หลี่เยี่ยนชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนใบหน้าจะซีดเผือดลงทันที
จงฉี่ฝาน
พ่อของจงเสวียนก็คือจงฉี่ฝาน
สามคำนี้ราวกับค้อนหนักฟาดลงกลางสมองของเธออย่างจัง
พวกเธอจะไม่เคยได้ยินชื่อนี้ได้อย่างไร?
เมื่อหลายสิบปีก่อน ตอนที่จงตูวุ่นวายที่สุด คนกลุ่มนี้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุด
จงฉี่ฝาน ในยุทธภพสมัยนั้น ใครเห็นก็ต้องเรียกขานว่า “ท่านฝาน”
ได้ยินว่าเคยเปื้อนเลือดมาแล้ว เข้าคุกไปกว่าสิบปี พอออกมาก็ยังรุ่งเรืองไม่เสื่อมถอย โรงแรมจงตูก็เป็นของเขา
ไม่ว่าทางมืดหรือทางสว่าง เขาล้วนมีคนของตัวเอง
อำนาจกว้างขวางจนเอื้อมมือถึงทุกที่
คนแบบนี้มาหาถึงหน้าบ้านพวกเธอได้อย่างไร?
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวหลี่เยี่ยน
หลินเชวี่ย
วันนี้หลินเชวี่ยออกไปข้างนอก บอกว่าจะไปจัดการธุระบางอย่าง
หรือว่าเขาไปหาจงเสวียน?
จงเสวียนเกิดเรื่องแล้วหรือ?
เธอไม่กล้าคิดต่อ
จงฉี่ฝานเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนชวนให้ใจสั่น
“ฉันถามเธอ เธอติดหนี้เงินกู้นอกระบบลูกชายฉันอยู่ใช่ไหม?”
ขาของหลี่เยี่ยนอ่อนยวบ แทบทรุดลงไปคุกเข่า
“ใช่... ใช่ค่ะ...”
จงฉี่ฝานพยักหน้า
“ตอนนี้เป็นสังคมที่มีกฎหมายคุ้มครอง ฉันนึกว่าลูกชายคงปลอดภัยดี แต่วันนี้โทรศัพท์เขาติดต่อไม่ได้ คนก็หาไม่เจอแล้ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาพลันเย็นเยียบ
“มีโอกาสสูงว่าเขาคงไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว”
ในหัวหลี่เยี่ยนดังหึ่ง
“ฉันสงสัยว่าพวกเธอที่เคยมีเรื่องขัดแย้งกับเขา คงหนีไม่พ้นมีส่วนเกี่ยวข้อง”
หลี่เยี่ยนทนต่อไปไม่ไหว ทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุ้บ
“คุณจง! พวกเราถูกใส่ร้ายค่ะ! ไม่รู้เรื่องจริง ๆ! วันนี้ลูกชายฉันออกไปข้างนอก ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาไปไหนหรือทำอะไร พวกเราไม่รู้จริง ๆ ค่ะ! ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ!”