดี"
แค่นี้ก็พอแล้ว
เหอเยว่จิ้นรู้ว่าในช่วงหลายปีมานี้ชีวิตของนางยากลำบากเพียงใด จึงแนะนำว่า "คนของตระกูลโจวรู้ว่าพวกเราสองคนรู้จักกัน คืนนี้ต้องถามพ่อของข้าเรื่องเจ้าแน่ พ่อของข้าจะบอกพวกเขาว่าเจ้านวดและฝังเข็มได้ เจ้าเหมาะสมที่จะไปดูแลเขาจริงๆ หากได้ใช้โอกาสนี้สร้างความสัมพันธ์กับตระกูลโจว ย่อมเป็นประโยชน์กับเจ้าอย่างแน่นอน"
ลู่เยียนเคยเรียนนวดและฝังเข็มกับท่านอาจารย์ชราท่านหนึ่ง แต่ท่านอาจารย์คนนี้เป็นใคร เหอเยว่จิ้นก็ไม่รู้
ลู่เยียนมองไปที่ลู่หย่ากวงที่กำลังกินเนื้อแห้ง
ลู่หย่ากวงเงยหน้ามองลู่เยียน "แม่ครับ เราจะย้ายออกจากบ้านคุณยายแล้วหรือ?"
ลู่เยียนยกมือลูบศีรษะของเขาเบาๆ "อือ"
——
จินอ้ายอวิ๋นรู้ว่าลู่เยียนยังกังขาในสถานะของนาง ดังนั้นวันรุ่งขึ้นนางจึงขับรถจี๊ปมา
เมื่อเห็นรถจี๊ป ลู่เยียนก็ยืนยันอีกครั้งว่าไม่มีทางผิดแน่
"ท่านผู้หญิง ข้าตกลงจะไปดูแลบุตรชายของท่าน แต่ข้ามีข้อแม้อยู่ข้อหนึ่ง"
จินอ้ายอวิ๋นมีสีหน้ายินดี "เจ้าว่ามา"