ในจังหวะที่เข็มเงินของหลินเชวี่ยแทงเข้าไปพอดี
“อ๊า...”
เย่หลิ่วพุ่งเข้าใส่หลินเชวี่ยราวกับหมาป่าตัวเมียที่ถูกยั่วโมโห “แกฆ่าสามีฉัน! แกฆ่าสามีฉัน! ชดใช้ชีวิตให้สามีฉันเดี๋ยวนี้!”
“บัดซบ! เดิมทีฉันคิดจะไว้หน้าเย่เป้ากั๋วสักหน่อย ดูท่าคงไม่จำเป็นแล้ว!” รูม่านตาของหลินเชวี่ยหดเล็กลงเล็กน้อย มือขวายังคงถือเข็ม ส่วนมือซ้ายยกขึ้นนิด ๆ
หากฝ่ามือนี้ฟาดออกไป ต่อให้เย่หลิ่วมีสิบชีวิตก็ต้องมาจบที่นี่
ฟึ่บ ๆ ๆ!
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังมาจากนอกลาน กลุ่มผู้เชี่ยวชาญวิชายุทธ์โบราณจำนวนมากกรูกันเข้ามา แต่ละคนมีลมหายใจมั่นคง ฝีเท้าคล่องแคล่ว
เย่ต๋าหัววิ่งนำหน้า ดวงตาแดงก่ำจนน่ากลัว “ชิงเฉิงของพ่อ! ลูกรักของพ่ออยู่ไหน! พ่อกลับมาช้าไป! พ่อขอโทษนะ ใครกล้าเอาลูกพ่อไปเผา พ่อจะสู้ตายกับมัน...”
“พี่ใหญ่! พี่ใหญ่ ในที่สุดพี่ก็กลับมา! หลินเชวี่ยฆ่าออกซ์สามีฉัน พี่ต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะ!” พอเห็นเย่ต๋าหัว เย่หลิ่วก็ตัวสั่น รีบถลาเข้าไปกอดขาเขา แล้วร่ำไห้ใส่สีตีไข่
พวกบาทหลวงในลานเห็นภาพนั้นก็สบตากัน เสียงซุบซิบดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
“ประมุขตระกูลเย่กลับมาแล้ว! ยังพาผู้เชี่ยวชาญวิชายุทธ์โบราณมาด้วยตั้งมากมาย คราวนี้ไอ้หนุ่มแซ่หลินหนีไม่รอดแน่”
“มันจะหนีไปไหนได้? เมื่อครู่มันฟาดฝ่ามือเดียวฆ่าคุณออกซ์ตาย นั่นเป็นเขยของตระกูลเย่ เป็นน้องเขยแท้ ๆ ของประมุขตระกูลเย่เชียวนะ ประมุขเย่จะยอมปล่อยมันไปได้ยังไง?”
“ไม่ใช่แค่ฆ่าเขยตระกูลเย่หรอก พวกคุณไม่ได้ยินที่คุณเย่หลิ่วพูดหรือ? คุณหนูใหญ่เย่ถูกวางยาจนตายก็เพราะหลินเชวี่ย ประมุขเย่คงอยากสับมันเป็นหมื่นชิ้นแล้ว!”