เย่ชิงเฉิงให้ไห่เซิงกับจงฉี่หลินช่วยชี้แจงเรื่องของหลินเชวี่ยผ่านอินเทอร์เน็ตและสื่อต่าง ๆ ชื่อเสียงของหลินเชวี่ยพลิกกลับจากหน้ามือเป็นหลังมือโดยสิ้นเชิง
ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าในจงตูมีหมอเทวดาหลิน ชื่อหลินเชวี่ย ใครป่วยก็รักษา ใครเจ็บไข้ก็เยียวยา ไม่มีใครไม่รู้จัก!
ชื่อเสียงของหมอเทวดาหลินยังแพร่จากจงตูไปถึงต่างเมืองอีกด้วย!
หลังโต๊ะตรวจ หลินเชวี่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ นิ้วมือวางแตะชีพจรของหญิงสาวคนหนึ่ง ผ่านไปสามวินาทีเขาก็ถอนมือ หยิบปากกาขึ้นมาเขียนใบสั่งยาอย่างรวดเร็ว
“เลือดลมพร่อง กลับไปกินพุทราจีนกับเก๋ากี้ให้มากหน่อย ยาในใบสั่งนี้ให้จัดมา 7 ชุด กินหมดแล้วค่อยกลับมา”
หญิงสาวรับใบสั่งยาไป ดวงตาแดงก่ำ “คุณหมอหลินคะ ทั้งหมดเท่าไหร่คะ?”
“120 หยวน”
หญิงสาวชะงักไป ก่อนจะซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ “แค่ค่าตรวจของโรงพยาบาลใหญ่ก็หลายร้อยแล้ว... ขอบคุณค่ะคุณหมอหลิน ขอบคุณมาก!”
เธอลุกขึ้น โค้งคำนับ แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ออกไป
หลินเชวี่ยก้มหน้าตรวจคนไข้รายถัดไปแล้ว
“คนต่อไป”
หมอฮวาพาเฮยเป้าจัดยาอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือไม้คล่องแคล่ว ใช้ตาชั่งชั่งยาได้ทั้งเร็วและแม่นยำ ทว่าหน้าผากกลับชุ่มเหงื่อ แผ่นหลังของเสื้อกาวน์เปียกเป็นวงกว้าง
เขาดีใจเหลือเกิน ในที่สุดคลินิกก็กลับมาเปิดได้อีกครั้ง!
เย่ชิงเฉิงยืนอยู่ข้างหลินเชวี่ย แม้จะจัดยาไม่เป็นและจับชีพจรไม่เป็น แต่เธอส่งหมอนรองข้อมือให้ได้ รินน้ำให้ได้ และปลอบคนไข้ได้
มีหญิงชราคนหนึ่งเดินเหินไม่สะดวก เธอก็ย่อตัวลงช่วยพับขากางเกงให้ อีกมุมหนึ่งมีเด็กน้อยร้องไห้จ้า เธอหยิบลูกอมจากกระเป๋ายัดใส่มือ เด็กน้อยก็หยุดร้องทันที
ระหว่างจับชีพจรให้คนไข้ หลินเชวี่ยเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง
เย่ชิงเฉิงกำลังนั่งยอง ๆ ผูกเชือกรองเท้าให้ชายชราคนหนึ่ง ผมยาวของเธอทิ้งตัวลงมาปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง